Tanzania 1 – Into the wild

Bij aankomst in Arusha bleven we met lede ogen het bagagekarretje aanstaren, toen alle koffers uitgedeeld waren.. Een Déjà – vu gevoel uit Thailand vorig jaar werd bevestigd toen de bagagejongen ons zei… “Thats all folks”.. als afsluiter van een comic.. maar zo grappig vonden we het helemaal niet..

24 uur in dezelfde kleren, en geen bagage te bespeuren..

Alles is wellicht fout gelopen op de luchthaven van Dar Es Salaam, waar we een comfortabele transferttijd hadden van 50 minuten; om de vlucht naar Arusha te halen.

Dat was echter gerekend buiten de Afrikaanse logica, die we sedert enige jaren terug naar ons onderbewustzijn hadden verbannen.. maar plots weer zeer actueel werd..

Bij het verlaten van het vliegtuig volgen we braaf de pijltjes “Transfert zone”.. om 16 pijltjes later voor een deur te staan met een groot hangslot op.. nog 41 minuten ..

Terug naar de normale wachtrij dus.. waar we braaf ons immigratiedocument invullen..
en ons aanbieden bij een pseudo-docter met een anti-griep maskertje op..
die ons nog een aantal documenten overhandigd omtrent onze gezondheidstoestand.. nog 32 minuten..

Na op eer en geweten te hebben verklaard dat we géén griep, hebben of aids (stel u voor dat iemand dat zou binnenbrengen in Afrika !!) , we geen drugs nemen.. en nog 2 andere paginas met idiote vragen mogen we bij de (kn)aap met stofmaskertje onze papieren terug inleveren.. die leest ze aandachtig na (of doet alsof) en legt ze bij op het stapeltje van 3000 andere immigranten.. Nog 23 minuten.

Nog even onze paspoorten controleren….. en we worden teruggestuurd naar de immigratiedienst voor het visum.. even wat documentjes invullen.. en 100 dollar betalen..
Only cash accepted !… nog 18 minuten.. een vriendelijke beambte zonder maskertje begeleid ons naar een wisselkantoor in de vertekhal.. om euro’ te wisselen in dollars..
nog 8 minuten..

Terug in de wachtrij om onze visums te ontvangen.. en vervolgens nog een wachtrij om de douane te passeren.. nog 3 minuten..

We kunnen ons eindelijk aanbieden bij de transfertbalie die we 47 minuten geleden hadden gezien aan de overkant van het hangslot..

Hier krijgen we onze tickets voor de vlucht naar Arsusha, en verzekert men ons dat de bagage werd doorgecheckt naar de eindbestemming. .. niet dus..

Via een doolhof van gangetjes en groezelige kantoortjes worden we terug begeleid naar…
de vertrekhal..
waar we opnieuw de bagagecontrole en douane dienen te passeren om ons terug te bevinden in dezelfde ruimte dan waar we vertrokken zijn..

Gelukkig is het tijdschema van de vluchten aangepast aan Afrikaanse normen en heeft zoals alles in dit land.. vertraging..

Maar we waren al in Arusha.. met Precision Air.. zonder bagage.. (zoek de contradictie 😉
Daar verzekert men ons na een half uurtje rondbellen en documenten invullen dat de bagage nog in Dar es Salaam staat, maar met de volgende vlucht zal worden meegestuurd.. ze zal de volgende ochtend worden afgeleverd aan ons hotel..

We checken in de suite van de Coffee Lodge in Arusha.. gelegen midden in de koffieplantages.
En worden meteen ondergedompeld in de echte sfeer van Afrika..
het heeft blijkbaar zo zijn voordelen om te vermelden dat je op huwelijksreis bent, want we krijgen een upgrade aangeboden van het hotel;

Na een lange trip en een heerlijk bad, kruipen we terug in dezelfde kleren.. om te gaan dineren.

Om één of andere reden verbaast het ons niet dat er de volgende ochtend helemaal geen bagage te bespeuren is..
Onze privéchauffeur van dienst “Amir” stelt ons voor om na het ontbijt naar het hoofdkantoor van (not so) Precision Air te gaan…
om te kijken of ze onze bagage kunnen opsporen.. na een rit van 30 minuten van vlakbij de luchthaven komen we aan in Arusha city.. en staan voor een gesloten deur
met een bordje.. opening at 10.00 am..

Na enig overtuigingskracht slaag ik er dan toch in om hem duidelijk te maken dat onze bagage wellicht in de luchthaven van Arusha staat in plaats van in een een gesloten kantoor..
Dus.. een ritje van 30 minuten terug in de tegenovergestelde richting, naar de luchthaven .. waar we bij het kantoor van Precision Air een bordje vinden “Closed..”
dus toch terug naar Arusha.. city… waar het inmiddels al ruim na 10.00 is, om terecht te komen op een groezelig kantoortje van een bediende met het IQ van een koffieboon..
die ons verzekerd dat onze bagage er wellicht van namiddag zal zijn..

Ik maak hem duidelijk dat ik géén genoegen neem met “wellicht” en dat ik EXACT wens te weten waar onze bagage momenteel is, en dat ik ze wens te ontvangen voor 12u30..
en blijf zitten in zijn groezelig hok tot ik een antwoord heb !

Daarop besluit hij dan toch maar even onze bagageclaim-tickets te bekijken, en uit te vissen waar ze zich eventueel zou kunnen bevinden..
koffieboon komt er uiteindelijk achter dat een andere koffieboon de koffers naar Kilimanjaro Airport heeft verscheept, en dat ze zo’n 2 uur rijden daar vandaan staan..
Ze zullen ze op de volgende vlucht zetten en dan naar onze volgende bestemming .. nog 4 uur rijden .. doorsturen..

NIET DUS !!

Ik overtuig hem dat de bagage NU in een taxi naar Arusha moet komen, en dat ik op zijn bureau blijf zitten tot ze is aangekomen..
na enige twijfel stemt hij toe.. en om 12u30 kunnen we met een gerust hart én onze 2 koffers beginnen aan de trip naar Tarangire Tree Lodge..
waar we inmiddels onze eerste “game drive” (safari) op ons … kunnen schrijven.. omdat we daar pas rond 17 uur zullen aankomen ipv om 12u30..

Vanaf nu kan het alleen maar vlotter gaan.. 😉

Tarangire Treelodge heeft zijn naam niet gestolen.. een 20 tal boomhutten midden in het bos, en een prachtig zicht over de vallei van Tarangire.. doet meteen al onze ergernissen vergeten..

“Hakuna Matata” zeggen ze hier.. en als je naar Afrika komt kan je maar beter die ingesteldheid overnemen, anders werkt het niet..

Tijdens het avonddiner worden we vergast op een optreden van de lokale Maasai, die ons meteen ook laten kennis maken met hun favoriete bezigheid.. hoogspringen..

Onze eerste gamedrive gaat dwars door Tarangire Reservation.. richting NgoroNgoro.. onderweg al heel veel beestjes.. en evenveel mooie beelden,
maar alles krijgt superlatieven als we de top van de NgoroNgoro krater bereiken.. Vanaf de rand krijg je de spectaculaire krater te zien die met zijn 20 bij 20 kilometer zowat de s’werelds grootste caldera is.
De wanden die naar de kraterput leiden zijn steil en een paar 100 meter hoog, en in de vallei van de krater leven tienduizenden dieren in harmonie naast elkaar..
De ene zijn harmonie kan dan soms wel de andere zijn middaglunch worden… ;-), We zullen moeten wachten tot de volgende ochtend om af te dalen in de krater, en héél even mogen deel uit te maken van het decor, dat al een paar miljoen jaren lijkt stil te staan..

Zebra’s, wildebeest, leeuwen, luipaarden, olifanten, giraffes, … niet voor niets dat deze unieke plek de bijnaam Ark van Noa kreeg..
Het ganse gebied is Unesco erfgoed, en de totale oppervlakte van het beschermde gebied rond de krater bedraagt meer dan 8300 vierkante kilometer.

Maar de verbazing is zo mogelijk nog groter wanneer we aankomen in NgoroNgoro Crater Lodge.
We hebben nu toch al in een paar unieke plekjes mogen logeren, maar tart werkelijk elke verbeelding..

Vanaf het terras van onze suite kijken we recht op de zonsondergang in de krater, tenzij we verkiezen om dat te doen vanuit een retro badkuip gevuld met rozenblaadjes, met een glaasje champagne in de hand..
terwijl het haardvuur gezellig knettert..
Het lijkt wel een scene uit “Out of Africa”..

Als je ooit de gelegenheid hebt om hier een nachtje door te brengen mag je die kans niet laten voorbij glippen.. Vraag dan een lodge in South Camp.. (en zeg dat je pas getrouwd bent 😉

Bij de service van de lodge hoort een “Private butler”, die zich constant om je welzijn bekommerd.. Badje vullen haarvuur aansteken, koffie aan bed.. in alle stijl en discretie..
Zoals ze in Antwerpen zeggen ABSOLUTE WEIRELDTOP !!

Naast Crater Lodge is ook een originele Maasai – village, die we graag wouden bezoeken..
ik had altijd zoiets van.. die Masaai, die leven heel afgelegen, op uren stappen door de steppe, maar neen hoor..
ze stalken je al van op de luchthaven met Maasai rommel van alle kanten.. en we hebben het zowat gehad met Maasaai..
nog erger dan Hollandse klompen en Manneke Pis..

Maar we hadden expliciet gevraagd om naar een Maasai village te gaan, dus, bij valavond zijn we dan toch maar even tot daar gereden.
op zo’n 10 minuten van de lodge..

” 50 dollar for the visit”.. klinkt het al meteen als we uit de wagen stappen..
een “traditionele masaai” met polsuurwerk, en GSM legt ons de routine uit..
en we steunen daar mee het community project..
Ik haal 25 dollar en 80 cent uit mijn zakken, en toon hem de lege portefeuille..
OK .. Deal !
De verwelkomingsprocedure is al gestart en de mannen en vrouwen verwelkomen ons zingend in het dorp..
tweede couplet.. wedstrijdje hoogspringen…
nu op een Volleybalwedstijd zouden die gasten niet misstaan.. , met een detente van minimaal 1.50 kunnen ze gewoon met hun borstkast afblokken… op voorwaarde dat je ze de spelregels krijgt uitgelegd natuurlijk..

derde couplet.. een bezoekje aan het huis… nu ja.. huis.. een hutje gebouwd in stokken en klei.. onderverdeeld in 4 compartimenten.. een hok voor de kinderen, een hok voor papa en mama Maasaai, een hok voor de jonge geiten en kalveren, en een hok om te koken.. allemaal samen op een diameter van 6 meter..

Leven als de Maasai is als leven op een boerderij.. Maar dan als de dieren..
Op de kinderen zitten net zoveel vliegen als op de stronthopen in de kraal..
En de emancipatie van de vrouw.. die laat hier nog even op zich wachten..
Haar status is net gelijkgesteld met die van een slaaf.. , zo net onder de geiten..

In het schooltje vinden we een stel banken gesponsord door een Japanse mecenas..
en voor de rest is leven ze van hun dieren en pompwater.. .. en de toeristen natuurlijk…

Leuk om even gezien te hebben hoe onze voorvaderen zo’n 3000 jaar geleden moeten geleefd hebben..
maar dat is het dan ook..
tot zover mijn mytische beeld van de Maasaai..

Het leven in de NgoroNgoro Krater is alvast wél zijn gangetje blijven gaan de afgelopen paar miljoen jaar…
alleen moeten de leeuwen met enige heimwee luisteren naar de verhalen over hun voorvaderen, toen die nog rustig een hapje Zebra konden eten met hun gezinnetje..
zonder omsingeld te zijn door 100 safariwagens, en 500 fotografen.. tot zover hun privacy..

Maar het blijft een uniek schouwspel, en het is een eer om even deel te mogen uitmaken van het decor, en opnieuw te ervaren hoe de natuur écht werkt..
Darwin is hier nooit veraf.. en elk moment, elke confrontatie doet je beseffen dat wij al lang zullen uitgestorven zijn als dit leventje hier rustig verder zijn gang gaat… of helemaal opnieuw begint als iemand op de “reset” knop drukt..
Je voelt je behoorlijk klein tussen al deze natuurpracht, en telkens weer dwingt het geheel respect af..
Wij zijn te gast in het decor van de natuur, en niet omgekeerd.. dat beseffen we nog beter als één van de volgende dagen in de Serengetti een Olifant het zwembad aanziet voor een waterput..

De beelden van de NgoroNgoro krater zijn overtuigend genoeg denken we.. alvast.. 😉

Twee dagen later verhuizen we naar de Serengetti, de het grootste natuurgebied in Oost Afrika, dat zich uitstrekt tot in Kenia.
We logeren in het westelijke deel, in een bescheiden optrekje genaamd Grumeti River Camp..
Een tentenkamp aan de oevers van de Grumeti rivier… met een heel stel luidruchtige buren..
en dan heb ik het deze keer niet over Nederlanders op de camping, maar wel over een troep Hippo’s die voor onze tentdeur liggen..
nu eigenlijk lagen die hippo’s er al langer, en hebben ze de tentdeuren er gewoon voorgezet.. het is maar hoe je het bekijkt..

Nu als ik zeg tentdeuren, dan denk je al meteen aan zo’n iglo ding.. waar je zo on-comfortabel mogelijk probeert in te liggen op een luchtmatras die tegen middernacht toch plat is..
en een ritssluiting die constant vastzit.. , en rondom je een heel stel gele nummerplaten..

Wel deze uitvoering is een ietsiepietsie verbeterde versie..
Ruim dubbel bed, douche, toilet, lavabo, muskieknet, muziekkiekentet, muzinieken;; nu ja.. je weet wel zo’n doek om over je bed te hangen uit de Ikea..
, vast dak met een tentzeil onder gespannen..
Kamperen kan blijkbaar ook leuk zijn zonder alle ergernissen die daarmee traditioneel gepaard gaan..

Ook deze bestemming maakt deel uit van een keten onder de naam &Beyond.. vroeger ccafrika.com een project waarbij toerisme effectief bijdraagt tot het welzijn van de gemeentschappen waarin ze zich vestigen..
kijk maar even op hun website, ze hebben heelwat leuke plekjes in Afrika, en inmiddels ook in India, Costa Rica…

De Serengetti is een gigantisch natuurgebied waar normaal miljoenen dieren hun thuis hebben..
maar ze zijn nét vertrokken.. en zitten zo’n 100 kilometer verderop..

Elk jaar herhaalt zich dezelfde routine.. die men de “migration” noemt.. dan trekken ruim 4.000.000 zebra’s, gnoes en waterbuffels van de Serengetti naar de Masaai Mara, om aan de droogte te ontsnappen en te kalveren in de groene vlaktes van de Masaai Mara.. Tijdens de fertiliteitsperiode worden er zo’n 8000 gnoe’s per dag geboren !!

In de Serengetti blijven nu enkel nog de oude of gekwetste dieren over die de grote trek niet kunnen meedoen.. en achterblijven als lunchpak-hét voor de hyena’s en leeuwen.
we zien nog nét het laatste staartje van de migratie.. Maar missen het grote schouwspel dat je ongetwijfeld al ergens op National Geographic hebt gezien..

Wat ik vergeten te zeggen was, is dat we tussen Crater Lodge en Grumeti niet minder dan 8 uur onderweg zijn geweest.. en we hebben al 3 dagen geen vierkante centimeter asfalt meer gezien..
Dit terwijl in ons programma was vermeld.. Early Breakfast @ Crater Lodge & Lunch @ Grumeti River Camp..
We worden verondersteld om 2 dagen later via dezelfde route terug te reizen.. maar dit keer nog zo’n 2 uur verder..

De sales van de locale travel agent ligt blijkbaar vaker in de clinch met de gidsen en chauffeurs omdat ze de werkelijke reistijden verzwijgen aan de klanten, en zij telkens weer met ontevreden klanten zitten;.
We zien het ook helemaal niet zitten om helemaal weer dezelfde weg terug te rijden in de Landcruiser waarvan de vering het zo’n 15 jaar geleden heeft begeven.. en we zetten een “beetje” druk op onze lokale contactpersoon..
en proberen ook nog het programma aan te passen, om een overnachting te regelen naar in het gebied van de migratie.. Maar dat lukt jammer genoeg niet meer…
Een paar uur later hebben we dan toch een transfert geregeld naar onze volgende bestemming, met één van de kleine vliegtuigjes die pendelen tussen de diverse landing-strips in de natuurgebieden.. voor zo’n 200 euro besparen we ons heelwat ergernissen..

Een reden alvast om terug te komen en echt te mikken op de migratie…
Het probleem met de migratie is dat ze afhankelijk is van de natuur en de regen, en zeer moeilijk voorspelbaar is..
maar dat maakt het ook zo boeiend..
Er is een truuk die echter altijd schijnt te werken..
je boekt de Safari’s en je verblijven in de tegenover gestelde richting dan de migratie.. in dit geval van begin augustus tot midden augustus te starten vanaf Kenia.. en zo naar Tanzania..
en je reist met SafariLink of één van die kleine vliegtuigmaatschappijen die landen op de airstrips in de natuurgebieden..
Dan ben je alvast zeker om de migratie érgens op je traject tegen te komen..
& Beyond heeft ook mobiele tentenkampen die meereizen met de migratie dat heet “Serengetti under Canas”
en dat is de ideale manier om zeker te zijn van een onvergetelijk schouwspel met meer dan 4.000.000 figuranten.

Hetzelfde herhaalt zich trouwens in februari – maart wanneer de dieren in de andere richting terug naar de Serengetti trekken.

Alleszins moet je bij elke game-drive blij zijn met wat je te zien krijgt..
en soms is dat heel weinig.. je zit in een natuurlijk decor, en de bewoners leiden hun eigen leven, waarbij wij het voorrecht hebben om discreet te mogen toekijken..
de ene dag zie je helemaal niets, de andere dag val je van de ene verbazing in de andere..
en je leert al snel dat het niet enkel over de BIG FIVE gaat, maar je net zo goed kan genieten van de kleine dingetjes (nietwaar ;-))
vlindertjes, planten, slangetjes, muggen, muggen, muggen, tsetse vliegen…

In de Serengetti lag het mooiste eigelijk gewoon voor onze deur..
ik heb bij zonsondergang op 2 dagen meer dan 300 foto’s genomen van nijlpaarden.. en je kan er uuuuren blijven naar lijken..
De beelden kan je zien op facebook, maar het geluid blijft je voor eeuwig bij..

Met onze inderhaast geregelde vlucht trekken we 2 dagen later naar Lake Manyara, onze laatste tussenstop vooraleer we naar Zanzibar vliegen.
Lake Manyara is een relatief klein natuurgebied, op 3 uur rijden ben je er door… 😉 en alles is gecentraliseerd rond een meer..
waar normaal gezien 1.000.000 flamingo’s wonen.. Maar nu effe niet … ze zijn vertrokken, en we blijven achter met een 1000 tal soortgenoten..
Maar onze gids weet altijd wel wat nieuws te vertellen, zelfs over dieren die je al voor de 100e keer ziet..

Wist je bijvoorbeeld dat een jonge Zebra de eerste weken de uitwerpselen van de moeder opeet.. omdat deze een belangrijke hoeveelheid bacteriën bevatten, die nodig zijn om de weerstand van de jonge dieren helpen op te bouwen..
en dat een Black Mamba.. één van de gevaarlijkste slangen van Afrika.. de 4 x 4 wagens aanvalt, als ze in hun territoriium komen.. best niet met een cabrio op stap gaan dus 😉

Afrika blijft onder je huid zitten als je er één keer geweest bent wil je meestal terug..
wel wij zijn er nu al effe, en denken al aan onze volgende trip.. De ervaring is steeds weer zeer intens..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: