De ceremonie

De ceremonie van pastoor Dries…
Verwelkomingslied
U zijt wellekomen
Danny en kristien
Omdat wij u beiden
Gaarne zien
Laten wij gaan zitten
Hier op onze stoel
En leunt maar achterover
Voor t goede doel.
vraag alleen aan Danny
Leunt toch niet te hard
Kans is al te groot dat
Gij er dan door zakt
22 jaren
zijn zij nu bijeen
Hij haar aan zijn zij
En zij hem aan haar been.
Zij stond daarentegen
Tijdig op de rem
Ander stond hij zekerst
in zijn onderhem.
Maar ze mag niet klagen
Op dit heilig uur
Hij heeft haar laten leven
Aan tweehonderd per uur.
.

Lezing uit het oud testament
In het jaar 80 voor Christin die dagen trok de profeet Momeddanny langs het meer van GalileHa-Sewinkel.
Aldaar weende een man diep. Mijn visserssloep valt uit malkanderen , ik kan niet meer uit de voeten. Waarop zijn blik op de sloefen van Mohammedanny viel. Gij, Profeet , die op zo’n grote voet leeft, gij moet mij toch kunnen helpen ?
Daarop antwoordde de profeet : Goeiemorgen ! vaneigens ! en hij begon de rotte planken wederom bij malkander te spijkeren. Het vermolmde hout weigerde echter dienst en het bouwsel viel wederom uit malkander. Daarom ontstak de profeet mohameddany in toorn : ‘godverdoeme, klotenboot, brol, ’t altijd ’t zelfde, te min voor mijn stoof zijt ge !
Het brokken hout vloog door de lucht alsof het computerschermen waren. Het volk stroomde toe en keek zwijgend naar de vernielende storm en luisterde met open mond naar de niet aflatende stroom verwensingen.
Toen Mohameddany uitgeraasd was, stapte uit de massa een blonde, jonge vrouw naar voor. ‘Gaat het ?’ vroeg ze met rustige stem. Daarop ontstak Mohammedanny wederom voor drie kwartier in een furie, deze maal gericht op de jonge maagd. Zij liet haar boerka voor het aangezicht zakken, teneinde zich tegen de speekseldruppels te beschermen. Toen de storm was gaan liggen, haalde ze haar gordijn weer op en zei, ten tweeden male : ‘Gaat het ?’ Waarop de profeet zich omdraaide, een boeket bloemen uit zijn mouw trok en de historische woorden sprak : ‘ik ben zo, ’t is te nemen of te laten’.
Waarop hij wederom aan het werk ging. Van heinde en verre liet hij hout aanrukken, nagels smeden en zeilen naaien.
Veertig dagen later was het galjoen gereed. Fier keek hij de visser aan. ‘Knap maar wel wat groot’, sprak die.
Weet gij wel wie hier voor u staat ? antwoordde de profeet ? Bij Mohameddanny is alles groter, straffer , rapper dan bij gelijk welke godsdienst ! Schuift aan, bij mijn dis en ge zult mij leren kennen.
En zo geschiedde. De simpele visser zette zich aan de tafel en de profeet brak het brood. En nog een brood, en nog één. Toen de wijnglazen aanrukten, stond er per abuus een visbokaal tussen. Geen sterveling die het verschil zag, zo groot waren de glazen. De borden werden ter tafel gezet. Amai , zei de visser, daar kunt ge maar beter ne serieuze pladijs inschuiven, anders ziet ge hem niet liggen. De borden waren eigenlijk fruitschalen doch mohameddanny sprak : jatten of telloren, groot denken zit tussen uw oren ! Daarop werden de sintjacobsschelpen, als gefileerde biljaarballen zo groot , in de schotels gerold.
Toen alles in een mum van tijd verorberd was, keerden de mannen terug naar de scheepswerf.
Wat denkt ge , sprak de profeet. Sorry maat, maar daar heb ik geen personeel voor, replikeerde de visser. De profeet trok zijn wenkbrauwen in een plooi. Mijaarde godvertedju, zo sprak hij, en rolde zijne mouwen op. Enkele ogenblikken later was het galjoen, de nagels en de zeilen verleden tijd.
De maagd Christina zag de schone planken en lappen zeil naast makander liggen en sprak : daar zoudt ge wel een serieus pakske surfplanken van kunnen maken.
En zo geschiedde. Hare wijze woorden inspireerden hem. Hare diepe ogen kalmeerden hem. Bij velen bracht de profeet nog vreugde aan, was het niet bij ’t komen, dan was het wel bij ’t gaan.

De voorbeden (door johnny en bert)
Laten we bidden :
Voor de parochianen die met hun jetski vastzitten in de modder in de mongroven
Laat ons bidden
Voor de parochianen rijden als rodeocowboys en die dan die hun boetes op de naam van hun moeder schrijven
Laat ons bidden
Voor de parochianen die op de grond blijven terwijl hun echtgenoot weer zweeft
Laat ons bidden
Voor de parochianen die bij vriesweer de pollepel van hun moeder gebruiken om een ijssurfplank te bouwen
Laat ons ons bidden
Voor de verpleegsters die geen boekhoudster willen worden maar het dan toch al 12 jaar aan hunnen rekker hebben
Laat ons bidden
Voor de kwetsbaren van hart, die soms vergeten dat niet alleen hun hart maar ook hun GSM, computer , hun nieuwe Gsm , hun jetski, hun andere nieuwe GSM, hun barbequetent, hun volgende nieuwe GSM, hun 4X4, hun PDA, die duurder was dan die volgende nieuwe GSM, hun surfplank, hun volgende PDA ..enfin ; dat alles kapot kan
Laat ons bidden.
Voor Danny die vaak zoekende is, in dit leven, dat hij steeds Krisitien bij zich mag hebben om te vinden wat hij zoekt
Laat ons bidden
Voor Kristien, die zo gaarne ne chirurg of nen kinesist aan den haak had geslagen, dat ze ooit rust mag vinden aan de zijde van Danny.
Laat ons bidden

 

God, de almachtige Vader,
Wij danken u dat gij , omdat gij in uw eindeloze goedheid de feilbaarheid van de mensen zichtbaar hebt gemaakt in Danël.
Wij danken u, op onze blote kniëen, dat gij Kristien hebt geschapen om weer recht te maken wat uw zoon Daniël heeft krom gebogen.
Laten we dan nu luisteren naar het evangelie
Daniël , gehuld in wit gewaad, strekte de benen. Het kleed rijkte hem nog amper tot de knie. Reeds zestien jaren was de knaap, maar nog steeds diende hij devoot de farizeeërs die op Sabbat de eredienst opdroegen. Toen de opperfarizeeër rond de offertafel ging om het hooglied aan te heffen, strunkeldegede deze over den voeten Daniëls. Zijn woorden klonken fel door de tempel : “Gij met uw olivantenpoten !”. Daarop verrees daniel en antwoordegede : “doet uwen afwas dan maar zelf !”, waarop hij zijn wit flanelleken aftrok en briesend den tempel verliet. Terzijde; het moet gezegd ; 16 jaar, en nen 45 van voet, … hij liep het strand op, ontvoude het witte kleed, zette zijn overzetboten van voeten hiel tegen hiel en surfte naar de overkant, naar zijn ouderlijk huis.
Moeder, fulmineerde hij, moeder, ik voel een vuur in mij branden, een gloed verteert mij, het gloeiende magma borrelt in mij, de gele tongen likken aan mijn ingewanden, rookpluimen stijgen op vanuit mijn binnenste, ik word verzwolgen in een poel van vlammen, helpt mij, zegt mij wat ik doen moet !!
Naar den brandweer gaan he ventje, antwoordde de wijze vrouw.
En zo geschiedde.
In die dagen trokken ook de hormonen over de flanken van de Everberg. Aldaar plukte een maagd, schoon en rein menige vrucht. Haar haren blond , haar tanden lelieblank,… De medemens helpen, dienen, stil en devoot, de stem uit de hemel fluisterde haar in : word verpleegster, schoon kind ! Verpleegster, of tandartsassistente, iets in ’t wit, als ge surtout maar geen boekhoudster wordt van den ene of den andere geflipte brandweerman met grootheidswaanzin, laat staan nen pollis die zich te schoon vindt om op ne velo te stappen en zich alleen wenst te verplaatsen met ne moteur onder zijn gat ! Gij, schoon braaf kind, gij zijt voorbestemd om een leven van devotie en schoonheid te leiden in een veilig nest ! Trapt niet in de val van de bruisende verleiding ! Voor ge het weet zit ge met uw charmeur in een kevlar pak op de moto in ’t stof van Zuid Afrika en valt ge van ’t één probleem in ’t ander genant moment !
Deze wijze raad volgend, keerde zij terug op haar stappen om zich in stilte voor te bereiden op haar profane leven. Zij verschool zich in Wemmel op een instituut dat haar zou voorbereiden op haar taak en haar behoeden voor de verkeerde mensen om zich heen.
Toen zij op zekeren dag bij een nabijgelegen kruidenierke genaamd de Makro, een handje toestak, verscheen aan haar een donkerogige jonkman .
Amai, wat hebt gij grote handen, sprak ze.
Dat is omdat ik van aanpakken weet, zei hij.
En wat hebt gij grote schoenen, zie ze.
Dat is omdat ik later op grote voet wil leven, antwoordde hij.
En wat hebt gij brede schouders, zei ze weer.
Dat is om zware lasten te kunnen dragen.
En wat hebt gij ne grote mond, fluisterde ze
Dan hebt ge de rest nog niet gezien, fezelde hij terug
Maar wat hebt gij kleine oogskes , giechelde ze
En gij zuchtte hij, gij hebt sproeten, we mankeren allemaal wel iets, zeker ? Hoe zit het, zijn we klaar met de anatomieles, valt er hier nog iets te kussen ?
Kort daarna mocht zij ter woonstee binnentreden bij zijn ouders.
Ewel, zo sprak zijn moeder, waar is die van den brouwer ?
Die had teveel gesten, zei hij. Maar de dees, dat is voor lang !
En ze leefden als de oude Belgen : hij deed aan jacht en visvangst, en zij… deed de rest.

Hernieuwing van de beloften
Treed dan nu naar voren, Kristien en Danny
Op kerstavond 24 december 1987, hebt gij elkaar het ja woord gegeven.
Mijns inziens zit daar ondertussen al serieus wat eelt op. Vandaar dat wij dit vandaag nog eens zullen overdoen.

Kristien, neemt en leest, hier is uw belofte , zoals gij ze zelf … zoudt geschreven hebben.

Lieve Danny,
Ik beloof u
Dat ik nog lang voor ons klein mannen zal zorgen, zodat gij nog met veel schoon verhalen kunt thuiskomen,
Ik beloof u, dat ik zal vinden wat gij zoekt,
Ik beloof u dat ik nog veel zijgevels zal schilderen, zodat gij u met belangrijke dingen als motorrijden, 4X4 rijden, quad-rijden, buggy-rijden, motorboot rijden enzovoort kunt bezig houden,
Ik beloof u, dat ik altijd even graag zal luisteren naar de kleine en grote beslommeringen van onze medewerkers en de partners, zodat ze zich bij ons een beetje thuis zullen voelen,
Ik beloof u dat ik zal blijven proberen de golven van uw storm te temperen, zodat ons huwelijksbootje schoon op koers blijft
Ik beloof dat ik u zal volgen, van Afrika tot in Amerika, van de Himalaya tot in de woestijn,
Ik beloof u dat , ondanks uw zotte kop, uw gekke invallen, uw onvoorspelbare grillen, ik blijf geloven dat wij bij elkaar passen als twee stukken uit ne puzzel van twee stukken.
Ik beloof u dat ik tegen iedereen zal blijven vertellen dat de voorbije 22 jaar veruit de schoonste van mijn leven waren ,
En ik beloof u, Danny, dat ik ook de rest van mijn leven graag, heel graag zelfs, met u zal beleven.

Lieve Kristien,
Gij hebt mij veel beloftes gedaan. Ik weet dat ge ze zult waar maken. Ik wil u ook een aantal dingen beloven.
Maar eerst moet ik u bedanken.
Bedankt voor die twee lieve kinderen. Bedankt voor alle keren dat ge er waart, terwijl dat niemand u zag, behalve ik. Bedankt voor den thuis die ik met u heb gevonden. Bedankt voor (VUL MAAR ZELF IN !!!!!!!)
Ik beloof u dat ik door zal gaan met uw grenzen te verleggen,
Ik beloof u dat ik door zal gaan met u dingen te laten doen die ge liever niet zoudt doen,
Ik beloof u dat ik tegen iedereen zal blijven zeggen dat gij ’t schoonste zijt dat mij kon overkomen
Ik beloof u dat ik u elke dag dankbaar zal zijn omdat ik goed weet dat ik dit alles nooit zonder u had gekund,
Ik beloof u dat ik zal blijven wie ik ben, dus maakt u geen illusies !
Ik beloof u dat ik met u zal doorreizen, om ook elke keer weer samen thuis te komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: