Wat doen we in Nepal?

Toen we via Myriam en Dirk een vijftal jaar terug hen verhaal hoorden over hun petekindje in Nepal hadden we nooit durven vermoeden dat we het voorrecht zouden hebben om aan den lijve te ondervinden hoe aangrijpend de realiteit wel is.

Al snel beslisten we om ook een kindje bij te nemen, maar zonder het ongemakken van de pampers en de pubertijd… want dat hadden we al gehad
De passie waarmee Sophie vertelde over haar 12.000 kindjes was meer dan dan overtuigend om onze eieren in het Cunina mandje te leggen..
en het bleken geen windeieren te zijn.
Je hoort dan wel de verhalen van het schitterende werk dat Cunina verricht in Nepal,
maar als je het terrein van de Cunina Boarding School in Nepal opwandelt, dan moet je wel even slikken..
Een pareltje opgetrokken midden in het prachtige heuvellandschap van Sekha, kraakhelder, spierwit gedecoreerd met Cunina-oranje motieven..
en niet één klasje zoals 5 jaar terug, maar een waar middenplein geflankeerd door een rij van 8 klassen aan de ene zijde en een fonkelnieuw gebouw aan de overzijde.
Tja, tot voordien was er geen middenplein.. om de eenvoudige reden dat er nog geen midden was
Maar nu dus wel.. zowat de oppervlakte van en voetbalveld en ruimte voor nog meer grootse plannen.. zoveel is duidelijk..
Sophie mag dan wel zo’n 65 zijn, ze heeft meer energie dan de gemiddelde tiener en plannen voor de volgende 100 jaar..
En de toekomst van Cunina is verzekerd, met Kathleen die in de voetsporen van haar energieke mama treedt..
En het is een behoorlijk paar schoenen om te vullen.. met Wouter Torfs aan haar zijde kan het niet anders dan passen.
De “kleinschaligheid” van Cunina en de persoonlijke aanpak van de ganse “familie” sprak ons al van bij het eerst contact aan.
De organisatie is zo transparant dat je met zekerheid weet dat elke euro op de juiste plaats terecht komt.. en dat is niet op de t-shirts van een eerstklasseteam of op de bankrekening van een mediacentrale.
Elke euro is tastbaar in echte stenen, houten banken, katoenen uniformen, papieren boeken en echte kindjes in vlees en bloed, gesteund door werkelijke passie van eenieder die we hier ontmoeten.
Aan de kopzijde van het middenplein prijkt het podium dat men vandaag ijverig aan het tooien is in kleurrijke wimpels.. want morgen is het feest..
groot feest.. want de nieuwe vleugel die van het middenplein een middenplein maakt zal worden ingehuldigd.. ruimte voor zo’n 200 extra Cunina gelukzakjes..
Maar eerst even over vandaag.. na een nachtje in het tentenkamp, een geïmproviseerde openluchtcinema met “Kathmandu” op het programma (een echte aanrader trouwens als je voeling wil krijgen met de perikelen die je als NGO op je bord krijgt geserveerd) ,… tijd voor een stevig ontbijt.. gevolgd door een wandelingetje op Nepalees plat..
En we zijn hier niet alleen.. en onder “we” verstaan we deze keer niet ik en Kristin, maar mijn dochtertje Kelly..
Nu ja.. 1.82 en schoenmaat 42, en pas afgestudeerd aan de richting Sociaal Maatschappelijk werk..
Tijd dus, om mijn belofte in te lossen om een unieke pappa dochter ervaring te beleven..
“we” is ook Sophie VanGeel, Wouter Torfs, en een vijftal bedrijfsleiders uit diverse sectoren met één gemeenschappelijke missie: maatschappelijk verantwoord ondernemen.
En zo komen ook Bert en Johnny van Eventmasters hier terecht bij hun zoektocht naar een partner die nauw aansluit bij het DNA van mijn vroegere eventbureau
De keuze was snel beslecht na een uurtje meeting met Sophie.. Nu ja… meerdere uurtjes
In hun zoektocht naar een persoonlijk project voor EM viel de op de opleiding tot verpleegster in Khandbari Nepal.. een ander initiatief van Cunina waarbij 40 meisjes en jongens na een opleiding van 15 maanden de bergen intrekken gewapend met de nodige kennis, een ezeltje en medische materiaal om de verst afgelegen dorpen te voorzien van een minimum aan hulpverlening.
En daarom is het morgen 2 keer feest.. want de eerste lichting krijgt zijn diploma uitgereikt en is klaar voor de strijd…
En geloof me.. het is een strijd.. want in de afgelegen dorpen, vaak op dagenlang stappen door de bergen is absoluut niets van medische hulpverlening.
Zelfs in een stad als Khandbari met meer dan 20.000 inwoners is een ziekenhuis… maar géén dokter… inderdaad.. u leest het goed.. GEEN dokter..
Maar dat is voor morgen.. vandaag gingen we wandelen.. en wat een ervaring.. wat een pracht van natuur, wat een prachtige mensen, wat een dankbaarheid, kilometers verder en uren later worden we nog steeds met een gastvrijheid ontvangen die elke verbeelding tart..
De dankbaarheid van iedereen in de regio is oprecht.. want vrijwel elk gezin heeft één van hun kindjes in de Cunina Boarding School…
vaak op meer dan 3 uur stappen daar vandaan.
3 uur stappen, 6 uur les 3 uur terugstappen.. dat is het ritme van de dag.. en de allerkleinsten worden gebracht door de mamma’s die geduldig voor de poort wachten tot de lessen zijn afgelopen.. Onderwijs is vrijheid, een betere toekomst dan ze zelf hebben gehad, kansen die niet onbenut blijven maar met beide handen worden gegrepen… 350 keer, want dat was (tot morgen) de maximale bezetting.. 350 kansen op andere kansen.. bepaald door de dorpsraden die uit elk gezin maximaal één kindje mogen selecteren.. en dat zijn er te weinig.. veel te weinig…
De lokale Sherpa’s toveren ook nu weer een schitterende lunch op onze borden.. en een dessert waar we ons nooit hadden aan verwacht.. het mooiste ooit..
Ons petekindje Serki Buti Sherpa, nu 8 jaar oud en 6 uur stappen hogerop in Num was die ochtend om 3 uur vertrokken met haar mamma om ons te ontmoeten..
Een intens moment waarbij de luttele 30 euro per maand die we steunen, plots meer betekent dan een dossiernummer, een tekening, een rapport en een fotootje
Het is een écht kind, dat je kan voelen, met een gezicht, en een stem, een lach en een dankbaarheid die zo puur zijn dat het je niet onberoerd kan laten..
Alles dat elk van de 2500 peetouders doen krijgt betekenis, krijgt zin, krijgt toekomst..
Een beeld zegt meer dan 1000 woorden, geniet mee, en bedenk dat elke maand de dorpsraad moet beslissen wie naar de Cunina school mag gaan.. maar meteen ook wie NIET mag gaan.. en als je de het album en de teksten liked.. zal Cunina jou nog meer liken als je morgen een mailtje stuurt om naar sophie@cunina.org om te zeggen dat de dorpsraad er ééntje meer mag kiezen volgende maand..
En je mag het verhaal ook delen, hoe meer hoe liever…

View Nepal album here

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: