Thailand 9 – Mae Hong Son & Karen Tribes

Chaing Mai als stad hebben we niet zoveel aandacht gegeven wegens tijdsgebrek ;-). Jammer want er is ook heelwat te beleven. We beperken ons tot een leuke avondmarkt, en een … ja zeker.. Italiaans restaurant.. waar we eindelijk kunnen genieten van een lekkere carpacio en spagetti na 2 dagen Thiase kookles.. Maar ook voor één keertje een lekker flesje Italiaanse wijn (zo van die blauwe met de bergjes op .. vesuvijusjo.. zoals we ook uit het ISPC hebben hè jo 😉
Mae Hong Son Loop
De streek rond Chaing Mai is de provincie Mae Hong Son, die voor 80% gelegen is op hellingen boven de 45° !! Dat geeft al een hint van de aard van het decor waarin we ons de komende 3 dagen bevinden. Inmiddels hebben we onze Camry ingeruild voor een Toyota Fortuner, bij ons beter gekend als Landcruiser. De “loop” vertrekt in Chiang Mai, en gaat via de 108 naar het westen richting Mae Sariang, waar we afspraak hebben met onze 4 x 4 gids Ikasan.. gevonden via de Rough guide.. Hij zou ons de komende 3 dagen begeleiden, en de leukste plekjes tonen waar géén toeristen komen.. hoofzakelijk via 4 x 4 pistes.. dat was althans de briefing..
Wanneer we tegen lunchtijd bij hem aankomen, en zin voorgestelde programma overlopen blijkt echter dat er geen 4 x 4 aan te pas komt omdat het in het regenseizoen te gevaarlijk is.. en probeert hij ons zijn klassieke toer aan te smeren..
Met alle chinezen, maar niet met dendeze denken we, en we verdwijnen even snel als we gekomen zijn met de noorderregen.. want dat kan het hier wel.. Stevig moesonnen dus..
We rijden dan maar op eigen houtje een 70 tal kilometer en 1245 bochten verder waar we halt houden in een toffe guesthouse Ban Farang (het huis van de vreemdeling) Tijdens het avondeten maken we kennis met een groep Camebridge studenten, die naar Tailand zijn afgereist om deel te nemen aan een vrijwillligersproject voor de Karen bergvolkeren.. we trekken onze stoute shoenen aan, en vragen prompt of we de volgende dag met hen kunnen meereizen naar het projectdorp…

Karen Hilltribes zijn bergvolkeren die in de vorige eeuwen zijn gevlucht uit hun land van oorspong Birma.. nu Mynanmar.. om te ontsnappen aan het corrupte militaire regime.
Het vete dateert van 1746 toen Birma een deel van Thailand in de as legt, strekt zich uit over de tweede wereldoorlog waarbij de Karenvolkeren als enige grootste entische minderheid trouw zijn gebleven aan de Britten, die ze dan als dank bij hun uittocht aan hun lot hebben overgelaten aan het Birmese regime.. en 60 jaar later is er nog niet veel veranderd..
Op dit zelfde ogenblik vluchten dagelijks duizenden mensen de grens over om misbruik, verkrachtingen, moorden, slavenhandel, drugshandel in hun geboorteland te ontkomen. De verenigde naties hebben hun handen vol met de vluchtelingenkampen, en herlokaliseren vluchtelingen in Australië, Oostenrijk, Noorwegen..
De toestanden zijn schrijnend, maar van dergelijke grote schaal dat een kleine hulporganisatie maar een druppel op een zeer hete plaat kan zijn..
De mensen van “Karen Hilltribes Trust” focussen zich op de volkeren die al een paar honderd jaar geleden de Thaise grens zijn overgestoken, en nog steeds in de meest rudimentaire omstandigheden leven. Geen stromend water, amper faciliteiten voor onderwijs, geen eigen bron van inkomsten… In de afgelopen 10 jaar zijn ze er in geslaagd om meer dan 2 miljoen pond te verzamelen en ruim 100 dorpen te voorzien van stromend water en waterzuiveringsinstallaties, ze bouwen scholen, ronselen leraars voor beperkte periodes en vrijwilligers om 1 maand of 6 maanden deel te nemen aan een project..
De inspiratie en de motivatie van dit schitterende werk is te danken aan een 65 jarige dame wiens zoon op 19 jarige leeftijd deelnam aan een vrijwilligersproject bij de Hilltribes, en 5 jaar later omkwam in een tragisch verkeersongeval.. Sedertdien heeft ze haar troost en toeverlaat gevonden in het opzetten van een kleinschalige organisatie die er in slaagt om daadwerkelijk voor de 600 Hilltribes een wezenlijk verschil te maken.
De volgende ochtend zijn we vroeg uit de veren om een voorraad rijst, blikjes, brood, snoep.. in te slaan om mee te nemen naar het dorp.
Wanneer we aanzetten voor de rit van 3 uur blijkt deze terug te gaan naar Mae Sariang.. waar de studenten zich dienen in te schrijven in het “District office” om hun verblijf bij de Hilltribe te registreren.
Na Mae Saring gaat het verder terug via de 108 richting Chiang Mai, waar we na 22 km een “onverharde” weg inslaan… en deze terminologie mag je vrij letterijk opvatten, sporen van een 40 cm diep, plassen van 60 cm, modder, slijk….. Onze Fortuner in “Avenue Louise” uitvoering voelt zich in zijn nopjes.. Het beige vasttapijt, de lederen bekleding, 17 inch alu velgen en straatbandjes zijn in minder dan 2 minuten herleid tot een échte 4 x 4…
Nostalgie troef wanneer de sleeplinten, kabels, kettingen en winches worden bovengehaald om het konvooi van 5 voertuigen een 10 tal kilometer verder in het dorpje te krijgen.
Het ganse dorp is aanwezig op het appel, wanneer de convooi eindelijk aankomt. De studenten vinden hun intrek in een grote houten paalwoning waar ze de komende 4 weken zullen doorbrengen op dunne matrasjes op de grond, hun eigen potje koken, en het dorp voorzien van een waterzuiveringsinstallatie.
De dorpelingen zijn alvast enthousiast over het project.. dat spaart dagelijks een uur lopen naar de bron, en vermindert drastisch het risico op ziektes. We spenderen een paar uur in het dorpje, en beleven een hartverwarmende pause met het kleinste klasje van de school…
Het leven zoals het is.. hier bij de Hilltribes.. eenvoudig, hard, zonder toekomst.. en toch niets anders dan lachende gezichten en een hartelijke ontvangst.
Een mooie topic voor een reportage, en weer een stukje van het échte Thailand gezien.. dat in geen enkele gids terug te vinden is.. precies wat we zochten…
We willen graag voor valavond in Mae Hong Song zijn, en “Avenue Louise” worstelt zich glansrijk doorheen de onverhardde terugroute.. er zijn nu eenmaal dingen die je niet verleert 😉
Onderweg worden we “mooi” begeleid door een mousson regenbui die vanonder de paraplu toch nog mooie beelden oplevert.. Omstreeks 18 uur arriveren we in Fern Restort in Mae Hong Son.. dat niet zonder reden als “most beautifull resort” in Mae Hong Son staat aaangegeven in de Rough Guide.. Zeker een aanrader !
De komende dagen zetten we onze rit verder via Pai naar Chaing Mai, waar we donderdag een binnenvlucht nemen naar Phuket.. in het zuiden..

 

Met zijn 4367 bochten en ruim 600 kilometer kan je als motorijder moeilijk onverschillig blijven bij de Mae Hong Son Loop, de ganse route bevind zich in het onherbergzame gebied ten westen van Chaing Mai, en ruim 80% ligt op hellingen steiler dan 80°… En toch zijn we enigszins blij dat we voor deze route niet gekozen hebben voor een trouwe BMW… waarvan we er onderweg ééntje zijn tegengekomen.. in de gietende regen!
Voor de eerste keer in 4 weken is de moussonregen een spelbreker… wat het meest idyllische gedeelte van de route moest worden, met de mooiste vergezichten, adembenemende panorama’s.. Valt letterlijk in het water.. gedurende 2 dagen hebben we te kampen met hevige regenval, en blijven de panorama’s beperkt tot de oriëntatieborden dien nog net te onderscheiden zijn in de dichte mist..
We leggen een extra 100 kilometer af om ten zuidwesten van Mae Hong Son een Chinese nederzeting te bezoeken op de grens met Birma (Myanmar), ook hier hevig regen, maar de lokale bevolking werkt onverstoord voort op de theeplantages, hier zijn ze niet bang van een spatje modder.
Wanneer tegen de avond de regen stopt, en de zon doorbreekt krijgen we wel een paar unieke momentopnames.. de aarde stoomt van de opstijgende warmte, en de zon verzorgt prachtige contrasten.. Bij een korte stop werp ik een blik in de achteruitkijkspiegel en zie in het hevige tegenlicht een kalfje midden in op de weg staan.. Een snelle reactie levert één van de mooiste beelden van de route op.. waarna amper 2 minuten later de zon opnieuw verdwijnt achter de wolken.
Bij een panoramisch zicht nemen we een lokale verkoopster mee op terugweg naar haar Hilltribe dorpje.. waar we getuigen mogen zijn van de voorbereidingen van het avondmaal.
Het ganse dorp staat verzameld rond een bruggetje boven de rivier, waar de mannen van het dorp handig een varken aan het slachten zijn.. amper 15 minuten later is de klus geklaard, en verdwijnen alle onderdelen naar de voorraadkamer, waar ze netjes verdeeld worden onder de bewoners… elke gram van het roze beest krijgt een bestemming, en zelfs de oortjes worden als delicatesse op de open houtskool gelegd..
Het aanbod om mee in het dorp te overnachten, en met de bewoners mee te eten slagen we na een moment van aarzeling af.. gemiste kans ? Wellicht wel, maar zonder inentingen tegen malaria lijkt het niet verstandig om onszelf bloot te stellen aan onnodige risico’s.
Na een overnachting in Pai, het mekka voor de trekking, rafting, canyoning.. leggen we de laatste etappe af, terug richting Chiang Mai, waar we deze keer inchecken in een groene Oase in het hartje van de stad… Baan Orapin, voor een veilig nachtje onder het muskietennet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: