Costa Rica 5 – Quepos

De kakbruine Rav 4 glijdt zachtjes richting oversteek…

… en schakelt wijslijk terug in achteruit… (Ja, ik weet het .. het verstand komt met de jaren zeggen ze.. 😉

s’ avonds hebben we een all-inclusive geboekt bij de Eco- Thermales, een natuurlijke warmwaterbronnen complex, met een gezellige sfeer een 2 cocktail bars..
een paar uur en wat cocktails later schuiven we aan tafel gezellig moe van het warme water.. denk ik.. ..
en we krijgen er bovendien een overheerlijke maar veel te groot diner voorgeschoteld..

Een afsluitertje bij de Don en nog iets voor een paar expresso’s waarbij we aan de bar genieten van de passie en vakmanschap waarmee de barista de zwarte kleine pareltjes serveert..
hij geniet duidelijk van de aandacht, en de appreciatie van zijn kleinoodjes..

You Know.. vertel ik hem… ” This is like an Angel pissing on your tongue.. ” Waarop hij hartelijk begint te lachen en antwoord… “Yes… a very HOT Angel. !”

Dag 9, 10

Bij het krieken van de dag zetten we koers richting Guanacaste.. een andere streek, zo’n 200 kilometer verderop.
We volgen de Oostzijde van het meer, waarbij we langs de route een kudde van de miereneters kruisen… het gezelschap.. enkele dagen geleden voor ons nog een grote zeldzame ontdekking in het bos blijkt in deze streek een frequente verschijning te zijn..
zelfs in die mate dat borden langs de weg verzoeken om de dieren niet te voederen…
Wanneer één van de Tico’s zijn kofferbak opendoet en banaan begint uit te delen.. krijsen de beestjes, gaan op de achterpootjes staan, en worden meteen vergezeld van tientallen soortgenoten die vanuit het niets opduiken uit de bossen..

Rare beestjes hier in Costa Rica…. Ons niet meegerekend natuurlijk ..

De route langs het meer van Arenal kronkelt langs schitterende uitzichten en pittoreske plekjes, het begint nu wel te kriebelen dat we hier niet met 2 wielen minder op de baan zijn..
en stilaan begint het plan voor de organisatie van een GS reis vastere vormen aan te nemen.. We kennen nu al heelwat sterktes en zwaktes van het programma,
en kunnen die ten volle benutten om het beste voor een select groepje motorijders uit te kienen. Eén ding is zeker, Costa Rica is een prachtland om met de GS te ontdekken,
heelwat onverharde pistes, ongerepte natuur en de mogelijkheid om ver weg te blijven van platgetreden paden en de meest verborgen plekjes te ontdekken….
Kandidaturen voor deelname zijn al welkom ;-)…

Onderweg ons zoveelste kiekje met drankjes en een prachtig panorama op de achtergrond….
Aan de noordzijde van het meer trekt een bordje Tico Windsurfing onze aandacht.. (alee, toch die van mij.. 😉 .. een onverhard pad leidt naar een verborgen surfparadijs, waar het zo’n 6 tot 7 bft blaast.. .met de Arenal als achtergrond.
Dat schijnt hier normaal te zijn … dagelijks zorgt een microklimaat voor een stevige bries.. en er zit amper 10 man op het water met kiteboards en windsurfboards.. plaats zat hier..
O ja, klein detail.. er zitten ook krokodillen in het meer.. maar geen nood.. die kunnen toch niet surfen..
Daarnet was het nog maar aan het kriebelen om de bochtige route op 2 wielen af te leggen, nu lonkt de wind om een kiteboard te huren en het water op te gaan..
maar de knie denkt daar anders over..

Een paar kilometer verderop komen we toevallig terecht een bevallig plekje met de naam Mystica,
een retreat & Yoga center, met zicht op het meer.. sommigen onder jullie zouden hier snode plannen smeren,
om de dames te laten genieten van massages en yoga, terwijl de heren lustig hun hartje kunnen ophalen met kiteboarding en windsurfen…
maar ik niet hoor ;-p…

Via onverharde routes, windmolenparken, kleine dorpjes en uiteindelijk de Panamericano… (beetje de route 66 van Centraal Amerika) komen we uiteindelijk terecht op onze volgende bestemming,
Rincon de la Vieja. Ons logement is deze keer een would be Centerparks afkooksel… met karige hutjes en een hoog avontuurgehalte.
We horen de buurman snurken alsof hij naast ons in bed ligt.. en dat is ook een beetje het geval, aangezien een 10 mm dikke kartonnen muur de enige afscheiding is tussen de kamers..

In Rincon de la Vieja gaan we op stap in het natuurpark, en we opteren voor de “easy route”.. langsheen gaten in de grond die stevige walmen van rottende eieren verspreiden, puffende minivulkanen, pruttelende modderpoelen,
boomwortellhellingen, rotsblokken, slijkpaden… en dat alles bij een temperatuur van 36 graden.. Gelukkig heb ik de zware brace aangetrokken vanochtend… waardoor het nog net haalbaar was..
Dezelfde route met quad had mij nog beter bevallen 😉

In de namiddag nog een partijtje Canopy… via een kabelparcours met oversteken van 300 meter over de rivier.. leuk maar déjà vu… Neen, Rincon de la Veija heeft ons iets te veel scoutsgehalte.. en ook hier weer de onaangename bijsmaak van massatoerisme.. Dit had anders kunnen ingevuld worden..

De laatste 3 dagen brengen we door 280 km Noordelijker, aan de kust in Manuel Antonio, waarvoor we eerst een stevig stukje Panamericano volgen, en vervolgens lang de kustweg naar onze eindbestemming kuieren..
Onderweg nog een tussenstop in een Australische Outback bar.. en we wanen ons 2 jaar terug in de tijd.. Nice !..

In Quepos een geslaagde lunch in The Great Escape.. de meest trendy place in town.. en kruispunt voor alles wat met sportvissen te maken heeft..
aan de muur prijken honderden foto’s van stoere zeebonken met gigantische zeilvissen en Blue Marlins op hun schoot…
Ik informeer bij de uitbaatster van het vissersmekka, bij wie we eventueel een boot kunnen charteren voor de volgende dag..
en we’re lucky again.. ze zat “toevallig” met een booteignaar aan de bar.. (alsof er daar ook niet boot-eigenaars zitten) …
En 6 minuten later hebben we een afspraak gemaakt voor de volgende ochtend om 7u30..
Quepos schijnt één van de beste plekken in de Caraïben te zijn voor groot viswild… we zijn benieuwd…

Mijn enige vis-ervaring uit het verleden eindigde met een grote plons in de vijvers van Zaventem toen ik een jaar of 12 was..
en ik heb nooit begrepen wat vissers bezielt om urenlang naar een dobber te staren.. een vis boven te halen, en hem vervolgens terug in de vijver te gooien.

Maar hier zie ik me al zitten met zo’n mega vislijn, achteraan in zo’n draaistoel, te worstelen om een monster van mijn eigen gewicht binnen te halen…
nét iets avontuurlijker zo lijkt ons..

Eerst nog even inchecken voor de komende 3 nachten in Manuel Antonio, Makanda by the Sea, .. waar we voor onze huwelijksverjaardag een upgrade cadeau krijgen naar suite n° 1…
O my God.. was de eerste reactie doen de deur van ons tijdelijke stulpje openzwaaide.
Dit is geen kamer, dat is een villa.., hemelbed, volledige keuken, zithoekje voor 12 personen, hangmat met zicht op oceaan.. .
Meteen goed voor een score in de top 5 onze ” Best Rooms Ever ” en een klein contrast met de kartonnen hutjes van de dag voordien.

We treffen net de Happy hour by the pool, 2 drankjes voor de prijs van 1… en we worden het maar niet eens over het feit of je dan 2 drankjes voor de prijs van één moet drinken, of gewoon 4 drankjes voor de gewone prijs van 2..
wat denk je ;-)… Dobberen op een luchtmatras met een Cuba Libre in de hand, en zicht op de zonsondergang boven de Oceaan..
Onze gedachten dwalen af naar België.. en we krijgen een beetje heimwee… NOT !!!

Ideaal decor voor een dinner by the pool, met zicht op ..
niks meer.. want het is pikdonker …

Dag 11 – Visje vangen..

Om 08:00 uur varen we het havengat uit in een 30 voet sportvissers bootje.. Met 2 keer 230 PK aan boord.
Onze kapitein Alex (tja, puur toeval .. ) en zijn scheepsmaatje zitten hier zo’n 6 maanden per jaar dagelijks op het water..
Na een uurtje varen bereiken we het volgens hen best visgebied in de Caraïben.. en ze zijn er vrij zeker van dat we niet teleurgesteld zullen terugkeren..

De snelheid wordt herleid naar 12 knopen, en Alex en zijn maatje beginnen aan hun dagelijkse ritueel..
Op het dak staan 2 grote armen die uitgeklapt worden, en de 8 indrukwekkend visroedes ( behoorlijk indrukwekkend zelfs, in vergelijking met mijn Zaventemse uitrusting) worden deskundig
lang de zijkant van het vaartuig geplaatst.. 20 minuten later weten we alles wat we altijd al wilden weten over sportvissen.. niks dus…
maar de routine waarmee ze te werk gaan dwingt respect af..

8 lijnen zijn uitgezet, en 4 daarvan afgeleid via katrollen naar de grote zijarmen, zo slepen er achter het schip over een breedte van 6 meter een hele reeks lijnen naast elkaar, elk op een verschillende lengte en diepe..
De 2 buitenlijnen zijn voorzien van koddige namaakvisjes, die volijk over het wateroppervlak dansen, en zorgen voor het nodige kabaal en aantrekkingskracht.
Aan de andere lijnen hangen reuze sardienen netjes in bondage- stijl bevestigd en voorzien van een vleugje lood.
De kanjer die me bij het visavontuur in Zaventem heeft geveld, was kleiner dan het aas, dat we nu gebruiken.. 😉

Alex en zijn scheepsmaat verliezen de lijnen geen ogenblik uit het oog..
er bouwt zicht een byzondere spanning op aan boord, terwijl iedereen hoopvol naar de Penn – molens en de lijnen staart..
Een spanning die vergelijkbaar is met die van de kandidaten die bij Idool wachten op het antwoord of ze naar de volgende ronde mogen..
En ons geduld wordt zwaarop de proef gesteld..

Amper 5 minuten nadat de lijnen in gereedheid werden gebracht.. begint één van de molens te spinnen , en ontrolt de lijn zich aan een snelheid van een konijn met peper in zijn gat..
Alles gaat nu bliksemsnel en met een ongelooflijke precisie..

Voor ik het goed door heb zit ik in het draaizeteltje op de achtersteven, stevig ingesnoerd in een harnas, met een kanjer van een vislijn tussen mijn benen…
Ik denk met heimwee terug aan Zaventem..
De molen spint nog steeds als gek en de vislijn buigt in een hoek van 90 graden en sleurt als gek aan het harnas..

Deze jongen is niet van plan om zich snel gewonnen te geven..
Met een militaire precisie zijn de andere 7 lijnen binnengehaald, en zijn 8 ogen op mij gericht in het draaizeteltje..
6 van mijn medepassagiers, 2 van de enorme zeilvis die een paar honderd meter achter de boot vecht voor zijn leven..

Ik krijg deskundige instructies over spanning op de lijn, en de ogenblikken wanneer ik moet draaien als een gek aan de molen om de lijn binnen te halen.
Al snel volgt er een bizarre routine tussen hevig verweer aan het uiteinde van de lijn, trekken om terrein te winnen, en draaien aan de molen..
De zeilvis springt regelmatig boven water.. en hij is ronduit indrukwekkend..
Na een gevecht van 20 minuten begint de uitputting parten te spelen.. en niet alleen bij de zwemmende monster..

Nog 5 meter van de achtersteven, en de weerstand begint te minderen. in één vloeiende beweging halen Alex en c° de zeilvis langszij,
en hijsen hem aan boord.. Alex gebaart me om op de achtersteven te gaan zitten, en vooraleer ik de bedoeling van deze aanmaning kan achterhalen ligt er een
exemplaar van 3,5 meter en 60 kg zeilvis op mijn schoot.. Het zwaard is bijna een meter lang, en probeer me in te beelden hoe ik in godsnaam van een gezellig visrestaurant in deze positie ben beland..
Ik zag ons die avond al met een tasje van GB “Ik keer tevreden terug” aanmelden bij het restaurant om te vragen of ze ons visje konden klaarmaken..
Maar na de korte fotosessie wordt het dier bevrijd en terug overboord gezet.. de reglementeringen zijn streng hier… en terecht.
Maar het GB zakje zal vandaag niet misstaan.. onze dag kan al niet meer stuk, en hij is nog maar net begonnen..

Aan dit tempo hebben we vanavond 10 kanjers binnengehaald..
maar het lot beslist daar anders over..
We hebben nog een tweede zeilvis aan de lijn, en deze was ééntje voor Kristin..
maar na 2 minuten slaagt het dier er in zich los te werken, en ons de helft van een afgevreten sardientje terug te sturen..

Kort na de middag is het absolute chaos aan boord wanneer voor de derde keer één van de molens als gek tekeer gaat.
de visroede wordt uit zijn basis gerukt, en Alex kan ze nog net vastgrijpen vooraleer ze overboord gaat..
Het ding aan de andere kant van de lijn is GIGANTISCH.. en zelfs Alex trilt van de adrenaline..
achter het schip springt een enorme Blue Marlin uit het water.. Dit gevecht is niet voor mietjes..
De tegenstander rukt als een bezetene aan de lijn..
Knack (Neen ik ben geen boekje aan het lezen ondertussen) de lijn breekt, en schiet terug..
Mijn woordenschat met Spaanse scheldwoorden word aanzienlijk verrijkt op een paar minuten tijd..

Blue Marlin wint het gevecht.. en we zien hem nooit meer terug..
Noch enige van zijn soortgenoten trouwens..
We worden wel regelmatig vergezeld van dolfijnen, zeeschildpadden en ander bewoners..
maar 3 keer blijkt scheepsrecht..

Na 8 uur houden we het voor bekeken, en keren terug naar een veilige haven.
Mooie ervaring.. maar wat ons betreft een once in a lifetime experience..
Het blijft toch altijd een dubbel gevoel om een dier voor eigen plezier een minder aangenaam moment in zijn bestaan te bezorgen..

Die avond eten we een lekkere bouillabaise bij Inca Trails.. het enige Peruviaanse restaurant in Quepos..
eenvoudig maat een aanrader..

Dag 12 – Oudjaarsdag..

Lazy, Lazy, Lazy..
Teksten schrijven, zwemmetje in de pool, dutje in de hangmat, hamburgertje op het terras.
het gemiddelde vakantiegevoel van Bredene.. X 10000.. 😉

Tegen de avond zakken we terug af naar Quepos om de couleur locale van oudejaarsavond op te snuiven..
en we blijven niet op onze honger zitten… Live optredens en Brazilaanse percussionisten vullen de nacht..

Dag 13 – De laatste rit..

Vanuit Manuel Antonio staat er nog een rit van 170 kilometer in de planning, netjes uitgestippeld langs de kustweg en de nieuwe snelweg.. niet dus… !
We hebben nog 5 uur tijd vooraleer we in San Jose de wagen moeten inleveren, en die gaan we echt niet vullen op asfaltwegen..
Na 20 kilometer zegt mijn buikGPS rechtsaf op de onverharde weg.. gewoon even een stukje de heuvels in om te genieten van de natuur..
De piste voert ons langs de oevers van een rivier, met schitterende vergezichten, wanneer we een half uurtje aan het rijden zijn hebben we eigenlijk niet veel zin om op onze stappen terug te keren en terug de hoofdweg op te zoeken. In ons vloeiende Spaans informeren we ?es possibile di attendar San José par aqui.. ? terwijl we op de onduidelijke kaart wijzen.. De behulpzame man begint gedurende 10 minuten te ratelen, en we knikken overtuigd alsof we alles netjes opslagen.. nadat hij vertrokken is bekijken we elkaar vragend.. Heb jij iets verstaan ? … Neen… Ikke ook ni… maar uit zijn knikken en wijzen konden we afleiden de route ons wel degelijk mits de juiste splitsingen te kiezen naar San José zou voeren.. We herhalen het scenario meerdere malen, en telkens knikken de Tico’s si, si, gepaard met een vloeiende aanwijzing.. Op mijn todo lijstje voor 2012… Spaans leren.. check …

Na anderhalf uur zijn we zo ver op de piste dat terugkeren geen optie meer is, rest ons dus enkel nog de juiste route te vinden..
we hebben nog 2 en een half uur de tijd om in te checken op de luchthaven, en een honderdtal kilometer af te leggen op de pistes..
Klein detail… de benzinemeter geeft 1/4 rest aan… en het is al een sedert Manuel Antonio geleden dat we een tankstation hebben gezien..

Maar de piste is onwaarschijnlijk mooi, we vallen van de ene verbazing in de andere, glooiende valleien, terrasbouw, ananasplantages, kabbelende beekjes, watervallen..
en geen toerist te bespeuren.. dit is de leukste ontdekking van de reis…

Onderweg heelwat fijne ontmoetingen, … een oud koppeltje staat twijgen van de bomen te snoeien… ?Que es ? ..
en ze maken ons duidelijk dat ze een borstel aan het maken zijn… Tja, nieuwe borstels vegen goed, en zijn madam is inderdaad aan vervanging toe 😉
We slaan een gezellige babbel… het is te zeggen.. zij slagen een gezellige babbel, en wij staan overtuigend te knikken en de nodige haarbegroeiing op mijn Spaans slagen we er zelfs in om wat informatie uit te wisselen..
Ze gaan dan ook gretig in op mijn verzoek om te poseren voor de foto… en wanneer ik hem vraag haar een beso te geven, twijfelt hij geen ogenblik en klikt de camera vlijtig door om dit schitterende moment vast te leggen..

Even verderop een tweede ontmoeting met een ananasboer, die langs de weg een klein verkoopsstandje heeft opgeslagen.. en ijverig één van zijn vruchten voor ons versnijdt met zijn machete.. weer poseert de Tico gretig voor de camera.. en het levert niet enkel de beste ananas op die we ooit mochten proeven, maar ook opnieuw een hele reeks leuke beeldmomenten..

Langs ons pad vinden we een kleine bar / restaurant op de top van een heuvel, met een zicht over één van de mooiste valleien die we te zien kregen..
ik geraak echt niet uitgekeken op dit stukje verborgen paradijs. En Marco, de eigenaar vertelt ons trots dat hij een facebook pagina heeft, en toont ons honderden foto’s van zijn finca vanuit alle mogelijk hoeken..
Hij voorziet onze Rav 4 van een 5 tal liter extra benzine, wat voldoende moet zijn om veilig een tankstation te bereiken…
Dit plekje is te mooi om niet in een roadbook voor GS fanaten op te nemen.. het plan begint vaste vorm te krijgen, en we zijn er al van overtuigd dat we hier ooit onze trouwe GS op de middenbok gaan parkeren..
Zoek maar even op Aldea Restaurante op Facebook.. en start packing your bags…

De vierde stop is helemaal te gek.. Een oude dame staat bij een klein kraampje met strohoeden en manden, samen met 3 jonge meisjes..
een schitterend tafereel.. en ook zij laten zich gewillig digitaliseren.. Angelica is 75 en vertelt ronduit over haar familie, leven en streek, en alles wat we willen horen..
na een kwartiertje keuvelen, vernemen we dat ze elke dag de bus neemt om de drie meisjes te komen helpen in hun kraampje, en dat ze onze richting uitgaat.. we bieden we haar een lift aan naar een stadje zo’n 40 kilometer verder op onze route, en onderweg zwijgt ze geen minuut.. in een crashcursus Spaans en couleur locale maken we eindelijk kennis de de échte sfeer van de Tico’s.. zalig moment..

We vinden uiteindelijk via de aanwijzingen van onze ontmoetingen onderweg, én de deskundige routebegeleiding van Angelica de juiste routen, en bereiken om 15:59 de luchthaven… nét op tijd voor de check-inn !
we hebben werkelijk de laatste minuut uit onze laatste dag geperst.. en ze waren het absoluut waard !..

Inmiddels zijn we geland in Madrid, en blijven nog een paar uur in de transfert plakken,
straks om 16:00 uur de laatste etappe .. en back to Blowfield city …

Toch nog even vermelden dat alle reisverhalen in één trek zijn neergepend zonder na te lezen,
en dat er wellicht nog een pak spellings en taalfouten in staan.. so be it..
we hopen dat jullie een stukje mee hebben kunnen genieten van Costa Rica,
Laat maar even weten wat jullie er van vonden…

En vergeet niet..

Don’t dream your life…
Live your dream !

Pura Vida !!

Costa Rica 4 – La Fortuna

Tja… het heeft even geduurd om de fles open te krijgen.. maar het was het wachten meer dan waard..
Een champagneontbijt met zicht op de boomtoppen bemand (of eigenlijk bebeest) door tientallen Iguana’s… of in de volksmond Leguanen..
rond het terras.. zal allicht niet snel in de vergetelheid geraken.
Marco en onze gids dronken een glaasje mee en al snel was het een flesje geschiedenis…

Klaar voor een stevige wandeltocht door het nabijgelegen natuurgebied, waar uitzonderlijk een kudde miereneters ons pad kruisten.

Paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito,
paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito,
paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito, paulito,
Riep onze gids luidkeels over het meer..
waarop een paar minuten later een baby-krokodil kwam bovenpiepen.
De mini-kaaiman was één van de 10 bewoners van het meer, die 1 jaar geleden waren uitgezet om het natuurgebied te bevolken,
dagelijks werden ze gevoed en gelokt met hun namen.. Paulito, carlito, pepito, … zou ik dan toch niet te luidkeels zingen binnen een paar jaar in die streek..

Pedacito De Cielo is een kleinschalig en charmante lodge op een paar kilometer van de grens met Nicaragua, hij verdient een eervolle vermelding in ons reisverhaal,
en als je ooit Costa Rica bezoekt mag hij zeker niet ontbreken in de trip..

In de namiddag genieten we van een motorboot trip op de rivier, tot aan de grens met Nicaragua. Hier bezoeken we een klein onooglijk dorpje.. met een hondertal inwoners.
in het dorpje vertelt de gids ons.. is een schooltje dat vorig jaar één leerling en één leraar telde.. en vanaf dit jaar gesloten was.
Even verderop is het café van het dorp… waarbij ik de bedenking maak, dat het wellicht één barman en 30 leerlingen telt.. ;-))
De barmoeder heeft een kindje…
dat zich na enige twijfel toch ontpopt tot een fotomodelletje in spé, en weer voor een paar leuke beelden zorgt.

En in de lokale politiepost kijkt het ganse team van wacht naar de Costa Ricaanse editie van Robinson Island,
zelfde decor, zelfde proeven, andere deelnemers… het ganse dorpje schaart zich her en der rond oude kijkbuizen om in spanning af te wachten hoe lang de kandidaten op een paal boven water kunnen blijven staan..
en daar staat de format van het programma al een tijdje..

Een even gezellge zondsondergang, wat cuba librés op het terras en een eenvoudige maar smakelijke 25 jaarsdinner besluiten ons verblijf in Pedacito de Cielo.
Wanneer we de volgende ochtend minder nieuwsgierig dan bij aankomst de oprit verlaten weten we één ding vrij zeker… hier komen we ooit nog terug, want dat willen we graag delen met wat vrienden..

Dag 6 – 7 – La Fortuna – Arenal

Na een ritje van een paar uur komen we aan in La Fortuna, bij de grootste toeristische trekpleister van Costa Rica; de vulkaan Arenal..
Het contrast met het rustige Boca Tapada is schrijnend.. het krioelt van de minibusjes met gele “Turismo” stickers, boekingsagenschappen voor Quad-adventures, Canyoning, Rafting, Mountain Bike, Canopy Tours, Hanging bridges..
We pikken één restaurantje uit zonder turismo-busjes voor de deur.. een Italiaanse Don en nog iets, tegenover het tankstation.. en dat blijkt meteen een schitterende keuze te zijn.. Trendy food, prachtig geserveerd, en tot slot de beste expresso die ik ooit mocht proeven..

Tegenover het restaurant staat bij het tankstation een Can-Am geparkeerd, en daarnaast… een BMW 1200 GS..
zou het niet leuk zijn om morgen een ritje langs de prachtige slingerwegen van het Arenalmeer te doen ?…
Maar de pompbediende antwoord ons: “Not for rent… toys from the boss..” … Waarop ik antwoord… I like your boss ;-))
Dan maar in de richting van ons nieuwe stulpje.. Linda Vista hotel.. met zicht op de Arenal..

Na het inchecken van de kamer storm ik al terug naar naar de receptie…
“I have a complaint !!!”
De jongeman aan de receptie kijkt me bedeesd aan.. “Yes Sir? ”
I have booked a room with a view on the Arenal … and I don’t see it !!

Waarop de jongen hartelijk begint te lachen..
en het spelletje meespeelt..
I will switch on the fan immediatly sir.. the clouds will be gone in 5 minutes …
Thank you for the great service.. !

Maar de vulkaan blijft ook de volgende dagen gehuld in een mistig kleedje..
Jammer, want elke kamer is zo georienteerd dat je vanuit je bed, dat in een soort vitrine geplaatst is.. zicht hebt op de vulkaan…
s’nachts zie je de lavastroom als een rode gloed naar beneden glijden.. zo schijnt het..
Maar als wij een eruptie willen zien, moeten we alvast niet op de Arenal rekenen .. !

Diezelfde avond besluiten we gezellig te tafelen in het hotel… om de eenvoudige reden dat het dichtbijzijnde dorp La Fortuna gelegen is op 45 minuten rijden ..
Die gezellige avond blijkt buiten de accordonist – would be stand-up comedian, te zijn gerekend,
die het ganse restaurant opeist met afgrijslijke deuntjes, tot groot jolijt van een tafel Duitse fans..

gedurende 60 minuten krijgen we meezingertjes door onze strot geduwd die zelfs de weergoden niet onbewogen laten.. en resulteren in een hevige regenstorm..
maar genadeloos tovert de accordeoloog liedjes uit zijn blaasmachien…

Wanneer bovendien de eens zo veelbelovende steak zwartgeblakerd op mijn bord beland.. koud en met een onooglijk prutsje saus is het wel welletjes geweest..
We vragen de rekening, met de nadrukkelijke opmerking dat ze er zelfs niet moeten aan denken om het verkoolde gerecht aan te rekenen…
Wat dan ook niet gebeurd.. geen verontschuldigingen, geen kopje koffie van het management.. gewoon de rekening..

Ik kan het dan ook niet laten om de virtuoos bij het buitengaan tussen 2 nummertjes op zijn schouder te tikken..
en wanneer hij zich omdraaid te melden… “Congratulations, you are definitly the worst musician in the world”
Waarop de man hartelijk begint te lachen..en zegt.. thank you… …
Op een dag vind je de job van je leven..

Even stoom afblazen met een glaasje Baileys in het uitstalraam van de kamer.. en dromen van rokende vulkanen..

De volgende ochtend trekken we hoopvol de gordijnen open.. nog steeds.. misty…
Op naar één van de hoofdattracties van de Arenal streek.. The hanging Bridges..
Een prachtig parcours door een stukje regenwoud.. waarbij hangende bruggen van meer dan 200 meter op 30 meter boven de valleien de boomkruinen tornen..
Jammer dat er zoveel toeristen zijn .. ons inclusief 😉

Later in de namiddag volgen we een onverharde piste aan de westzijde van het meer. Tegen het advies van de infobalie aan de receptie, want het is een moeilijk bereidbare weg met een rivier die in dit seizoen
niet te doorwaden valt.. Precies wat we zoeken… !!

Het verlaten pad levert weer mooie taferelen op, en meer beesten dan we ooit in het platgetreden Hanging Bridges te zien kregen.. (zijnde: géén).
De piste eindigt bij een eco-finca, met rustige karige hutjes, een eigen groententuin en een yoga center.. Dit was meer ons ding geweest.. volgende keer dan maar.

Wannneer we bij de uitbaatster informeren naar de ondoorwaadbare rivier vraagt ze meteen naar het type wagen.. “Do you have a REALLY BIG 4 x 4… ?” ..
Not Really.. een Rav 4 tje op wegbandjes is niet meteen de meest stoere alle terreinvreter.. “You can try.. at your own risk… lacht ze..

Wanneer we bij de rivier aankomen en het wild stromende water, en een meter diepte met stevige rotstblokken ons toelachen krijgt Kristin al de schrik in haar ogen… “Ge gaat toch niet… ”

De kakbruine Rav 4 glijdt zachtjes richting oversteek…

Costa Rica 3 – Boca Tapada

Tortuego – Guapiles – Pital – Boca Tapada

Het onweer heeft de ganse nacht stevig geklettert op het golfplaten dak van de lodge, waardoor de oogjes nog iets kleiner zijn dan gewoonlijk..
We skippen de ochtenddouchewandeling van 5u30 en schepen om 8u30 in voor een boottocht naar de shuttleparking van het natuurpark. Samen met de kleine landingsstip is dit de enige uitweg uit het gebied, want wegen zijn er niet.. We nemen onze gloednieuwe babykak bruine Rav 4 in ontvangst, en zetten koers voor Boca Tapada, een klein dorpje 230 km verder, aan de grens met Nicaragua.

Het spreekt voor zich dat we hierbij de aangewezen asfaltroute compleet negeren, en kiezen voor de kortste weg… via onverharde wegen. Onze Rav krijgt meteen de modderdoop met amper en 50 km op zijn teller heeft het babykak bruin nu ook meer kleurschakeringen en een derde dimensie gekregen. De willekeurige route voert ons langs eindeloze ananas- en bananenplantages, dwars door het laaggebergte naar de grens met Nicaragua. Onderweg krijgen we weer heelwat mooie foto’s voorgeschoteld… enkel op de knop drukken en meenemen voor later.. Een indrukwekkende boom in een Aloë Vera veld, met de laatste zonnestalen in de achtergrond… een kudde wilde Toekans die zich te goed doet aan een vracht rottende bananen..
Het is dan ook al een paar uur donker wanneer we nieuwsgierig de oprit oprijden van Pedacito De Cielo, een eco-lodge, gelegen aan de Rio San Carlos, waar we hartelijk verwelkomd worden door Marco en zijn dochters.
Tijd voor Cuba Libre.. een gezellige avond op het terras en een heerlijke huisbereide maaltijd.

 Bocat Tapade / Pedacito de Cielo

Men kan zich geen beter decor inprenten om te ontwaken op de dag van een 25e huwelijksverjaardag.. Wanneer we de gordijnen van het karige maar gezellige hutje openschuiven , kijken we uit over een prachtige rivier die zich door het berglandschap kronkelt, en baadt in de zon. Met een kleine smoes vertrek ik wat vroeger naar de ontbijtruimte om te kijken of de afspraken die ik al een aantal weken terug met Marco had gemaakt waren nagekomen.
Op de rand van het grote balkon, aan de rivier staat één mooie gedekt tafeltje éénzaam te wachten om gezelschap. Een perfecte setting voor een goeie ouderwetse romantische film…
Manu komt me tegemoet, en vraagt me in gebroken engels “You Like ?” … I Like very much indeed !!… De avond voordien had ik hem nog gevraagd of hij een flesje champagne kon voorzien bij het ontbijt… waarop hij had geantwoord.. champagne ??! Que es ?.. Zal niet lukken, want dichtstbzijnde dorp ligt op meer dan een uur rijden.. De verassing was dan ook groot wanneer Marco de volgende ochtend kwam aanzetten met een koele fles Freixenet.. Hij had nog een vriend gebeld, die de fles speciaal was komen brengen !!!.. Maar Marco had één probleem… De gezellige zestiger overhandigde mij de fles… met de vraag… : “How Open ???”.. Het was hem een totaal raadsel …

Costa Rica 2 – Nat!

Appel aan bed.. 05:30.. dag 2 in Costa Rica.. weer wakker sedert 04:00 uur, en klaar voor een nieuwe dag..
Afspraak deze keer om 06:30 op een kleine luchthaven, waar een Cessna ons zal vergasten op een 7 vulkanen – vlucht en een drop-off op onze nieuwe bestemming Tortuguero.

Van de 7 vulkanen blijven er door de weersomstandigheden maar 3 over, Irazu, Barval en Poas, de rest ligt verhuld in een dikke mist.
Maar 3 van de 7 is een mooie score, als je weet dat de meeste vulkanen het grootste deel van de tijd verhuld zijn in de wolken..

Het tweede deel van de privévlucht duikt de Cessna vol zelfvertrouwen het dichte wolkendek in richting Tortuguero.. Terwijl de regen hevig tegen de cockpit klettert..
ik probeer me in te beelden wat de procedure is als de piloot het bewustzijn verliest.. maar elk denkbaar scenario eindigt op dezelfde minder heroische manier..
We zijn dan ook een beetje opgelucht als het landingsgestel de grond raakt op een 200 meter lange landingsbaan tussen de Pacific en de Cano La Palma…
Veel kleiner kan een luchthaven echt niet worden…

We worden met open hemelsluizen ontvangen, voor een boottochtje toe naar Flor de Tortugeuro, ons verblijf voor de komende 2 dagen.
Een welkom ontbijt en een even welkome begroeting van onze nieuwe gids Manuel, de lokale spraakwaterval.

Tortuguero ligt geperst tussen de Pacific en de La Palma rivier, een uniek stukje natuurgebied dat naast de natuurliefhebbers tevens een voorkeursplekje blijkt te zijn voor reuzeschildpadden.
Van duizenden kilometers ver trotseren de zwempadden de oceanen om hun eitjes te droppen op het strand van Tortuguero. Maar we zitten niet in het juiste seizoen en stellen ons tevreden met de natuurpracht rond de Cano La Palma dat overwoekerd is van vogels, kikkers en vogels en kikkers… De 2000 inwoners van het dorpje leven voor 99% van toerisme, maar met volle respect voor wat de natuur hen biedt..
Zelfs het ontbijt blijft niet gespaard van verassende passages van gevleugelde bezoekers, op zoek naar wat empathie … en een lekker hapje natuurlijk..

De regen is een beetje gaan liggen (hij had niet veel keuze namelijk)… en we nemen plaats aan boord van een open motorbootje, voor een tocht langs de kanalen en de mangroves van Tortuguero.
Het gevleugelde wild zijn mooie figuranten in een decor van fris groen en we genieten van een het natuurpracht… en een aantal zeer stevige wolkbreuken. Het heeft wel iets, weggedoken onder een poncho… fototoestel in aanslag, veel meer één met de natuur kunnen we niet worden..

Een wandeling door de hoofdstraat van Tortuguero, (trouwens de énige straat) geeft een mooi beeld van de integratie van een gemeentschap in een evenwichtige mix tussen respect voor traditie en natuur, toch zijn inkomsten derft uit toerisme.

Na de lunch korten we de geplande natuurwandeling in van 3 uur tot 1 uur, aangezien we onze zwemvliezen zijn vergeten en een hindernissenparcours tussen boomwortels en diep plassen niet zo’n ideale combinatie vormt voor een knie die maar een paar weken terug werd voorzien van nieuwe onderdelen 😉

Costa Rica 1 – San José en Poaz

We hadden er zelfs niet op gerekend onze bagage uit het gapende gat van de bagageband te zien spuwen, … maar wonder boven wonder is het deze keer dan toch gelukt..  de twee tassen hadden er voor gekozen om op hetzelfde vliegtuig mee te reizen.

We hadden de nodige voorzorgen genomen, en heelwat spullen in de handbagage meegenomen, gelet op onze vorige ervaringen met efficiëntie van sommige luchtvaartmaatschappijen.
Toegeven, 30 kg handbagage is misschien wat overdreven, maar daar heeft de hoeveelheid glas en metaal met de inscriptie Nikon heelwat mee te maken.

De trip naar het natuurpracht van Costa Rica staat deze keer volledig in het teken van kiekjes.. maar dat hadden jullie wellicht al verwacht.

Na een trip van 17 uur met Iberia via Madrid kijken we in San Jose reikhalzend uit naar een bordje Mr & Mrs Stevens voor onze transfert naar Fleur de Lys, in het hartje van de stad.
Tevergeefs… want Alexandro zat een beetje vast in het verkeer.. en komt met een uurtje vertraging dan toch nat bezweet aandraven met een zelf vervaardigd papiertje Mr Danny & Kristin…

Met het tijdsverschil is het 02:00 in de ochtend in Belgenland, en 19:00 in Costa Rica.. tijd voor een beetje avondspits, een snelle hap in het hotel, en een beetje nachtrust.
We hadden er niet op gerekend dat Fleur de Lys aan een druk kruispunt van een treinspoor lag, waarbij de al te ijverige machinisten argeloze weggebruikers wegjoegen met oorverdovende claxons..
Maar de meeste dingen wennen, zeker als je in het verleden een paar nachten met Olly op de kamer hebt doorgebracht :-p.

De eerste ochtend op Costa Ricaanse bodem loopt de wekker af om 5u30… maar dan liggen we al een paar uur wakker… Onze biologische klok heeft nog helemaal niet door dat we aan in een ander continent zijn ..
en we zijn dan ook fris en opgetogen als Alexandro zijn minibusje voor de deur parkeert voor een dagtrip naar de vulkaan van Poas..
De ochtendspits begint vroeg bij de Tico’s, en het is stevig worstelen om de vallei van San José uit te geraken.
Geen wonder als je weet dat ruim 1/3 van de totale bevolking van 4.000.000 inwoners in de vallei van San José woont..
Het is woensdagochtend, en het verkeer zal er zo’n beetje hebben uitgezien als rond Brussel op een dagje nationale staking.

Poas is één van de 7 actieve vulkanen in dit landje, ongeveer even groot als België en Luxemburg samen. En al héél snel worden we ondergedompeld in de prachtige natuur van dit stukje Centraal Amerika, dat in 1502 door Christopher Colombus op de kaart werd gezet.

De biodiversiteit is gewoon overweldigend…. 850 vogelsoorten en meer vlindersoorten dan waar ook ter wereld. .. dus kom niet klagen over een paar fototjes meer van vliegbeesten. ; -)
Ook een selectieve keuze van 12.000 plantensoortjes, waaronder 800 soorten orchideeën, en daarnaast tal van amfibieën, reptielen, kikkertjes en 160 soorten zoogdieren zorgen voor een een indrukwekkende populatie in een decor van tropisch regenwoud, alpendecors en tropische stranden..

Als je ergens een verlanglijstje hebt met “te maken reizen” zou deze in elk geval in de top 5 moeten prijken.

Alexandro loodst het minibusje met de nodige ijver over de onverharde pistes waarbij hij in een zeer eigen stijl… beide ellebogen in de lucht, vastgeklampt aan het stuur zijn volle gewicht gebruikt om de het voertuig naast de diepe kuilen te maneuvreren. Het okselvocht ten spijt, want de ene put ontwijken resulteert enkel in het vinden van een andere..

De Poaz is onze eerste ontmoeting met een werkende vulkaan.. en we hebben dan ook geluk dat de wind het wolkendek openbreekt om de krater gevuld met azuurblauw water in het zonlicht te plaatsen.. terwijl datzelfde briesje de geur van sulfer en rottende eieren in onze richting blaast.. Adembenemend mooi ;-)) en een verzuchting tegenover het okselvocht van Alexandro..

Tijd voor een douche dus… een ideaal excuus om de watervallen van La Paz te bezoeken, met annex eco-zoo… niet echt zoo mijn ding.. Tucans, slangen, reptielen en apen in een kooi… dus de fototas blijft wijslijk dicht..
Behalve dan voor de colibri garden… waar de kleine dapper vogeltjes uit de vrije natuur gelokt worden met suikerwater… en een uniek gelegenheid bieden om de kwaliteiten van de nieuwe 300 mm 2.8 te testen..
Dan pas begrijp je waarom natuurfotografen en journalisten kilos’s glas de wereld rondzeulen om de scherpste beelden mee naar huis te brengen. Anderhalf uur lang blijven we gekluisterd aan de colibri – tuin tot we ter order geroepen worden door het gesnurk van Alexandro.. Colibries bevriezen aan 1/8000 e van een seconde op 2.8 is niet echt zo zijn ding ;-).. maar het levert ons wel mooie herinneringen op.

De watervallen komen niet enkel van 35 meter hoog naar beneden donderen, ook het hemelwater besluit van hogerhand de sluizen open te zetten, waardoor de vochtigheidsgraad ons overmeestert.

Tijd om de terugweg te trotseren en te genieten van de zonsondergang, een prachtige regenboog en enige avondspits, wat verassend mooie beelden oplevert vanuit de rijdende minibus.. de open ramen voor de foto’s vormen een goed excuus 😉

Ondanks de goede voornemens om een gezellig restaurantje op te zoeken in San Jose, vallen de oogluikjes weer dicht omstreeks 22:00 uur… de bioklok speelt ons parten;..

De beelden van Costa Rica

Australia 8 – Darwin

We zullen eerst al maar melden dat we veilig zijn aangekomen in Darwin, de eindstop van deze trip..
Vannamiddag nog een beetje cadeautjes gaan kopen (als we er vinden hé 😉 en alles inpakken..

Met Ollie en Grete gaat het al heelwat beter. Gelukkig maar want voor Ollie staan er nog zo’n 12000 kilometers op het menu !!
De volgende etappes tot Perth zal hij aan het stuur van één van de assistentiewagens afleggen en wellicht al een eerste poging kunnen wagen om terug het stuur van de vertrouwde GS in handen te nemen.

Na de memorabele avond in Daly Waters, 3 dagen geleden, hebben we nog zo’n 1000 kilometer afgefietst naar Darwin..
Terug op asfalt, en opnieuw tergend lange routes en rechte banen, die inmiddels onvermijdelijk deel zijn gaan uitmaken van de Australia Experience.

Onderweg komen we Jean Beliveau tegen, die in zijn eentje de wereld aan het rondwandelen is.. hij heeft er al zon 65.500 kilometer opzitten, en is 9 jaar onderweg..
Nog 2 jaar te gaan, en hij zal de eerste man zijn die volledig rond de wereldbol is gestapt..
Hoe kom je er bij hé ??! Je wordt s’nachts wakker en denkt.. ik ga een toertje wandelen ?!!
45 paar schoenen en 4 babybuggies later kom je een paar BMW rijders tegen uit België.. in Australië..
en dan moet je ongetwijfeld denken.. wat een frigobox avonturiers 😉
Hij wandelt zo’n 30 tot 40 kilometer per dag en slaapt in een tentje…
buiten wat water een paar kleren, en eek kleine digitale camera heeft hij niks mee.. gewoon zichzelf.. want die zal hij onderweg wel een paar keer zijn tegengekomen!

Hij stapt rond de wereld voor om aandacht te vestigen op kindermishandeling..
Respect voor wat die man presteert !!

We hebben 2 dagen doorgebracht in het natuurpark van Kakadu, waar krokodillen weelderig tieren..
Een sunset tochtje met een boot en de volgende dag een sunset vluchtje met een helicopter leverden weer wat mooie beelden op…
De collectie foto is weer aardig gegroeid hier in Australie, en bij de projectie van gisteren-avond konden we rekenen op heelwat enthousiasme van de deelnemers en de organisatie.
Er werd ons al gevraagd om officiëel fotograaf van de T3 reizen te worden.. wat heelwat perspectieven biedt, gelet op wat erin de de komende jaren op het T3 menu staat.. :

Volgend jaar Australië voor Belgische en Nederlandse deelnemers in Juli en Augustus, en Botswana en Namibie in oktober en November voor Franse Deelnemers
In December en Januari 2010 zal een selecte groep deelnemers de trip maken van Cape-Town naar Brussel !! en in 2011 staat Chili en Argentinië op het menu voor de Belgische en Nederlandse deelnemers.
2012 is het aan dezelfde doelgroep voor Botswana en Namibië, en der zijn ook al plannen voor Nieuw Zeeland.. We zijn dus nog niet uitgereisd, en hopen dat ooit een paar van jullie de kans krijgen om deel uit te maken van één van de avonturen. op de GS of in een 4 x 4 !!..

We zullen ze zelf uiteraard ook niet allemaal kunnen deelnemen, maar dromen kan nooit kwaad hé 😉

Er komt ongetwijfeld een boek van deze eerste Australië ervaring, mocht je interesse hebben om een exemplaar te bestellen, geef dan een seintje !

naast de collectie beelden ook heelwat fijne ontmoetingen.
Binnen de groep hebben we heelwat zeer aangename Fransen leren kennen, die we wellicht nog een paar keer zullen terug zien..

Als we terugblikken op de afgelopen 2 weken is het weer een unieke ervaring geweest. Als Europeanen is het wennen aan de uitgestrektheid van het land.. alles is hier gewoon héél ver.. en de wegen zijn héél eentonig..
maar één keer je je daar overzet, en het continent accepteert zoals het is.. is het ook weer een rijke ervaring… De groep heeft voor een goed evenwicht gezorgd in de eentonigheid, en er zijn ongetwijfeld vriendschappen voor het leven geboren.. Het is niet de eindbestemming die telt, maar wel de weg er naartoe, en die bestaat uit meer dan enkel wegen.. de ontmoetingen, inspiratie, ontheemding, spanning, zelfvertrouwen.. alles past in het plaatje om weer een fantastische ervaring rijker te zijn.

De tijd is kort, en de wereld is groot !
Tot binnenkort ergens van een ander plekje op de planeet ..

Fotobibliotheek Australië

Australia 7 – Daily waters

Fotobibliotheek Australië

Het begint hier stilaan op een Australische kroegentocht te lijken. Onze volgende stopplaats is Daly Waters Pub.. opnieuw één van de meest legendarische pubs op het continent.
De 460 kilometer die ons van Boroloola naar Daly Waters brengt zijn opnieuw ondergedompeld in Nothingless… Het roadbook bestaat uit 5 vakjes.. neem linksaf bij het buitenrijden van het hotel.. rij 350 kilometer rechtdoor,
stop bij een lokale pub voor een stukje wereldbefaamde barramundi, en stap op voor de volgende 120 kilometer tot aan Daly Waters.

Gelukkig komen we onderweg nog een bosbrand tegen om de eentoonigheid wat te doorbreken..
Er heerst een grote tweestrijd in Australie omtrent bosbranden..
Volgens eeuwenoude gebruiken van de Aboriginals worden grote stukken land afgebrand in zogenaamde Cold Fire’s.. dit zijn gecontroleerde branden die worden aangestoken vlak na het regenseizoen.
Zo worden alle korte grassen afgebrand, en kleine twijgen om de natuur te beschermen tegen grotere branden. Jaarlijks wordt in Australie 1/3e !!! van de oppervlakte op deze manier afgebrand.

Een aantal jaren terug is er grote tegenstand geweest van milieuorganisaties tegen deze technieken en is er een preventief brandverbod geweest..
Met al resultaat de grote bosbranden die je je ongetwijfeld herinnert van de media.

De bosbrand die we kruisten was echter geen gecontroleerde brand.. in de verte zagen we een klein rookpluim opstijgen, en tegen het ogenblik dat we ter hoogte van het vuur waren likten de vlammen tot 7 meter hoog aan de boomtoppen.. De vuurhaard liep parallel met de weg, en we plantte zich voort aan een ongelooflijke snelheid van 30 km per uur, aangewakkerd door de wind..

Bij aankomst in Daly Waters is het snel duidelijk waarom de Daly Waters Pub één van de meest authentieke pubs in het Noordelijke gebied is.. de muren zijn behangen met alle mogelijke soorten collecties; muntstukken, schildjes, t-shirts, slipjes, nummerplaten, BH’s, sandalen, identiteitsbewijzen, …. Verder prijken inspirerende slogans op elke mogelijke plek in de pub en daarrond. De bewoners van de pub (ik noem ze even zo, omdat ze schijnbaar deel uitmaken van het meubilair) zijn hartelijk en luidruchtig. De gastvrijheid is hier op zijn Australisch, en voor je het weet sta je moppen te tappen met een bende Aussies.. Dit was één van de meest memorabele avonden in Australië..
We hebben een stukje Belgische studentencultuur ge-exporteerd naar Australië die de locals meteen hartelijk hebben ge-adopteerd.. Bij elke boer of scheet krijgt de laatste die zijn duim aan het voorhoofd zet een mep rond de oren..
Een half uur na de eerste luchtverplaatsing was de ganse bar aan het experimenteren met hun nieuwe spelletje.

Na een kleine onderhandeling met de uitbaasters krijg ik de toestemming om mijn trouwe GS Adventure in het bizarre decor van de pub te plaatsen.
Enkele ogenblikken later zijn we proefritjes in de bar aan het organiseren met de locals..
Schitterende beelden 😉

 

Fotobibliotheek Australië

Australia 6 – De Crash

Dit deeltje van het verhaal hebben we even achterwege gelaten tot we het slechte nieuws konden combineren met goed nieuws..
De eerste offroad dag donderdag rond 11u30 heeft Ollie zich laten verrassen door een stuk losse kiezel, waarbij het voorwiel van de motorfiets is gaan slippen.. na 3 correcties en slingerbewegingen is de motor dwars overkop gegaan,
waarbij ze beiden van de motorfiets zijn gecatapulteerd. Het resultaat was bij Ollie zware pijn in de borstkas, rechterflank, en bij Grete de rechterarm..
De assitentiewagen met verpleegster was vlak in de buurt, waardoor ze snel geholpen konden worden, en pijnstillers kregen toegediend.
We zitten in de middle of Nowhere, het dichtsbijzijnde ziekenhuis is op 800 kilometer, and the only way out of this shithole is by air.. of 800 kilometer offroad in een landrover ziekenwagen.. die hier binnen de 3 uur kan zijn !

Hulpverlening krijgt hier een heel ander perspectief, en waar we in onze contrijen na 5 minuten al klagen dat de hulpdiensten lang onderweg zijn geweest.. mag je hier blij zijn dat er binnen de 3 uren een verpleger kan aanwezig zijn.. een spoedarts zal wellicht meer dan 5 uur onderweg zijn !..
Iedereen stelt zich dan ook terecht de vraag wat je overlevingskansen zijn als je zwaar ten val zou komen in zo’n afgelegen gebied.. Vandaar wellicht dat het tempo bij de meeste deelnemers in de namiddag van dag één behoorlijk lager lag..

Er wordt besloten om Ollie en Grete te transporteren naar het dorpje met de zeer toepasselijke naam Hells Gate, nog zo’n 150 kilometer over de piste.. en af te wachten hoe hun toestand evolueert.
Bij aankomt blijkt de pijn enkel nog erger te zijn geworden, en lijkt een interventie van de Flying doctors onvermijdelijk. Een lokale ambulanceteam zorgt voor de eerste hulpverlening en de aboriginals maken in een ijltempo de landingsbaan klaar voor het evacuatievliegtuig.. 2 uur later landt een team van gespecialiseerde artsen in Hells Gate, en besluiten heb beiden te immobiliseren en te verdoven voor transport.

Ze verdwijnen in dromenland, en we krijgen een sterk staaltje efficientie te zien van de Flying doctors. Een dienst die trouwens helemaal gratis is, en door de regering wordt gefinancierd om hulpverlening te garanderen aan bewoners van de outback. Om 20.30 diezelfde avond vertrekt het viegtuig naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis.. 800 kilometer terug van waar we komen. Dat is 9 uur na het ongeval !
Het vliegtuig heeft wel met de zijdeur open moeten vliegen, omdat Ollie te lang was om er in te passen 😉

Diezelfde nacht nog krijgen we het eerste bemoedigende nieuws dat er bij géén van beiden breuken zijn vastgesteld, enkel zware kneuzingen..
Een diepe zucht van opluchting bij de groep.

De volgende dag worden ze ontslagen uit het ziekenhuis, en blijven nog 2 dagen in een hotel om ons vervolgens met de nachtbus te vergezellen Sedert vanochtend (maandag) zijn ze terug bij de groep.
Eind goed al goed..

Voor Ollie zal het wel een zware dobber worden want hij heeft nog 8 weken voor de boeg in de outback… benieuwd wanneer hij weer op de motorfiets kan stappen, en we hopen vooral dat hij zijn zelfvertrouwen snel kan terugvinden.. want dat heb je hier absoluut nodig op de piste !

Australia 5 – Het Hol van Pluto

Vandaag weer 480 kilometer op de teller gezet, en we zijn beland in het hol van Pluto.. “The Purple Pub” in Normanton, in de outback van Australië, aan de grens van Aboriginal country.
Hier komt geen kat op verlof.. waarom zouden ze ook.. ware het niet voor de originele sfeer van één van Australiës bekendste pubs..
Bundaberg Bruine Rum vloeit hier rijkelijk, en we wanen ons in Texas.

Onderweg op de route hielden we plaats in Croydon, in het Club hotel, nog zo’n staaltje van vergane glorie uit het goldrushtijdperk.. ooit streken hier 10.000 settlers neer om hun geluk te beproeven en de goudmijnen,
vandaag is het enige stukje goud nog te vinden in de holle kies van de hoteluitbaatster, die dateert uit heltzelfde tijdperk.

Croydon stelt het vandaag met 1500 zielen… We love them all.. Drive Carefully zo meldt ons een bord bij het binnenrijden van het dorpje.

Bij valavond zijn we nog op zoek gegaan naar Crocodiles, maar van een kale reis terug gekomen.. ik heb dan maar een fototje genomen van een stukje prikkeldraad, ik hoop dat jullie daar evenveel van genieten 😉

Het belooft party time te worden vanavond, dus tekstje is wat korter dan anders..
Morgen gaan we volledig op onverhard.. dus alle motoren krijgen nieuwe schoentjes vanavond.. om beter opgewassen te zijn tegen de 500 km pistes die ons morgen te wachten staan.

We zitten nu midden in Aboriginal country… in de outback van Queensland, in een dorpje met de schattige naam Boroloola… Capital of the Baramundi.
Je vraagt je af wat mensen bezield om in zo’n desolaat gebied te wonen. Het enige vertier is de lokale pub waar bier rijkelijk vloeit, en straffe verhalen domineren.
Het volgende benzinestation is 360 kilometer verder… met een andere pub en nog straffere verhalen.

Jim vertelt ons over de gevaarlijkste en meest vicieuse dier ter wereld.. de crocodil… in deze streek is het niet ongewoon om beesten tegen te komen van 6 meter.. en 400 kg !
De grootste die ooit werd gevangen meet 8.50 meter en woog 650 kilogram… en kreeg waarempel een standbeeld in het dorpje sedert 1952 het jaar des heres waarin het monster werd overwonnen.
Vissers weten dat ze zich elk half uur moeten verplaatsen, omdat de croc je observeert, en zijn aanval rustig voorbereid.. hij ziet jou.. Maar jij ziet hem niet.. Op het ogenblik dat je even te dicht bij het water komt
schiet hij als een pijl uit een boog op je af en klemt je met een kaakdruk van 3 ton vast.. om je vervolgens onder water te sleuren en te verzuipen.. Het zijn verdomd intelligente beesten gaat hij verder.. de volgende 2 uren..
Aan het einde van het verhaal komt de onverwachtte afsluiter.. zijn partner is 3 jaar geleden tijdens een campeerweekendje opgevreten door een croc.. straffe verhalen.. en bier zijn meer dan ooit zijn toeverlaat geworden.. Het is 12 uur s’ middags, en de eerst 12 pintjes zijn tijdens het verhaal naar binnen gewerkt.. tijd voor een tweede kratje..

Wanneer ik dezelfde namiddag aan de rand van het water ga liggen om beelden te maken van de BMW’s die door het water waden krijg ik toch een behoorlijk ongemakkelijk gevoel moet ik toegeven ..

De twee afgelopen dagen hebben we zo’n 750 kilometer offroad gereden, en buiten de 2 dorpjes waar we hebben geslapen na Normanton.. : Hells Gate en Boroloola zijn we niet één huis tegengekomen..
helemaal NIKS… de grote leegte… de pistes worden met het uur veraderlijker, en variëren van gewone kiezel tot los zand en het meest gevaarlijke Bull Dust..
Dat laatste kan je je best voorstellen als een grote put in de weg zon 50 cm diep.. gevuld met fond de teinte van l’Oreal.. of 2 ton talkpoeder.. het stof is zo fijn dat de motor gewoon wegzakt een een stofwolk veroorzaakt alsof een container met bloem is uit elkaar gespat.. Probleem van Bull Dust is dat het zeer moeilijk te herkennen is in de structuur van de piste, en verdomd veraderlijk is wanneer men niet 100 % geconcentreerd blijft.

Na dag 1 offroad is het deelnemersveld al behoorlijk veranderd.. 3 motoren staan op de assistentiewagen, en 3 andere motoren zijn overgenomen door leden van de organisatie.
Van alle duorijders zit er nog ééntje in het zadel.. Kristin !! al de rest zit in de 4 x 4 wagens.. en wij voelen ons als een visje in het water..
We hebben rustig de tijd om het ganse deelnemersveld op één dag 4 keer opnieuw in te halen, en de mooiste plekjes uit te kiezen om foto’s te nemen..
en s’ avonds nog als eerste aan te komen 😉

Als er één ding is die je rijstijl en rijcapaciteit sterk be-invloed.. dan is het wel wat er tussen de oren zit.. Als je bang bent om gas te geven, dan is het helemaal om zeep.. want je kan 500 kilogram onmogelijk onder controle houden in los zand of op kiezel als je het gas niet openzet.. en hier klappen de meesten dicht, en gaan nog veel slechter rijden omdat de angst primeert op het verstand. Zonder tractie ben je verloren, en gaat de motor alle richtingen uit, en wellicht heeft de ervaring van vorige avonturen in Afrika en Transtunesia hier echt zijn vruchten afgeworpen.. we rijden met even veel zelfvertrouwen, en houden het gas open in de meest moeilijke omstandigheden.. wat ons ook heeft geholpen om veel veiliger te rijden, hoe contradictorisch dat ook mag klinken.

Ik ben wel een beetje trots op mijn madam.. en het gaat haar goed af… zelf zij heeft spijt dat vanaf morgen de baan weer bekleed zal zijn met dat vervelende spul dat ze hier “Tarmac” heten..

In de route zitten heelwat passages van rivieren, die weer mooie beelden opleveren. In ééntje ligt aan de rand van het water een kleine crocodil van 50 cm.. zo levensbedreigend ziet ze er nu ook niet uit..
maar ja.. stoer doen tegen een dooie babycrocodil zal wellicht niet veel indruk maken op de lokale crocodile dundee’s in de bar vanavond 😉

In “The Purple Pub” staat Ollie al snel op de bar te dansen in ware Wild Coyote stijl.. alleen zijn de lokale coyotes hier eerder Ugly Coyote’s.. waardoor we toch nog op een schappelijk uur op zoek gaan naar onze nachtrust.

Als er één ding is waarvoor je NIET naar Australie moet komen, dan is het wel de culinaire hoogstandjes van de Outback..
Dat is even monotoon als het landschap.

Na 11 keer barbecueworst en hamburgers geserveerd met rauwe groenten op plastieken borden hunkeren we naar een vleugje afwisseling..
en dat krijgen we eindelijk in Boroloola.. capital of Baramundi.. waarbij Baramundi een zoetwatervis tussen de 5 en 70 kilogram is…
Geserveerd met echte handgesneden frietjes… 4 liter wijn en de avond kan niet meer stuk !

Verbazend hoe snel je je normen bijstelt als je back to basics gaat.. de tweede nacht kloeg de helft van de deelnemers over het monotone 5 sterrenbuffet van Sofitel in Brisbane, en 11 barbecues later is iedereen wild enthouiast over een stukje verse vis, geserveerd met een halve tomaat en handgesneden frietjes..

Idem dito met de accommodatie.. we verhuizen van het ene sleezy motel naar het andere, en je begint bijna te wensen dat je een weekje was gaan boerderijkamperen in Nederland !
Maar enkele dagen later ben je gelukkig met een bureelcontainer, een proper bed, en een douche waar écht water uitkomt ! .. Als je dan nog het geluk hebt om snel genoeg te hebben gereden, dan maak je bovendien nog kans op een container mét airconditioning.. wat in temperaturen van + 40 zeer welkom is..

De reden voor dit basic comfort is heel eenvoudig … er IS helemaal niks anders.. je mag kiezen .. container of blote hemel met de kikkers en de slangen.. .. en dan is zo’n ijzeren bak nog een geschenk uit de hemel.

Het is hier zondagochtend 10 uur, we vertrekken terug voor een ritje van 600 kilometer.. op asfalt.. De motoren staan terug op gewone banden, wat een stuk veiliger is dan de noppen.

 

Maandag zijn we effe een toertje gaan varen .. met twee bootjes.. wel ja, bootjes.. 12 meter RIB’s met elk 450 PK aan boord is nu niet echt meer een bootje..
En het zeetje was ook niet echt het van de kalmsten vandaag. 6 tot 7 beaufort en een traject van 1 uur tot aan Whitsunday Island was voor een aantal nét iets te veel van het goede.
Nochtans, vanaf de piek van het eiland had men een prachtig zicht over Great Barrier Reef, spierwitte stranden en azuurblauwe oceaan.
Postkaart – perfecte bounty stranden..

De piloot van het ribje wist zich goed uit de slag te trekken, en bracht ons keurig naar de 3 bestemmingen van de dag.. ééntje om te wandelen, ééntje om te lunchen en ééntje om te snorkelen.

De hevige wind is een spelbreker bij het snorkelen, want door de stroming is de zichtbaarheid beperkt tot 10 meter, maar misschien best ook, want zo hebben de meesten van het gezelschap de tijgerhaai die onder de boot rondcirkelde niet gezien.. Verder zorgen barracuda’s, zeeschildpadden en een 70 cm Napoleonvis voor het nodige spectakel.

Bij terugkomst vonden we op de leuning van ons terras een eenzame papegaai.. die gretig genoeg de restjes van het ontbijt verorberde.. een 10 tal minuutjes later was de ganse familie op bezoek voor het avondeten.
byzonder hoe deze tamme vogels zich hebben weten aan te passen aan de aanwezigheid van de bewoners.

Genoeg actie overdag alvast om ’s avonds moe maar voldaan als een baksteentje in slaap te vallen.

Gisteren en vandaag stonden er twee maal 360 kilometer op het programma, tussen Airie beach en Chart en de volgende dag naar Undura.
Goed voor de eerste 80 kilometer offroad piste.. door sommigen al iets enthousiaster onthaald dan door anderen.

Eindelijk vandaag het voorwiel even voelen wegschuiven, en dat stukje adrenaline zorgt voor de nodige afwisseling in het traject.
In sommige dorpjes lijkt de tijd werkelijk stil te hebben gestaan.. Ravenswood is een oud mijnwerkersdorpje, waar weinig veranderd is sedert 1907
Het Hotel Imperial is een vleugje vergane glorie uit de tijd dat de goudhandel hier floreerde, en het ganse dorp lijkt zo uit de decors van Paramount Pictures te zijn geplukt.
De oude mijnsite, het postgebouw en de souvenierwinkel lijken zo uit een film te komen, en dat zijn dan ook de hightlights of the day.

Het roadbook begint wat vertrouwder te worden… volgende situatie aan de T naar links en vervolgens 160 km rechtdoor… aan het tankstation rechtdoor voor opnieuw 80 km….
afstanden zijn heel relatief hier in Australië en het is wel effe wennen.
Qua oppervlakte is Australie zo’n 1000 keer groter dan België.. en er wonen 20 miljoen inwoners.. ongeveer het dubbele dan in ons apenlandje..
90 % van de bevolking woont rond en in de grote steden.. en de overige 10 % bevolkt de rest van het land..
Je kan hier werkelijk uren rijden zonder een huis tegen te komen.. en de tankbeurten kan je maar beter vooraf inplannen, of je komt in de problemen.

Het roadbook van vandaag gaf 3 tankstops aan.. de eerste hebben we overgeslagen omdat we nog halfvol reden.. het tweede tankstation was uitverkocht, en volgens de verbruiksmeter had ik nog 76 kilometer autonomie.. en de volgende tankstop lag op 72 kilometer.. Nu in deze omstandigheden is de spanning op de bilspleet omgekeerd evenredig met de stand van de benzinetank.. en des te groter wanneer ik met nog 2 kilometer autonomie op de teller aankom in en pompstation… … zonder pompen… Binnen 3 dagen leveren ze de nieuwe pompen.. en de oude zijn al afgebroken..

Gelukkig kunnen we de bezemwagen nog bereiken die zo’n uur na ons arriveert, en wat extra fuel heeft ingeslagen voor de het laatste deel van de etappe.

Vandaag was het de dag van de roadworks en roadtrains… elke 5 kilometer stond er wel een man met een fluo-jasje, een hoed en een stop-bord langs de weg, om het verkeer te regelen..
De eerste 100 kilometer zijn we er minstens 10 tegengekomen.. en dat was niet echt hoopgevend voor de rest van het traject.

En als we dan al door de roadworks geraakten… waren de roadtrains aan de beurt. De langste gevaartes die we op de weg zijn tegengekomen zijn 55 meter !! net iets meer dan de maximale lengte van 18.60 in Europa..
En met een gewicht van 150 ton.. niet meteen de meest geschikte weggebruiker om achter jou te hebben als er een noodstop moet gemaakt worden..

De gevaartes zijn écht wel indrukwekkend, en het is wel effe oogjes dichtknijpen en gas opendraaien als je er eentje wil inhalen..

De meeste van de routes in dit gebied zijn bovendien net breed genoeg voor 2 voertuigen.. maar enkel voorzien van een strook asfalt in het midden, en de linker en rechter zijde met kiezel..
Dus bij tegenliggers is er maar één uitweg.. de zijberm in .. in de gravel..

Vanavond slapen we in een treinwagon. Midden in het natuurpark van Undura.
Er staan er zo’n twintig-tal, met elk een orient-express stijl coupet. Ik hoop dat de kaartjesknipper vannacht niet langskomt.

Undura is een natuurpark met lava-grotten, en in de omgeving bevinden zich ruim 100 kilometer ondergrondse tunnels, die meer da 140.000 jaar geleden zijn gevormd..
Bovengronds zijn er kangourous, kangourous en walibi’s.. genoeg om de komende 2 weken een autosnelweg te vullen.

In het park tegenover het motel van gisteren stonden vleermuisbomen.. een lokale specialiteit, waar hondsvleermuizen groeien..
Zon 10.000 stuks.. en zelf als ik de helft overdrijf zijn het er nog héél veel .. vanochtend vroeg hebben we nog wat mooie beelden kunnen schieten van hondsvleermuizen in de vlucht.
vrij indrukwekkend, met een spanwijdte van meer dan 1 meter !

Jammer dat ze spontaan beginnen plassen als ze worden opgejaagd.. we dachten heel effe dat het gewoon aan het regenen was.. maar de geur deed ons anders vermoeden.
op een aantal foto’s zie je de druppels in onze richting zweven 😉

Mogelijk is de tekst wat verwarrender dan in de vorige reistrips. Maar dat heeft alles te maken met de aanpassing aan het uurverschil, en de lengte van het programma.
’s ochtends vertrekken we meestal rond 08u30, en zijn we wakker rond 06.00 uur. en naast de foto’s bewerken , de whisky cola en de douche valt het vaak zwaar om nog wat ervaringen van de dag neer te pennen..
Meestal vallen de oogjes na 22 uur spontaan dicht.. zoals ook nu het geval is..

 

Australia 3 – Flat Kangouroo route

Even een dagje overgeslagen gisteren, maar het slaapritme begint terug op peil te komen. Dag 2 was een etappe van 450 kilometer..
aan de basis was dat de bedoeling.. ware het niet dat een onschuldig foutje in het roadbook alle deelnemers in de verschillende windrichtingen stuurt, en voor een paar extra kilometers zorgt..

In de ochtend profiteren we nog van de lokale kolonie Kangouroo’s om wat beelden met de moto te schieten, en die zijn aardig gelukt, zonder ongevallen..
Dat kan niet van alle beesten gezegd worden. Wat je hier het meeste ziet zijn inderdaad Kangouroos, .. zij het dan klevend aan het wegdek.

Zowat elke 100 meter ligt er wel eentje in alle stadia van ontbinding, de laatste 1000 kilometer is dat goed voor zo’n 10.000 dooie exemplaren.. en ik mag dan al de helft hebben overdreven.. dan zijn 5000 platte kangouroo’s nog een hele berg. De naam Bruce Highway zouden ze beter aanpassen naar “Flat KangouRoute”

De grootste doodsoorzaak bij verkeersongevallen zijn dieren, en oververmoeidheid; en over dat laatste voeren ze hier uitgebreid campagne. Elke 10 kilometer kom je wel een bord tegen met “Survive this drive, take a break” en dat soort inspirerende slogans. En na de etappe van dag 3 kan ik ze geen ongelijk geven, 600 kilometer rechtdoor, in een monotoon landschap werkt niet echt bevorderlijk op de alertheid; noch de maximum toegelaten snelheid van 100 km per uur…
Buiten de bossen, platte kangourous en een occasioneel tankstation is er in de verbindingsetappe tussen Tannaka en Arlye Beach weinig te zien. Niet verwonderlijk dat bij de minste bocht in de baan de berm vol staat met tientallen kruisjes van vermoeide chauffeurs die er hun laatste adem hebben geblazen.

Gelukkig zorgen we zelf voor wat afwisseling en entertainment, zodat dit deel van de route nog best aangenaam te verwerken valt.

De route voert ons langs Gympie, Maryborough, Childers, Bundaberg naar de Capricorn coast waar we de Steenbokskeerkring passeren… en daar hebben we helemaal niets van gevoeld, buiten de krampen in onze buik, wanneer we de Fransen hun woordenschat proberen uit te breiden met de woorden “Kreefstkeerkring” en “Steenbokskeerkring”

Onderweg maken we ook nog een tussenstop gemaakt bij Mary Poppins, net lang genoeg om het standbeeld te onderwerpen aan een aantal scenes die de beeldhouwer ongetwijfeld niet in zijn achterhoofd heeft gehaald toen hij het ding aan het maken was.. maar best creatieve beelden voor de camera opleverde.

Er bestaat geen toeval denk ik altijd maar.. en onze ontmoeting met Weis, een kunstenaar wiens atelier gelegen is in de omgeving van KinKin, is daar eens temeer het bewijs van.
Door de fout in het roadbook komen we langs een intrigerende optrekje van een man die een byzondere indruk op ons heeft nagelaten.

Ik weet niet of dat bij jullie het geval is, maar ik heb vaak een bepaalde aantrekkingskracht tot bepaalde dingen, personen of plekjes.. waarbij een klein stemmetje zegt… “pick me! pick me!”
.. en de inkompoort van Weiss’ atelier was het er weer.. ofschoon we al hopeloos achterop waren op de rest van de groep, gingen we even een kijkje nemen naar de poort. Deze was samengesteld uit 2 reusachtige banjo’s die konden pivoteren om het domein af te sluiten. Leuk gevonden dachten we.. tot Mr Weiss zelf naar ons kwam toegewandeld, en een waar concert begon te spelen op de beide banjo’s.. duelling instruments.. noemde hij het.. en de binnenzijde van de banjo’s bleek uitgerust te zijn met lang metalen staven, die samen een zeer intrigerende resonantie voortbrachten.

Weiss neemt ons mee in zijn wereld en we vallen van de ene verbazing in de andere, de man is bezeten van quantumfysica en resonantie.. en in de overtuiging dat alles permanent in beweging is… Zijn sculpturen zijn gemaakt uit schrootafval van fabrieken, auto’s, landbouwtuigen.. die een nieuw leven vinden in grote instrumenten aangedreven door de wind of hemzelf.

Het atelier is een waar whalhalla van belevingen die ons zonder veel moeite in de ban houden van zijn verhaal.

Zo staat in de tuin een grote windmolen, die onderaan voorzien is van een grote kuip waarin rondom staafjes van verschillende lengtes zijn gelast. 144 om precies te zijn.. elk op een gelijke afstand van elkaar, en met één centimeter verschil in lengte. Hij vraagt ons om onderaan de kuip op de grond te gaan zitten en te genieten van de muziek die de natuur ons zal brengen. De hele tijd dat we in de tuin rondwandelen is het windstil… en vanaf het ogenblik dat we op de grond zitten steekt een stevige bries op die de windmolen aan het draaien zet. Het resultaat is een perfecte concerto aangedreven door de wind, waarbij metalen bouten over de staafjes worden getrokken.
4 minuten later gaat de wind opnieuw liggen, en trilt het geluid nog minuten na in de kuip, om vervolgens zachtjes uit te doven. Een bizarre ervaring kan ik je wel vertellen !!

Al 30 jaar is hij hier op zijn eigen eilandje bezig om dingen in elkaar te steken, en hij stelt zichzelf de vraag waarom hij dat eigenlijk allemaal doet, ik kon het mezelf veel gemakkelijk maken vertelt hij ons, ik schuim het halve continent af naar oud ijzer, betaal me blauw aan een vrachtwagen, werk van 6 uur tot 22 uur in mijn atelier.. voor niemand meer dan mezelf….

Niets is minder waar vertel ik hem, je hebt het ook gedaan voor ons, en alle “toevallige” voorbijgangers die een stukje mogen meegenieten van jouw wereld.. en dat is een ware eer !

Meer dan een uur later nemen we afscheid met een “Big Hug” en beloven hem dat we ooit terugkomen om deze ervaring te delen met anderen.

Wanneer we ruim 2 uur later op de lunchplek aankomen blijken we nog de allereersten te zijn !.. Er bestaat geen toeval !

Uiteraard is er de obligate strijd tussen Belgen en Fransen binnen de groep, maar in een zeer fijne en laconieke sfeer. De groep begint nu zijn evenwicht te vinden, en we kunnen het best goed vinden met onze zuiderburen.
De avonden zijn meestal goed gevuld met straffe verhalen en flessen wijn.. maar ik heb al 2 dagen moeten afhaken omdat om 21 uur de luiken automatisch sluiten.. we hebben nog steeds te kampen met de jetlag.
In de groep zijn 2 dierenartsen, waarvan één een toch wel zeer byzondere beroepsbezigheid heeft.. Zijn bedrijf CREZAM, specialiseerde zich in de kunstmatige bevruchting van bedreigde diersoorten in Afrika, en we weten nu alles over electromechanische ejaculatietechnieken bij de luipaard… waarbij de ejaculatiesonde binnen de groep inmiddels een synoniem is geworden van overtuigingskracht..” attention.. si tu fait ça, je vais chercher la sonde !”

Politie is hier alom tegenwoordig, en het zal jullie dan ook niet verwonderen dat met een maximum snelheid van 100 km per uur een paar deelnemers in hun buidel hebben mogen tasten.
En dat is enkel omdat ze Ollie niet in hun groepje hadden .. want die wist de patrouille na een zware overtreding te overtuigen om het bij een verwittiging te laten.. Beter nog.. na 10 minuten stonden de agenten met ons grappen te maken en te lachen.. Als er één persoon is die negatieve energie keer op keer kan omkeren naar positieve drive, dan is het wel Ollie !

Dag 3 voert ons naar Whitsunday Coast, het Tahiti van Australië met azuurblauwe zee en hagelwitte stranden, hier slagen we ons kamp op bij de vrienden van Ed, de mekanieker van dienst…
De vrienden blijken een immo-makelaar te zijn… waardoor het “kamp” niets minder is dan 15 luxeappartementen op de heuvels van het mondaine Arley Beach met zicht over de haven en een zwembad met een infini..
Een schril contrast met het motel waar we gisteren hebben overnacht; en we vinden dat dit nieuwe optrekje de minimum standaard zou mogen zijn.

We zitten aan de poort van Great Barrier Reef, en voor vandaag is een dage zonder moto ingepland. We varen straks met een boot naar een verlaten eiland voor de lunch, en gaan snorkelen op zoek naar Manta Rays.
benieuwd wat dat zal worden .. Hier is het maandagochtend 07.00 uur.. in België is het weekend nog volop bezig en kan je nog genieten van een heerlijke zondagnacht.. terwijl wij alweer aan het werk moeten.. de wereld zit niet eerlijk in elkaar 😉

Australia 2 – Brisbane > Nousa

Vanochtend was de jetlag nog steeds van de partij.. en om 4 uur zijn we al uit de veren..
letterlijk dan, wan de gloednieuwe donsdekens van het Sofitel in Brisbane komen niet van Ikea.. en er hangt een geurtje aan..

Iedereen kijkt er naar uit om het eerste stukje van Australië op de motorfiets te verkennen, want voor alle deelnemers is het de maiden-trip naar onze antipoden.

De eerste rijdag brengt ons zo’n kleine 230 kilometer verderop naar Nousa,

17 motoren staan netjes uitgelijnd aan de ingang van het Sofitel, en Erik geeft nog een laatste veiligheidsbriefing voor het vertrek.
De meeste deelnemers zijn koppels tussen de 45 en 55 jaar, allemaal op zoek naar die eeuwige droom…

En het motto van T3 is niet uit de lucht gegrepen: Ordinary people, Extraordinary Travel..

Je hoeft geen topatleet te zijn om deze reizen mee te maken.. je hebt geen extra training nodig, ze zijn met de nodige motivatie voor iedereen bereikbaar.. en hier staan de meest uiteenlopende mensen aan de startlijn..
en we weten nu al dat dat voor velen deze ervaring hun leven zal veranderen !

Tussen het reisverhaal door geef ik een stukje insight over het waarom van dit avontuur..
Hoe komt iemand er in godsnaam bij om zijn motorfiets in een container te steken om aan de andere kant van de wereldbol een ritje te gaan maken?
Ieder heeft een verschillend verhaal.. en toch ook weer niet…

Neem bijvoorbeeld een 43 jarige dierenarts uit Parijs… Hij runt al 25 jaar een zeer succesvolle dierenartspraktijk en heeft in de afgelopen 20 jaar nooit meer dan één week verlof genomen
Vorig jaar zijn zijn ouders overleden en heeft hij besloten om de zaken anders aan te pakken. Hij heeft 2 medewerkers die bij hem in dienst waren nauwer betrokken bij zaak, en zij hebben over een periode van 6 maanden de meeste bezoeken overgenomen. Hij heeft 6 maanden naar deze trip toegeleefd, een nieuwe BMW 1200 GS adventure gekocht, en ingeschreven voor 2 etappes, samen goed voor 5 weken Australië en meer dan 11.000 kilometer.

Bij velen staat de boog dan ook gespannen, want vaak is dit niet zomaar een tripje, maar een keerpunt in hun leven..

Sherpa geeft het startschot, en met een horde uitgelaten boxers in zijn kielzog leidt het roadbook hem naar de rand van de stad..

Nadien is het aan ieder om zijn eigen bolletjes en pijltjes in de juiste context te plaatsen, en op eigen tempo te genieten van de routes..
Algauw blijkt dat de uitgestrektheid van de natuur hier amper grenzen kent.. Onderweg genieten we van prachtige uitzichten, talloze bochten en een stukje vrijheid waar velen naar op zoek waren..

Via Dayboro passeren we Glass Mountains, een serie bergpieken die eenzaam in de vlakte preiken en voor een uniek decor zorgen.
Onderweg veel kangourous, zowel platte als minder platte, . want het is hier uitkijken geblazen met overstekende dieren, met het verstand van een koffieboon..

Een overdadige lunch met hamburgers stemt iedereen gelukkig en boordevol energie om et laatste deel van de etappen aan te pakken.
Een photoshoot met wat wilde kangourous in de hoofdrol, en een poging tot proefritje met een overjaarse Rover zorgen voor de nodige dressing op het rijke buffet van de dag.

Meer hierover morgen…. want de oogjes hebben nog steeds last van de zwaartekracht hier aan de andere kant van de aardbol..
Het is 23u45, en we zijn weer zo’n 19 uur wakker.. tijd voor een schoonheidsslaapje..