Australia 5 – Het Hol van Pluto

Vandaag weer 480 kilometer op de teller gezet, en we zijn beland in het hol van Pluto.. “The Purple Pub” in Normanton, in de outback van Australië, aan de grens van Aboriginal country.
Hier komt geen kat op verlof.. waarom zouden ze ook.. ware het niet voor de originele sfeer van één van Australiës bekendste pubs..
Bundaberg Bruine Rum vloeit hier rijkelijk, en we wanen ons in Texas.

Onderweg op de route hielden we plaats in Croydon, in het Club hotel, nog zo’n staaltje van vergane glorie uit het goldrushtijdperk.. ooit streken hier 10.000 settlers neer om hun geluk te beproeven en de goudmijnen,
vandaag is het enige stukje goud nog te vinden in de holle kies van de hoteluitbaatster, die dateert uit heltzelfde tijdperk.

Croydon stelt het vandaag met 1500 zielen… We love them all.. Drive Carefully zo meldt ons een bord bij het binnenrijden van het dorpje.

Bij valavond zijn we nog op zoek gegaan naar Crocodiles, maar van een kale reis terug gekomen.. ik heb dan maar een fototje genomen van een stukje prikkeldraad, ik hoop dat jullie daar evenveel van genieten 😉

Het belooft party time te worden vanavond, dus tekstje is wat korter dan anders..
Morgen gaan we volledig op onverhard.. dus alle motoren krijgen nieuwe schoentjes vanavond.. om beter opgewassen te zijn tegen de 500 km pistes die ons morgen te wachten staan.

We zitten nu midden in Aboriginal country… in de outback van Queensland, in een dorpje met de schattige naam Boroloola… Capital of the Baramundi.
Je vraagt je af wat mensen bezield om in zo’n desolaat gebied te wonen. Het enige vertier is de lokale pub waar bier rijkelijk vloeit, en straffe verhalen domineren.
Het volgende benzinestation is 360 kilometer verder… met een andere pub en nog straffere verhalen.

Jim vertelt ons over de gevaarlijkste en meest vicieuse dier ter wereld.. de crocodil… in deze streek is het niet ongewoon om beesten tegen te komen van 6 meter.. en 400 kg !
De grootste die ooit werd gevangen meet 8.50 meter en woog 650 kilogram… en kreeg waarempel een standbeeld in het dorpje sedert 1952 het jaar des heres waarin het monster werd overwonnen.
Vissers weten dat ze zich elk half uur moeten verplaatsen, omdat de croc je observeert, en zijn aanval rustig voorbereid.. hij ziet jou.. Maar jij ziet hem niet.. Op het ogenblik dat je even te dicht bij het water komt
schiet hij als een pijl uit een boog op je af en klemt je met een kaakdruk van 3 ton vast.. om je vervolgens onder water te sleuren en te verzuipen.. Het zijn verdomd intelligente beesten gaat hij verder.. de volgende 2 uren..
Aan het einde van het verhaal komt de onverwachtte afsluiter.. zijn partner is 3 jaar geleden tijdens een campeerweekendje opgevreten door een croc.. straffe verhalen.. en bier zijn meer dan ooit zijn toeverlaat geworden.. Het is 12 uur s’ middags, en de eerst 12 pintjes zijn tijdens het verhaal naar binnen gewerkt.. tijd voor een tweede kratje..

Wanneer ik dezelfde namiddag aan de rand van het water ga liggen om beelden te maken van de BMW’s die door het water waden krijg ik toch een behoorlijk ongemakkelijk gevoel moet ik toegeven ..

De twee afgelopen dagen hebben we zo’n 750 kilometer offroad gereden, en buiten de 2 dorpjes waar we hebben geslapen na Normanton.. : Hells Gate en Boroloola zijn we niet één huis tegengekomen..
helemaal NIKS… de grote leegte… de pistes worden met het uur veraderlijker, en variëren van gewone kiezel tot los zand en het meest gevaarlijke Bull Dust..
Dat laatste kan je je best voorstellen als een grote put in de weg zon 50 cm diep.. gevuld met fond de teinte van l’Oreal.. of 2 ton talkpoeder.. het stof is zo fijn dat de motor gewoon wegzakt een een stofwolk veroorzaakt alsof een container met bloem is uit elkaar gespat.. Probleem van Bull Dust is dat het zeer moeilijk te herkennen is in de structuur van de piste, en verdomd veraderlijk is wanneer men niet 100 % geconcentreerd blijft.

Na dag 1 offroad is het deelnemersveld al behoorlijk veranderd.. 3 motoren staan op de assistentiewagen, en 3 andere motoren zijn overgenomen door leden van de organisatie.
Van alle duorijders zit er nog ééntje in het zadel.. Kristin !! al de rest zit in de 4 x 4 wagens.. en wij voelen ons als een visje in het water..
We hebben rustig de tijd om het ganse deelnemersveld op één dag 4 keer opnieuw in te halen, en de mooiste plekjes uit te kiezen om foto’s te nemen..
en s’ avonds nog als eerste aan te komen 😉

Als er één ding is die je rijstijl en rijcapaciteit sterk be-invloed.. dan is het wel wat er tussen de oren zit.. Als je bang bent om gas te geven, dan is het helemaal om zeep.. want je kan 500 kilogram onmogelijk onder controle houden in los zand of op kiezel als je het gas niet openzet.. en hier klappen de meesten dicht, en gaan nog veel slechter rijden omdat de angst primeert op het verstand. Zonder tractie ben je verloren, en gaat de motor alle richtingen uit, en wellicht heeft de ervaring van vorige avonturen in Afrika en Transtunesia hier echt zijn vruchten afgeworpen.. we rijden met even veel zelfvertrouwen, en houden het gas open in de meest moeilijke omstandigheden.. wat ons ook heeft geholpen om veel veiliger te rijden, hoe contradictorisch dat ook mag klinken.

Ik ben wel een beetje trots op mijn madam.. en het gaat haar goed af… zelf zij heeft spijt dat vanaf morgen de baan weer bekleed zal zijn met dat vervelende spul dat ze hier “Tarmac” heten..

In de route zitten heelwat passages van rivieren, die weer mooie beelden opleveren. In ééntje ligt aan de rand van het water een kleine crocodil van 50 cm.. zo levensbedreigend ziet ze er nu ook niet uit..
maar ja.. stoer doen tegen een dooie babycrocodil zal wellicht niet veel indruk maken op de lokale crocodile dundee’s in de bar vanavond 😉

In “The Purple Pub” staat Ollie al snel op de bar te dansen in ware Wild Coyote stijl.. alleen zijn de lokale coyotes hier eerder Ugly Coyote’s.. waardoor we toch nog op een schappelijk uur op zoek gaan naar onze nachtrust.

Als er één ding is waarvoor je NIET naar Australie moet komen, dan is het wel de culinaire hoogstandjes van de Outback..
Dat is even monotoon als het landschap.

Na 11 keer barbecueworst en hamburgers geserveerd met rauwe groenten op plastieken borden hunkeren we naar een vleugje afwisseling..
en dat krijgen we eindelijk in Boroloola.. capital of Baramundi.. waarbij Baramundi een zoetwatervis tussen de 5 en 70 kilogram is…
Geserveerd met echte handgesneden frietjes… 4 liter wijn en de avond kan niet meer stuk !

Verbazend hoe snel je je normen bijstelt als je back to basics gaat.. de tweede nacht kloeg de helft van de deelnemers over het monotone 5 sterrenbuffet van Sofitel in Brisbane, en 11 barbecues later is iedereen wild enthouiast over een stukje verse vis, geserveerd met een halve tomaat en handgesneden frietjes..

Idem dito met de accommodatie.. we verhuizen van het ene sleezy motel naar het andere, en je begint bijna te wensen dat je een weekje was gaan boerderijkamperen in Nederland !
Maar enkele dagen later ben je gelukkig met een bureelcontainer, een proper bed, en een douche waar écht water uitkomt ! .. Als je dan nog het geluk hebt om snel genoeg te hebben gereden, dan maak je bovendien nog kans op een container mét airconditioning.. wat in temperaturen van + 40 zeer welkom is..

De reden voor dit basic comfort is heel eenvoudig … er IS helemaal niks anders.. je mag kiezen .. container of blote hemel met de kikkers en de slangen.. .. en dan is zo’n ijzeren bak nog een geschenk uit de hemel.

Het is hier zondagochtend 10 uur, we vertrekken terug voor een ritje van 600 kilometer.. op asfalt.. De motoren staan terug op gewone banden, wat een stuk veiliger is dan de noppen.

 

Maandag zijn we effe een toertje gaan varen .. met twee bootjes.. wel ja, bootjes.. 12 meter RIB’s met elk 450 PK aan boord is nu niet echt meer een bootje..
En het zeetje was ook niet echt het van de kalmsten vandaag. 6 tot 7 beaufort en een traject van 1 uur tot aan Whitsunday Island was voor een aantal nét iets te veel van het goede.
Nochtans, vanaf de piek van het eiland had men een prachtig zicht over Great Barrier Reef, spierwitte stranden en azuurblauwe oceaan.
Postkaart – perfecte bounty stranden..

De piloot van het ribje wist zich goed uit de slag te trekken, en bracht ons keurig naar de 3 bestemmingen van de dag.. ééntje om te wandelen, ééntje om te lunchen en ééntje om te snorkelen.

De hevige wind is een spelbreker bij het snorkelen, want door de stroming is de zichtbaarheid beperkt tot 10 meter, maar misschien best ook, want zo hebben de meesten van het gezelschap de tijgerhaai die onder de boot rondcirkelde niet gezien.. Verder zorgen barracuda’s, zeeschildpadden en een 70 cm Napoleonvis voor het nodige spectakel.

Bij terugkomst vonden we op de leuning van ons terras een eenzame papegaai.. die gretig genoeg de restjes van het ontbijt verorberde.. een 10 tal minuutjes later was de ganse familie op bezoek voor het avondeten.
byzonder hoe deze tamme vogels zich hebben weten aan te passen aan de aanwezigheid van de bewoners.

Genoeg actie overdag alvast om ’s avonds moe maar voldaan als een baksteentje in slaap te vallen.

Gisteren en vandaag stonden er twee maal 360 kilometer op het programma, tussen Airie beach en Chart en de volgende dag naar Undura.
Goed voor de eerste 80 kilometer offroad piste.. door sommigen al iets enthousiaster onthaald dan door anderen.

Eindelijk vandaag het voorwiel even voelen wegschuiven, en dat stukje adrenaline zorgt voor de nodige afwisseling in het traject.
In sommige dorpjes lijkt de tijd werkelijk stil te hebben gestaan.. Ravenswood is een oud mijnwerkersdorpje, waar weinig veranderd is sedert 1907
Het Hotel Imperial is een vleugje vergane glorie uit de tijd dat de goudhandel hier floreerde, en het ganse dorp lijkt zo uit de decors van Paramount Pictures te zijn geplukt.
De oude mijnsite, het postgebouw en de souvenierwinkel lijken zo uit een film te komen, en dat zijn dan ook de hightlights of the day.

Het roadbook begint wat vertrouwder te worden… volgende situatie aan de T naar links en vervolgens 160 km rechtdoor… aan het tankstation rechtdoor voor opnieuw 80 km….
afstanden zijn heel relatief hier in Australië en het is wel effe wennen.
Qua oppervlakte is Australie zo’n 1000 keer groter dan België.. en er wonen 20 miljoen inwoners.. ongeveer het dubbele dan in ons apenlandje..
90 % van de bevolking woont rond en in de grote steden.. en de overige 10 % bevolkt de rest van het land..
Je kan hier werkelijk uren rijden zonder een huis tegen te komen.. en de tankbeurten kan je maar beter vooraf inplannen, of je komt in de problemen.

Het roadbook van vandaag gaf 3 tankstops aan.. de eerste hebben we overgeslagen omdat we nog halfvol reden.. het tweede tankstation was uitverkocht, en volgens de verbruiksmeter had ik nog 76 kilometer autonomie.. en de volgende tankstop lag op 72 kilometer.. Nu in deze omstandigheden is de spanning op de bilspleet omgekeerd evenredig met de stand van de benzinetank.. en des te groter wanneer ik met nog 2 kilometer autonomie op de teller aankom in en pompstation… … zonder pompen… Binnen 3 dagen leveren ze de nieuwe pompen.. en de oude zijn al afgebroken..

Gelukkig kunnen we de bezemwagen nog bereiken die zo’n uur na ons arriveert, en wat extra fuel heeft ingeslagen voor de het laatste deel van de etappe.

Vandaag was het de dag van de roadworks en roadtrains… elke 5 kilometer stond er wel een man met een fluo-jasje, een hoed en een stop-bord langs de weg, om het verkeer te regelen..
De eerste 100 kilometer zijn we er minstens 10 tegengekomen.. en dat was niet echt hoopgevend voor de rest van het traject.

En als we dan al door de roadworks geraakten… waren de roadtrains aan de beurt. De langste gevaartes die we op de weg zijn tegengekomen zijn 55 meter !! net iets meer dan de maximale lengte van 18.60 in Europa..
En met een gewicht van 150 ton.. niet meteen de meest geschikte weggebruiker om achter jou te hebben als er een noodstop moet gemaakt worden..

De gevaartes zijn écht wel indrukwekkend, en het is wel effe oogjes dichtknijpen en gas opendraaien als je er eentje wil inhalen..

De meeste van de routes in dit gebied zijn bovendien net breed genoeg voor 2 voertuigen.. maar enkel voorzien van een strook asfalt in het midden, en de linker en rechter zijde met kiezel..
Dus bij tegenliggers is er maar één uitweg.. de zijberm in .. in de gravel..

Vanavond slapen we in een treinwagon. Midden in het natuurpark van Undura.
Er staan er zo’n twintig-tal, met elk een orient-express stijl coupet. Ik hoop dat de kaartjesknipper vannacht niet langskomt.

Undura is een natuurpark met lava-grotten, en in de omgeving bevinden zich ruim 100 kilometer ondergrondse tunnels, die meer da 140.000 jaar geleden zijn gevormd..
Bovengronds zijn er kangourous, kangourous en walibi’s.. genoeg om de komende 2 weken een autosnelweg te vullen.

In het park tegenover het motel van gisteren stonden vleermuisbomen.. een lokale specialiteit, waar hondsvleermuizen groeien..
Zon 10.000 stuks.. en zelf als ik de helft overdrijf zijn het er nog héél veel .. vanochtend vroeg hebben we nog wat mooie beelden kunnen schieten van hondsvleermuizen in de vlucht.
vrij indrukwekkend, met een spanwijdte van meer dan 1 meter !

Jammer dat ze spontaan beginnen plassen als ze worden opgejaagd.. we dachten heel effe dat het gewoon aan het regenen was.. maar de geur deed ons anders vermoeden.
op een aantal foto’s zie je de druppels in onze richting zweven 😉

Mogelijk is de tekst wat verwarrender dan in de vorige reistrips. Maar dat heeft alles te maken met de aanpassing aan het uurverschil, en de lengte van het programma.
’s ochtends vertrekken we meestal rond 08u30, en zijn we wakker rond 06.00 uur. en naast de foto’s bewerken , de whisky cola en de douche valt het vaak zwaar om nog wat ervaringen van de dag neer te pennen..
Meestal vallen de oogjes na 22 uur spontaan dicht.. zoals ook nu het geval is..

 

Australia 3 – Flat Kangouroo route

Even een dagje overgeslagen gisteren, maar het slaapritme begint terug op peil te komen. Dag 2 was een etappe van 450 kilometer..
aan de basis was dat de bedoeling.. ware het niet dat een onschuldig foutje in het roadbook alle deelnemers in de verschillende windrichtingen stuurt, en voor een paar extra kilometers zorgt..

In de ochtend profiteren we nog van de lokale kolonie Kangouroo’s om wat beelden met de moto te schieten, en die zijn aardig gelukt, zonder ongevallen..
Dat kan niet van alle beesten gezegd worden. Wat je hier het meeste ziet zijn inderdaad Kangouroos, .. zij het dan klevend aan het wegdek.

Zowat elke 100 meter ligt er wel eentje in alle stadia van ontbinding, de laatste 1000 kilometer is dat goed voor zo’n 10.000 dooie exemplaren.. en ik mag dan al de helft hebben overdreven.. dan zijn 5000 platte kangouroo’s nog een hele berg. De naam Bruce Highway zouden ze beter aanpassen naar “Flat KangouRoute”

De grootste doodsoorzaak bij verkeersongevallen zijn dieren, en oververmoeidheid; en over dat laatste voeren ze hier uitgebreid campagne. Elke 10 kilometer kom je wel een bord tegen met “Survive this drive, take a break” en dat soort inspirerende slogans. En na de etappe van dag 3 kan ik ze geen ongelijk geven, 600 kilometer rechtdoor, in een monotoon landschap werkt niet echt bevorderlijk op de alertheid; noch de maximum toegelaten snelheid van 100 km per uur…
Buiten de bossen, platte kangourous en een occasioneel tankstation is er in de verbindingsetappe tussen Tannaka en Arlye Beach weinig te zien. Niet verwonderlijk dat bij de minste bocht in de baan de berm vol staat met tientallen kruisjes van vermoeide chauffeurs die er hun laatste adem hebben geblazen.

Gelukkig zorgen we zelf voor wat afwisseling en entertainment, zodat dit deel van de route nog best aangenaam te verwerken valt.

De route voert ons langs Gympie, Maryborough, Childers, Bundaberg naar de Capricorn coast waar we de Steenbokskeerkring passeren… en daar hebben we helemaal niets van gevoeld, buiten de krampen in onze buik, wanneer we de Fransen hun woordenschat proberen uit te breiden met de woorden “Kreefstkeerkring” en “Steenbokskeerkring”

Onderweg maken we ook nog een tussenstop gemaakt bij Mary Poppins, net lang genoeg om het standbeeld te onderwerpen aan een aantal scenes die de beeldhouwer ongetwijfeld niet in zijn achterhoofd heeft gehaald toen hij het ding aan het maken was.. maar best creatieve beelden voor de camera opleverde.

Er bestaat geen toeval denk ik altijd maar.. en onze ontmoeting met Weis, een kunstenaar wiens atelier gelegen is in de omgeving van KinKin, is daar eens temeer het bewijs van.
Door de fout in het roadbook komen we langs een intrigerende optrekje van een man die een byzondere indruk op ons heeft nagelaten.

Ik weet niet of dat bij jullie het geval is, maar ik heb vaak een bepaalde aantrekkingskracht tot bepaalde dingen, personen of plekjes.. waarbij een klein stemmetje zegt… “pick me! pick me!”
.. en de inkompoort van Weiss’ atelier was het er weer.. ofschoon we al hopeloos achterop waren op de rest van de groep, gingen we even een kijkje nemen naar de poort. Deze was samengesteld uit 2 reusachtige banjo’s die konden pivoteren om het domein af te sluiten. Leuk gevonden dachten we.. tot Mr Weiss zelf naar ons kwam toegewandeld, en een waar concert begon te spelen op de beide banjo’s.. duelling instruments.. noemde hij het.. en de binnenzijde van de banjo’s bleek uitgerust te zijn met lang metalen staven, die samen een zeer intrigerende resonantie voortbrachten.

Weiss neemt ons mee in zijn wereld en we vallen van de ene verbazing in de andere, de man is bezeten van quantumfysica en resonantie.. en in de overtuiging dat alles permanent in beweging is… Zijn sculpturen zijn gemaakt uit schrootafval van fabrieken, auto’s, landbouwtuigen.. die een nieuw leven vinden in grote instrumenten aangedreven door de wind of hemzelf.

Het atelier is een waar whalhalla van belevingen die ons zonder veel moeite in de ban houden van zijn verhaal.

Zo staat in de tuin een grote windmolen, die onderaan voorzien is van een grote kuip waarin rondom staafjes van verschillende lengtes zijn gelast. 144 om precies te zijn.. elk op een gelijke afstand van elkaar, en met één centimeter verschil in lengte. Hij vraagt ons om onderaan de kuip op de grond te gaan zitten en te genieten van de muziek die de natuur ons zal brengen. De hele tijd dat we in de tuin rondwandelen is het windstil… en vanaf het ogenblik dat we op de grond zitten steekt een stevige bries op die de windmolen aan het draaien zet. Het resultaat is een perfecte concerto aangedreven door de wind, waarbij metalen bouten over de staafjes worden getrokken.
4 minuten later gaat de wind opnieuw liggen, en trilt het geluid nog minuten na in de kuip, om vervolgens zachtjes uit te doven. Een bizarre ervaring kan ik je wel vertellen !!

Al 30 jaar is hij hier op zijn eigen eilandje bezig om dingen in elkaar te steken, en hij stelt zichzelf de vraag waarom hij dat eigenlijk allemaal doet, ik kon het mezelf veel gemakkelijk maken vertelt hij ons, ik schuim het halve continent af naar oud ijzer, betaal me blauw aan een vrachtwagen, werk van 6 uur tot 22 uur in mijn atelier.. voor niemand meer dan mezelf….

Niets is minder waar vertel ik hem, je hebt het ook gedaan voor ons, en alle “toevallige” voorbijgangers die een stukje mogen meegenieten van jouw wereld.. en dat is een ware eer !

Meer dan een uur later nemen we afscheid met een “Big Hug” en beloven hem dat we ooit terugkomen om deze ervaring te delen met anderen.

Wanneer we ruim 2 uur later op de lunchplek aankomen blijken we nog de allereersten te zijn !.. Er bestaat geen toeval !

Uiteraard is er de obligate strijd tussen Belgen en Fransen binnen de groep, maar in een zeer fijne en laconieke sfeer. De groep begint nu zijn evenwicht te vinden, en we kunnen het best goed vinden met onze zuiderburen.
De avonden zijn meestal goed gevuld met straffe verhalen en flessen wijn.. maar ik heb al 2 dagen moeten afhaken omdat om 21 uur de luiken automatisch sluiten.. we hebben nog steeds te kampen met de jetlag.
In de groep zijn 2 dierenartsen, waarvan één een toch wel zeer byzondere beroepsbezigheid heeft.. Zijn bedrijf CREZAM, specialiseerde zich in de kunstmatige bevruchting van bedreigde diersoorten in Afrika, en we weten nu alles over electromechanische ejaculatietechnieken bij de luipaard… waarbij de ejaculatiesonde binnen de groep inmiddels een synoniem is geworden van overtuigingskracht..” attention.. si tu fait ça, je vais chercher la sonde !”

Politie is hier alom tegenwoordig, en het zal jullie dan ook niet verwonderen dat met een maximum snelheid van 100 km per uur een paar deelnemers in hun buidel hebben mogen tasten.
En dat is enkel omdat ze Ollie niet in hun groepje hadden .. want die wist de patrouille na een zware overtreding te overtuigen om het bij een verwittiging te laten.. Beter nog.. na 10 minuten stonden de agenten met ons grappen te maken en te lachen.. Als er één persoon is die negatieve energie keer op keer kan omkeren naar positieve drive, dan is het wel Ollie !

Dag 3 voert ons naar Whitsunday Coast, het Tahiti van Australië met azuurblauwe zee en hagelwitte stranden, hier slagen we ons kamp op bij de vrienden van Ed, de mekanieker van dienst…
De vrienden blijken een immo-makelaar te zijn… waardoor het “kamp” niets minder is dan 15 luxeappartementen op de heuvels van het mondaine Arley Beach met zicht over de haven en een zwembad met een infini..
Een schril contrast met het motel waar we gisteren hebben overnacht; en we vinden dat dit nieuwe optrekje de minimum standaard zou mogen zijn.

We zitten aan de poort van Great Barrier Reef, en voor vandaag is een dage zonder moto ingepland. We varen straks met een boot naar een verlaten eiland voor de lunch, en gaan snorkelen op zoek naar Manta Rays.
benieuwd wat dat zal worden .. Hier is het maandagochtend 07.00 uur.. in België is het weekend nog volop bezig en kan je nog genieten van een heerlijke zondagnacht.. terwijl wij alweer aan het werk moeten.. de wereld zit niet eerlijk in elkaar 😉

Australia 2 – Brisbane > Nousa

Vanochtend was de jetlag nog steeds van de partij.. en om 4 uur zijn we al uit de veren..
letterlijk dan, wan de gloednieuwe donsdekens van het Sofitel in Brisbane komen niet van Ikea.. en er hangt een geurtje aan..

Iedereen kijkt er naar uit om het eerste stukje van Australië op de motorfiets te verkennen, want voor alle deelnemers is het de maiden-trip naar onze antipoden.

De eerste rijdag brengt ons zo’n kleine 230 kilometer verderop naar Nousa,

17 motoren staan netjes uitgelijnd aan de ingang van het Sofitel, en Erik geeft nog een laatste veiligheidsbriefing voor het vertrek.
De meeste deelnemers zijn koppels tussen de 45 en 55 jaar, allemaal op zoek naar die eeuwige droom…

En het motto van T3 is niet uit de lucht gegrepen: Ordinary people, Extraordinary Travel..

Je hoeft geen topatleet te zijn om deze reizen mee te maken.. je hebt geen extra training nodig, ze zijn met de nodige motivatie voor iedereen bereikbaar.. en hier staan de meest uiteenlopende mensen aan de startlijn..
en we weten nu al dat dat voor velen deze ervaring hun leven zal veranderen !

Tussen het reisverhaal door geef ik een stukje insight over het waarom van dit avontuur..
Hoe komt iemand er in godsnaam bij om zijn motorfiets in een container te steken om aan de andere kant van de wereldbol een ritje te gaan maken?
Ieder heeft een verschillend verhaal.. en toch ook weer niet…

Neem bijvoorbeeld een 43 jarige dierenarts uit Parijs… Hij runt al 25 jaar een zeer succesvolle dierenartspraktijk en heeft in de afgelopen 20 jaar nooit meer dan één week verlof genomen
Vorig jaar zijn zijn ouders overleden en heeft hij besloten om de zaken anders aan te pakken. Hij heeft 2 medewerkers die bij hem in dienst waren nauwer betrokken bij zaak, en zij hebben over een periode van 6 maanden de meeste bezoeken overgenomen. Hij heeft 6 maanden naar deze trip toegeleefd, een nieuwe BMW 1200 GS adventure gekocht, en ingeschreven voor 2 etappes, samen goed voor 5 weken Australië en meer dan 11.000 kilometer.

Bij velen staat de boog dan ook gespannen, want vaak is dit niet zomaar een tripje, maar een keerpunt in hun leven..

Sherpa geeft het startschot, en met een horde uitgelaten boxers in zijn kielzog leidt het roadbook hem naar de rand van de stad..

Nadien is het aan ieder om zijn eigen bolletjes en pijltjes in de juiste context te plaatsen, en op eigen tempo te genieten van de routes..
Algauw blijkt dat de uitgestrektheid van de natuur hier amper grenzen kent.. Onderweg genieten we van prachtige uitzichten, talloze bochten en een stukje vrijheid waar velen naar op zoek waren..

Via Dayboro passeren we Glass Mountains, een serie bergpieken die eenzaam in de vlakte preiken en voor een uniek decor zorgen.
Onderweg veel kangourous, zowel platte als minder platte, . want het is hier uitkijken geblazen met overstekende dieren, met het verstand van een koffieboon..

Een overdadige lunch met hamburgers stemt iedereen gelukkig en boordevol energie om et laatste deel van de etappen aan te pakken.
Een photoshoot met wat wilde kangourous in de hoofdrol, en een poging tot proefritje met een overjaarse Rover zorgen voor de nodige dressing op het rijke buffet van de dag.

Meer hierover morgen…. want de oogjes hebben nog steeds last van de zwaartekracht hier aan de andere kant van de aardbol..
Het is 23u45, en we zijn weer zo’n 19 uur wakker.. tijd voor een schoonheidsslaapje..

Australia 1 – Brisbane

Een paar weken terug stonden we nog in Antwerpen Centraal om badges te printen voor de VIP receptie..
Vandaag lopen we gewoon met de rest van de meute voorbij dat zelfde plekje.. op zoek naar het juiste spoor.

Het gevoel dat alles op het juiste spoor zit heeft niks met de TGV te maken die ons dadelijk naar Parijs zal brengen,
maar eerder met de met de bizarre wendingen van de afgelopen 6 maanden. Pas gehuwd, nieuwe vriendschappen, nieuwe professionele uitdagingen en wat meer ruimte voor onszelf,
die we maar al te graag invullen met onze gedeelde passie.. avontuurlijke motoreizen.

Via Charles de Gaulle, en een stop van 4 uur in Dubai, komen we na een parcours van 36 uur, 7 films, 6 whisky cola’s en 15 uur jankende babies later aan in Brisbane – Australië.
Voor één keer arriveert onze bagage dezelfde dag als wij, wat al een hele prestatie is.

De jetlach is niet niet om mee te lachen.. onderweg verwacht je avondeten te krijgen en staat het ontbijt voor je neus, terwijl je zonder moeite de 6e whisky cola naar binnen werkt om de pijn tussen de oren van “hell babie” te verzachten. Ik wist niet meer dat één kind van 3 jaar zoooo lang en zooooo veel lawaai kon maken… Maar ja.. reizen is altijd een beetje afzien.. 😉 en dat nemen we er graag bij met de vooruitzichten van de komende weken.

Het gevoel om aan de andere kant van de wereldbol je eigen BMW motor terug te zien is alvast bevreemdend…
en het is pas op dat ogenblik dat ik ten volle besef wat ons de komende weken te wachten staat.
Naast de stickers van T3 Dundee Rally 2009, Samsung, BMW motorrad, Tripy en Antwerp Motostore prijkt aan beide zijden van de de motorfiets in mooie witte letters “Mr Bean” op de tank..
Goed mag weten hoe ze daar zijn op gekomen..

Onze motorfiets draagt het nummer 111, toevallig (als dat al bestaat) het nummer dat ik gedurende 10 jaar in m’n windsurfzeilen heb gedragen tijdens de competities.
Enkel deze keer is het niet de wind die ons aandrijft, maar de trouwe 1200 boxermotor, en is er van competitie helemaal geen sprake.. tenzij dan met mezelf om het parcours tot een veilig einde te brengen.

De tweewieler staat op het startpunt van een 4500 km lange route die ons naar Darwin zal brengen.
Ik laat jullie alvast even meegluren in het Roadbook en zijn highlights

15 oktober: Voorbereidingen voor vertrek en bezoek aan Brisbane – 30 km
16 oktober: Glass mountains, Noosa en kangourous aan Lake Coooibah – 150 km
17 oktober: Tin Can Bay, Bunderberg, Gladstone, Tanun Sands – 365 km
18 oktober: Schitterende kustroute, Whitsundays en Airlie Beach – 590 km
19 oktober: Airlie Beach Boottrip en duiken – 0 km
20 oktober: Charters Towers, pittoreske dorpjes en 2 magische pubs – 380 km
21 oktober: Georgetown & Roadstrains – 420 km
22 oktober: De trein van Croydon, de Purple Pub van Normanton / Karumba – 360 km
23 oktober: De magie van Burkletown, en de laatste piste van QLD naar Hells Gate – 390 km
24 oktober: Outback Pistes naar Borroloola – 320 km
25 oktober: Carpentaria Highway naar Daly Waters – 380 km
26 oktober: Aboriginals en verfrissing aan Mataranka Springs – 170 km
27 oktober: Het majestueuse Park Kadaku naar Jabiru – 400 km
28 oktober: Jabiru en de fauna en Flora van Kadaku – 70 km
29 oktober: Verbindingsetappen naar het exotische Darwin. – 219 km
30 oktober: Darwin – Brisbane – Dubai – Neig veel km
31 oktober: Dubai – Parijs – Antwerpen – en het mondaine Blowfield City – Een beetje minder neig veel km

We zijn in totaal met 17 BMW GS waarvan 14 worden bemand door Fransmannen en Fransvrouwen en 3 door de dappersten onder de Galliers, kan het toeval zijn dat op Ollies motorfiets de bijnaam “Obelix” prijkt ?
De reputatie dat zij leefden van jacht en visvangst, en de vrouwen lieten werken zullen ze hier niet kunnen waarmaken, want het zal best de nodige skills vragen om op een groot deel van de onverharde routes hun jonkvrouwen een veilige thuishaven te bezorgen op hun stalen ros.

Grete en Kristin hebben al heelwat kilometers op de teller staan (wat de moto betreft uiteraard), maar de Prinses van Ridder André Duval zal haar tweewielige maagdelijkheid verliezen op het Australische continent.
Nadine heeft de uitdaging aangenomen om voor de eerste keer in haar leven plaats te nemen op het duozitje van de GS Adventure voor een proefritje van zo’n 4500 kilometer. We kijken met argusogen naar deze uniek challenge, en hopen dat het backup – plan van 4 x 4 passagier niet zal tot uitvoering worden gebracht..

De assistentie zal worden gecoverd door 2 nissan Patrols, Scout en Zoom voor de verkenning en de camerateams; Een gloednieuwe Mitsubishi Canter 4 x 4 met kraan.. onder het pseudoniem Popey en de bagagewagen die het continent doorkruist onder de naam Sherpa.

Voorlopig weinig sensatie dus. Maar met het programma dat voor de boeg staat, zal daar spoedig verandering in komen.
We hopen dat jullie een beetje mee kunnen genieten van de verhalen maar als het echt te veel wordt dan kan je je frustraties uiteraard kwijt in de venstertjes hieronder.

Hier is het 18u30 uur, en de biologische klok zegt dat het tijd is voor het het ontbijt, maar ik schenk met net een J&B in… met een brede Jetlach 😉

Tanzania 3 – Grandshit Auto IV

We hebben al 2 dagen een Suzuki Vitara gehuurd, en gisteren besloten we terug naar Stonetown te rijden.
Nu rijden in Zanzibar heeft veel weg van en videogame, GrandShit Auto Zanzibar IV je probeert onderweg zoveel mogelijk fietsers, ossekarren, kinderen, autos, en mensen te ontwijken, terwijl je in de kortst mogelijke tijd je bestemming aan de andere kant van het eiland probeert te halen;
In Level 2 zijn een groot deel van de banen onverhard, met veel diepe putten, en vermits je al je geld hebt gespendeerd aan cadeatujes heb je geen punten meer over om je vering te laten herstelen , waardoor je wagentje ongecontroleerd van links naar rechts over de baan slingert.
We zitten echter al aan Level 3, waarbij we een extra moeilijkheidsgraad bijkrijgen.. de hele route is bezaaid met politiecontroles, (POLISI) die je zoveel mogelijk proberen af te remmen of terug te sturen..
POLISI hebben altijd witte hemdjes, en een mapje met papieren onder de arm, je kan ze herkennen aan een speldje op hun hemd, en ze zijn genummerd van 10.000 tot 78.984.
Ze beschikken NIET over een vlammende salami, althans niet in Level 3, en er zijn Good Polisi en Bad Polisi, die je niet kan herkennen..
We hebben nog maar 1 leven over, en 46 minuten en 20 % brandstof om Stonetown te bereiken.

We hebben al 4 polisiblokkades gepasseerd, en werden nog niet gestopt.. maar plots gaat het helemaal fout..
er springt een wit hemdje de baan op, met zijn armen in de lucht… ik twijfel nog even om hem omver te rammen, maar de ruitenwissers van de Vitara zijn niet meer wat ze geweest zijn.. dus stoppen we de wagen.

Polis 78.983 stapt naar ons toe, en vraagt vriendelijk, “Driving Licensce please”
Met een vertraging van ongeveer 2, miliseconden klinkt het vanop de passagierszetel (links in dit geval) “Shit !!”
Om gewicht te besparen had mijn co-piloot haar “sjakoch” in de kluis van de kamer gestopt.. en daarin alle papieren, “veilig opgeborgen”

Nummer 78.983 replikeert hierop, Oooow !! No driving license.. that is a Veeeeeryy big offence in Zanzibar…
ik probeer dan maar mijn Belgisch rijbewijs.. maar dat blijkt niet geldig in deze versie van de game..

Now you have very big problem… very big offence in Zanzibar…
Mijn copiloot probeert de zielige toer op te gaan, Very sorry but I forgot it in the hotel, we will now go back and come and show it to you?

maar het witte hemdje blijkt onvermuwbaar, en blijft herhalen..” now you have very big problem.. very big offence in Zanzibar..”
De gamedeveloppers hebben blijkbaar niet veel moeite gestoken in de spraaktechnologie en woordenschat van het Polisi karakter…

Oké.. what do we have to do? typ ik in…

Nummer 78.983 antwoord, “now you have very big problem, very big offence in Zanzibar… er zit blijkbaar een bug in het programma,
en nummer 78.983 blijkt te zullen doorgaan tot één van ons sterft..

ik probeer “now we go to jail?”..
Hij geraakt uit zijn loop.. en repliceert… no, now you must go to court…
en pay 500.000 TZ…
Ik kijk op de teller van mijn scherm, en daar staat Money Left: 20.000 TZ..

.. na enige aarzeling vervolgt hij… how can we solve this ??…

You tell me.. You are the boss antwoord ik hem..

You have very big problem, very, very big offence in Zanzibar, you must go to court.. unless… How can we solve this here without going to court…
Nummer 78.983 blijkt aan te sturen op een kleine bijverdienste naast zijn hongerloon….
maar we besluiten blufpoker te spelen..

“Ok , than we go to court…”

You have very big problem, you will lose much time, How can we solve this without going to court?

Player 1: No Problem.. we have time.. than we go to court…

78.983: You will have to pay 500.000 TZ to the judge.

Player 1: OK, no problem we have creditcard…

78.983: No creditcard in Court, only Cash…

Player 1: Than we will have to go to jail… ?

78.983: Yes…

Player 1: And they will shoot us ??

78.983: Lacht… Noo ! No shoot… Pay !!

Player 1: Where is the court…

78.983: We can solve this without court…

Player 1: No problem, we will go to court…

78.983 neemt zijn mapje, trekt er een papier uit, en begint waarempel… te schrijven…..
Enkele minuten later krijgt Player 1 een document, met een dagvaarding voor de rechtbank, en een dwangsom van 500.000 TZ overhandigd..

Sign Here !!

Het document vermeld dat ik me dien aan te bieden diezelfde dag, om 12:00 uur op de rechtbank in Mahonda, zo’n 30 kilometer terug..

De co-piloot van Player 1 begint lichtjes te zweten, en maakt aanstalten om te zwichten onder de druk..

….. ik onderbreek nu even tot morgen .. want ik moet terug naar mijn cel…

Beste groetjes vanuit de gevangenis in Mahonda..

 

____

 

Sorry mamma… k’zal u nooit meer zo doen verschieten 😉

Het spel gaat voort naar Level 4..

Ik lees het document en zet er mijn krabbel onder..

Geef het terug aan 78.983… en zeg hem.. OK, get in the car we are now going to the court…

Hij twijfelt even.. en probeert nogmaals.. We can solve this without court.. maar hij is duidelijk niet geprogrammeerd om met nog meer argumenten te komen, en roept de hulp in van ….
78.831.. en zoals het nummer al doet vermoeden, een “senior polisi”, met veel meer ervaring..

Deze gaat nog een stuk verder: You give 500.000 TZ to my colleague, and he will bring it to the court in Mahonda, then you can continue to Stonetown..

ik maak hem duidelijk dat we geen geld hebben , en laat hem mijn lege portefeuille zien… (bij de wissel van de twee agenten had ik netjes al het geld weggemoffeld..)

I have been trained to solve all problems.. and I am much senior than my colleague.. You give me the money, and I wil solve your problem..

Ik maak hem nogmaals duidelijk dat we geen geld hebben, en dat hij nu mag instappen en meerijden naar de rechtbank in Mahonda..

Het hele spelletjes gaat nog een 10 minuten door… en de copiloot speelt het spelletje mee…

Nummer 78.983 schudt zijn hoofd, en loopt weg om zijn belangrijke taak verder te zetten..

In de spiegel zie ik hem het document in stukken scheuren en in zijn broekzak wegmoffelen… (wrong move baby !!)

Ik weet nu zeker dat ze blufpoker aan het spelen zijn, en probeer de volgende zet… :

ALL INN…

OK, we can not solve this here, so get in the car, and we will drive to Mahonda, or give me back my Belgian Driving license and we continue to StoneTown..

Ook nummer 78.831, begint in te binden.. en zegt.. Give us 20.000 TZS and we will let you go…

WE DON’T HAVE ANY MONEY.. ONLY CREDITCARD…

Het verhaal krijgt nu een hele ander wending..
78.831 antwoordt … you are my friend.. and I would like to come to Belgium…
but I have no – one friend to travel with..

Hij probeert nu blijkbaar om onze hulp in te roepen, bij het verkrijgen van een visum of verblijfsvergunning voor België… !!!!
Ik kan hem misschien mee binnensmokkelen en en gebruiken in de atelier…. denk ik even.. of beter nog.. verhuren aan een hostessenbureau…

Ik wissel mijn rijbewijs tegen een adreskaartje, en zeg hem dat hij me mag bellen als hij in België komt..
Bij het lezen van de titel GENERAL MANAGER is hij helemaal van de kaart,

en laat ons gaan.. Met de woorden “You go My friend,.. I will call you when I am in Belgium…”

Berichtje voor den bureau… : als er iemand belt met het nummer 78.831… zeg dan dat ik met verlof ben 😉

We gaan naar Level 5 met 500.000 Tz bonuspunten, en een extra leven…

Tanzania 2 – Zanzibar

Na Lake Manyara vlogen we naar Zanzibar..

Wanneer we door onze taxi werden gedropt in het midden van de “stad” was het wel effe schrikken..
heel kleine straatjes, overal vuilnis, vlakbij de lokale markt.. de wieljes van onze koffers kregen het hard te verduren op wat ze hier “straten” noemen..  en we hielden ons hart vast om de drempel van ons “hotel” over te stappen..

Swahilhi House.. is echter wel een absolute aanrader.. echt eenvoudige, maar heel leuke kamers, en ongeloolijk zicht vanaf het dakterras over Stonetown..
De Nederlandse Chef heeft ongetwijfeld zijn inspiratie gehaald bij Jamie Oliver, en dit is het beste eten dat we de sedert lang kregen voorgeschoteld..
aan 1/10e van de prijs van de overige lodges..

Ons eerst contact met Stonetown was zeer confronterend.. smalle straatjes, rommel op straat, stenen huisjes met golfplaten daken..  een luxeversie van een bidon-ville zeg maar..
De eerste avond wagen we een kleine wandeling langs de locale avondmarkt, waar een bedrijvige sfeer hangt, en tevens een mooi jachtgebied vormt voor leuke foto’s…
Maar Zanzibar is 90 % Islamitisch, en ze zijn hier niet zo gesteld op foto’s.. Je zou nog een stealth – modus op het fototoestel nodig hebben , waarmee je helemaal onzichtbaar wordt..

De meeste beelden zijn dan ook eerder snelle snapshots, zonder veel tijd om rustig te kadreren en te wachten op het perfecte moment..
De tweede dag in Stonetown zijn we best wel onder de indruk van de “Zanzibar doors”… De voordeur is hier het statussymbool, en de stad telt meer dan 100 antieke voordeuren, die allemaal op een andere manier zijn gegraveerd..

De deuren met een ronde boog, zijn de toegang tot huizen met Arabische bewoners, die met een rechte bovenzijde zijn Indische bewoners..
Door zijn rijke geschiedenis is Zanzibar een smeltkroes van culturen… De sculpturen in de deuren duiden aan hoeveel slaven en gronden de bewoners bezitten.

We gaan op jacht naar een hele reeks beelden van de deuren, die verschuild zitten in de smalle straatjes van de stad..
Daarbij komen we ook een “workshop” tegen waar ze nieuwe deuren maken.. volledig met de hand..

In het ganse atelier is geen electrische machine te bespeuren, en er staan werkelijk prachtige exemplaren , klaar voor levering, of wachtend op een koper…
Het zou mooi zijn mochten we zo’n antieke deur op de kop kunnen tikken om in het interieur te plaatsen denken we even…

We informeren bij de workshop of er oude deuren te koop zijn, en de man stuurt ons op stap met één van zijn gasten..
30 straatjes later belanden we voor een deur, waar na enige fluitsignalen een sleutel van de bovenverdieping met een touwtje naar beneden wordt gelaten…

De voordeur gaat achter ons dicht, en een tweede stalen deur met 4 hangsloten wordt ge-opend…
Het lijkt wel de grot van Ali Baba hier.. het ganse magazijn staat volgepakt met antieke meubelen, deuren , ramen, koffers, kasten..

Na wat rondsnuisteren laten we ons oog vallen op een prachtige antieke Zanzibar Window.. dat wat acceptabel is van formaat om aan de muur te preiken (180 x 160)
en we informeren naar de prijs… 800 US dollar.. klinkt het… maar het klinkt even verdacht dan aantrekkelijk, wanneer blijkt dat we alles vooraf dienen te betalen, en dat de verzendingskosten 400 USd bedragen..

We laten het wel even bezinken, .. en gaan verder op stap in de stad..
we zijn ook nog op zoek naar een mooi muskietennet, zo ééntje dat ze in de toffe lodges als hemelbed gebruiken..
maar dat blijkt helemaal niet zo makkelijk te vinden..

We stappen een confectieatelier binnen en informeren naar de herkomst van de netten.
Een jonge man stelt ons voor om ons naar de markt te gaan, naar een winkel waar ze de netten verkopen..
Zo gaan we op stap met een local, die ons door de straatjes loodst, en vertelt over Stonetown..
amper 5 minuten later worden we vergezeld van een tweede jongen die ons vertelt dat hij de eerste zijn broer is..
en kunstgeschiedenis heeft gestudeerd.. hij zal ons mee vergezellen..

Op de markt wordt snel duidelijk dat de tweede een vlotte oplichter is, die er op uit is om ons een muskietennet aan te smeren, met een stevige commissie voor hem (zo’n 200 %)…
er volgt een heftige discussie tussen de twee gasten, en de marktkramer.. waarop we duidelijk maken dat we geen interesse meer hebben om iets te kopen..

De tweede gast druipt af, maar de jongen van het confectieatelier blijft bij ons om ons de weg te tonen naar een leuk terras, “Green Garden Restaurant”
hij verontschuldigd zich voor het gedrag van de andere, die helemaal zijn broer niet blijkt te zijn, maar één van de honderden oplichters die Stonetown rijk is..
wanneer hij deze had tegengesproken zouden ze achteraf met hem hebben afgerekend vertelt hij ons..

We willen in de namiddag nog graag de hammams, house of wonders en de Cultural music club bezoeken;. en hij stelt voor om ons op te wachten tot na de lunch..

Zo komt het dat we de ganse namiddag met enige argwaan voor onze centen vergezeld worden door een 18 jarige jongen, die nog een student blijkt te zijn.. (het was zondag) en toevallig bij het confectie-atelier van zijn broer was..
hij neemt ons mee naar zijn school, de hammams, bezoekt met ons het museum, de oude paleizen van de Sultan.. en weet heelwat te vertellen over de lokale cultuur..

Doorheen de dag word het echter al snel duidelijk dat de jongen helemaal niet uit is op centen, maar er veel plezier aan beleeft, en blij is met de gelegenheid om zijn Engels te kunnen oefenen..
na wat aandringen accepteert hij toch een ijsje in de Zanzibar Coffee house, en vertelt hij ons over het schoolsysteem in Zanzibar..
Als het goed is zal hij binnen 3 tot 5 jaar kunnen beginnen aan hogere studies, en hij droomt er van om advokaat of politieker te worden..

Een prettige ontmoeting met één van de duizenden jonge studenten die de hoop koesteren om ooit buiten de grenzen van Zanzibar hun geluk te kunnen vinden…
Hij vraagt ons een e-mailadres, en belooft ons om ons op de hoogte te houden van het verloop van zijn studies..

Stonetown heeft nu al een heel andere indruk op ons nagelaten, en we voelen ons hier eigenlijk wel goed.. wat een beetje verwonderlijk is in dit decor..
de eenvoud en cultuur laten je niet ongemoeid, en ik denk te mogen zeggen dat dit de meest aangename stad is die we op het Afrikaanse continent hebben bezocht..
je moet je wel openstellen maar de beloning groot..

De Zanzibar Window begint nu ook betekenisvoller te worden als verhaal, en nu, 4 dagen later.. lijkt het toch wel het riskeren waard..
Vandaar onze rit terug van Kinsangani naar StoneTown.. met de Grandshit Auto IV..

Stonetown is een prachtig decor voor foto’s en we zijn wat verwonderd om tussen alle groezelige winkeltjes ook een foto-gallerij terug te vinden “Beautiful Eyes”
Een foto-tentoonstelling “Perfect spots in Perfect Light” blijkt het werk te zijn van een … Sympatieke Nederlandse fotograaf.. (ja die bestaan ook hoor 😉 Hans Achterdenbos, die zijn hele carriere en als reclamefotograaf
achter zich heeft gelaten, en zich hier is komen vestigen.. En ik kan hem geen ongelijk geven 😉

We spreken af om donderdag terug te gaan, om bij avondlicht een photoshoot te organiseren op de mooiste plekjes van Stonetown..
ik kijk er alvast naar uit !

Maar hoe slaagt hij er in godsnaam in om zo’n mooie beelden vast te leggen van mensen ?
wel in de eerste plaats de charmes van zijn kersverse Zanzibaarse vrouw..
maar in de tweede plaats… tijd !…

Hij vertelt me een verhaal toen hij in opleiding was bij één van de Nederlandse topfotografen, dat hij als opdracht een Hasselblad kreeg, waar een filmpje opzat van 12 beelden…
waarvan de eerste 11 waren doorgespoeld, zodat er nog één foto overbleef.. en daarmee moest hij op stap gedurende 4 uur in Amsterdam, en terugkeren met dat éne unieke beeld..

En als ik terugkijk naar de beelden die we tot nu toe hebben verzameld, en de eenvoud van digitale fotografie waarbij je makkelijk op van één dag met 1000 beelden kan terugkeren..
kan ik hem geen ongelijk geven.. Ik heb steeds geleerd dat een foto genomen werd met een buikgevoel, en niet met de ontspanknop.. en dat is met digitale fotografie een beetje aan het verwateren..

We besluiten diezelfde namiddag even wat meer tijd te nemen…
gezellig op een pleintje blijven zitten gedurende 20 minuten, en gewoon rondkijken..
op een bepaald ogenblik merk je dat je automatisch overgaat in stealth-modus, en je voor de lokale bevolking deel uitmaakt van het decor..
je verdwijnt als het ware op de achtergrond, waardoor de handelingen, de blikken .. kortom het gewone leventje .. rustig zijn gang gaat..
kinderen zijn nieuwsgierig, locals komen een praatje maken…
en het is precies op dat ogenblik dat je de mooiste beelden maakt.. , je ziet de dingen ook anders…
als je jezelf de tijd geeft om een half uur te besteden aan één foto, dan krijgt die ook een sterker verhaal meer,
het is best een leuk en ontspannend gevoel… en het resultaat krijgt een andere betekenis..
zo heeft het beeld van het meisje met het paarse kleedje achter de tralies nu al een andere verhaal dan alle andere beelden…

Maar ja, .. reisfotografie is de facto al een stuk vluchtiger dan traditionele fotografie..
en daarbij gaat het precies om het vatten van die unieke aanéénschakeling van toevallige momenten die de ketting van herinnering vormen.
heel anders dan wanneer je de tijd hebt.. en neemt om elk beeld zorgvuldig af te wegen..

De vrouw van Hans, blijkt de verkoper van de Zanzibar Window te kennen, en we gaan donderdag terug om te proberen de deal af te ronden..
hij zal zelf voor de verzending zorgen, zo hebben we toch wat meer zekerheid dat het pakket ooit Blaasveld zal bereiken..

Tegen valavond kuieren we rustig in de richting van de Cultur Music Club, het hartje van de Zanzibar Music.. : “Taraab”
hier oefenen elke avond van de week een toevallige selectie uit meer dan 60 muzikanten samen de lokale muziekvorm..

Taraab is een verzameling van sitars, orgels, gitaren, djembe, viool, cello… en heeft een zeer byzonder ritme..
je moet maar even op zoek gaan op Internet.. daar vindt je ongetwijfeld wel wat voorbeelden..

De toegang tot het clubhuis is vrij, en we worden meteen mee uitgenodigd om deel uit te maken van het orkest..
Kristin past… maar ik laat deze kans niet voorbijgaan, en kies een kleine handdjembe uit, en neem plaats naast een Japanse studente, tussen de andere 20 muzikanten..

De club heeft alvast zijn naam niet gestolen… Cultural music club is een trefpunt waar bij iedereen gratis kan deel uitmaken van een groter geheel.. je ziet er 60 jarigen worstelen met hun eerste noten op de viool, en hoogbegaafde musici die hun kennis overbrengen naar de anderen..

Het was een heel byzondere en warme ervaring, om deel te mogen uitmaken van het geheel, en de muziek is eenvoudig van stuctuur, waardoor mijn bijdrage niet echt uit de toon viel 😉

Tanzania 1 – Into the wild

Bij aankomst in Arusha bleven we met lede ogen het bagagekarretje aanstaren, toen alle koffers uitgedeeld waren.. Een Déjà – vu gevoel uit Thailand vorig jaar werd bevestigd toen de bagagejongen ons zei… “Thats all folks”.. als afsluiter van een comic.. maar zo grappig vonden we het helemaal niet..

24 uur in dezelfde kleren, en geen bagage te bespeuren..

Alles is wellicht fout gelopen op de luchthaven van Dar Es Salaam, waar we een comfortabele transferttijd hadden van 50 minuten; om de vlucht naar Arusha te halen.

Dat was echter gerekend buiten de Afrikaanse logica, die we sedert enige jaren terug naar ons onderbewustzijn hadden verbannen.. maar plots weer zeer actueel werd..

Bij het verlaten van het vliegtuig volgen we braaf de pijltjes “Transfert zone”.. om 16 pijltjes later voor een deur te staan met een groot hangslot op.. nog 41 minuten ..

Terug naar de normale wachtrij dus.. waar we braaf ons immigratiedocument invullen..
en ons aanbieden bij een pseudo-docter met een anti-griep maskertje op..
die ons nog een aantal documenten overhandigd omtrent onze gezondheidstoestand.. nog 32 minuten..

Na op eer en geweten te hebben verklaard dat we géén griep, hebben of aids (stel u voor dat iemand dat zou binnenbrengen in Afrika !!) , we geen drugs nemen.. en nog 2 andere paginas met idiote vragen mogen we bij de (kn)aap met stofmaskertje onze papieren terug inleveren.. die leest ze aandachtig na (of doet alsof) en legt ze bij op het stapeltje van 3000 andere immigranten.. Nog 23 minuten.

Nog even onze paspoorten controleren….. en we worden teruggestuurd naar de immigratiedienst voor het visum.. even wat documentjes invullen.. en 100 dollar betalen..
Only cash accepted !… nog 18 minuten.. een vriendelijke beambte zonder maskertje begeleid ons naar een wisselkantoor in de vertekhal.. om euro’ te wisselen in dollars..
nog 8 minuten..

Terug in de wachtrij om onze visums te ontvangen.. en vervolgens nog een wachtrij om de douane te passeren.. nog 3 minuten..

We kunnen ons eindelijk aanbieden bij de transfertbalie die we 47 minuten geleden hadden gezien aan de overkant van het hangslot..

Hier krijgen we onze tickets voor de vlucht naar Arsusha, en verzekert men ons dat de bagage werd doorgecheckt naar de eindbestemming. .. niet dus..

Via een doolhof van gangetjes en groezelige kantoortjes worden we terug begeleid naar…
de vertrekhal..
waar we opnieuw de bagagecontrole en douane dienen te passeren om ons terug te bevinden in dezelfde ruimte dan waar we vertrokken zijn..

Gelukkig is het tijdschema van de vluchten aangepast aan Afrikaanse normen en heeft zoals alles in dit land.. vertraging..

Maar we waren al in Arusha.. met Precision Air.. zonder bagage.. (zoek de contradictie 😉
Daar verzekert men ons na een half uurtje rondbellen en documenten invullen dat de bagage nog in Dar es Salaam staat, maar met de volgende vlucht zal worden meegestuurd.. ze zal de volgende ochtend worden afgeleverd aan ons hotel..

We checken in de suite van de Coffee Lodge in Arusha.. gelegen midden in de koffieplantages.
En worden meteen ondergedompeld in de echte sfeer van Afrika..
het heeft blijkbaar zo zijn voordelen om te vermelden dat je op huwelijksreis bent, want we krijgen een upgrade aangeboden van het hotel;

Na een lange trip en een heerlijk bad, kruipen we terug in dezelfde kleren.. om te gaan dineren.

Om één of andere reden verbaast het ons niet dat er de volgende ochtend helemaal geen bagage te bespeuren is..
Onze privéchauffeur van dienst “Amir” stelt ons voor om na het ontbijt naar het hoofdkantoor van (not so) Precision Air te gaan…
om te kijken of ze onze bagage kunnen opsporen.. na een rit van 30 minuten van vlakbij de luchthaven komen we aan in Arusha city.. en staan voor een gesloten deur
met een bordje.. opening at 10.00 am..

Na enig overtuigingskracht slaag ik er dan toch in om hem duidelijk te maken dat onze bagage wellicht in de luchthaven van Arusha staat in plaats van in een een gesloten kantoor..
Dus.. een ritje van 30 minuten terug in de tegenovergestelde richting, naar de luchthaven .. waar we bij het kantoor van Precision Air een bordje vinden “Closed..”
dus toch terug naar Arusha.. city… waar het inmiddels al ruim na 10.00 is, om terecht te komen op een groezelig kantoortje van een bediende met het IQ van een koffieboon..
die ons verzekerd dat onze bagage er wellicht van namiddag zal zijn..

Ik maak hem duidelijk dat ik géén genoegen neem met “wellicht” en dat ik EXACT wens te weten waar onze bagage momenteel is, en dat ik ze wens te ontvangen voor 12u30..
en blijf zitten in zijn groezelig hok tot ik een antwoord heb !

Daarop besluit hij dan toch maar even onze bagageclaim-tickets te bekijken, en uit te vissen waar ze zich eventueel zou kunnen bevinden..
koffieboon komt er uiteindelijk achter dat een andere koffieboon de koffers naar Kilimanjaro Airport heeft verscheept, en dat ze zo’n 2 uur rijden daar vandaan staan..
Ze zullen ze op de volgende vlucht zetten en dan naar onze volgende bestemming .. nog 4 uur rijden .. doorsturen..

NIET DUS !!

Ik overtuig hem dat de bagage NU in een taxi naar Arusha moet komen, en dat ik op zijn bureau blijf zitten tot ze is aangekomen..
na enige twijfel stemt hij toe.. en om 12u30 kunnen we met een gerust hart én onze 2 koffers beginnen aan de trip naar Tarangire Tree Lodge..
waar we inmiddels onze eerste “game drive” (safari) op ons … kunnen schrijven.. omdat we daar pas rond 17 uur zullen aankomen ipv om 12u30..

Vanaf nu kan het alleen maar vlotter gaan.. 😉

Tarangire Treelodge heeft zijn naam niet gestolen.. een 20 tal boomhutten midden in het bos, en een prachtig zicht over de vallei van Tarangire.. doet meteen al onze ergernissen vergeten..

“Hakuna Matata” zeggen ze hier.. en als je naar Afrika komt kan je maar beter die ingesteldheid overnemen, anders werkt het niet..

Tijdens het avonddiner worden we vergast op een optreden van de lokale Maasai, die ons meteen ook laten kennis maken met hun favoriete bezigheid.. hoogspringen..

Onze eerste gamedrive gaat dwars door Tarangire Reservation.. richting NgoroNgoro.. onderweg al heel veel beestjes.. en evenveel mooie beelden,
maar alles krijgt superlatieven als we de top van de NgoroNgoro krater bereiken.. Vanaf de rand krijg je de spectaculaire krater te zien die met zijn 20 bij 20 kilometer zowat de s’werelds grootste caldera is.
De wanden die naar de kraterput leiden zijn steil en een paar 100 meter hoog, en in de vallei van de krater leven tienduizenden dieren in harmonie naast elkaar..
De ene zijn harmonie kan dan soms wel de andere zijn middaglunch worden… ;-), We zullen moeten wachten tot de volgende ochtend om af te dalen in de krater, en héél even mogen deel uit te maken van het decor, dat al een paar miljoen jaren lijkt stil te staan..

Zebra’s, wildebeest, leeuwen, luipaarden, olifanten, giraffes, … niet voor niets dat deze unieke plek de bijnaam Ark van Noa kreeg..
Het ganse gebied is Unesco erfgoed, en de totale oppervlakte van het beschermde gebied rond de krater bedraagt meer dan 8300 vierkante kilometer.

Maar de verbazing is zo mogelijk nog groter wanneer we aankomen in NgoroNgoro Crater Lodge.
We hebben nu toch al in een paar unieke plekjes mogen logeren, maar tart werkelijk elke verbeelding..

Vanaf het terras van onze suite kijken we recht op de zonsondergang in de krater, tenzij we verkiezen om dat te doen vanuit een retro badkuip gevuld met rozenblaadjes, met een glaasje champagne in de hand..
terwijl het haardvuur gezellig knettert..
Het lijkt wel een scene uit “Out of Africa”..

Als je ooit de gelegenheid hebt om hier een nachtje door te brengen mag je die kans niet laten voorbij glippen.. Vraag dan een lodge in South Camp.. (en zeg dat je pas getrouwd bent 😉

Bij de service van de lodge hoort een “Private butler”, die zich constant om je welzijn bekommerd.. Badje vullen haarvuur aansteken, koffie aan bed.. in alle stijl en discretie..
Zoals ze in Antwerpen zeggen ABSOLUTE WEIRELDTOP !!

Naast Crater Lodge is ook een originele Maasai – village, die we graag wouden bezoeken..
ik had altijd zoiets van.. die Masaai, die leven heel afgelegen, op uren stappen door de steppe, maar neen hoor..
ze stalken je al van op de luchthaven met Maasai rommel van alle kanten.. en we hebben het zowat gehad met Maasaai..
nog erger dan Hollandse klompen en Manneke Pis..

Maar we hadden expliciet gevraagd om naar een Maasai village te gaan, dus, bij valavond zijn we dan toch maar even tot daar gereden.
op zo’n 10 minuten van de lodge..

” 50 dollar for the visit”.. klinkt het al meteen als we uit de wagen stappen..
een “traditionele masaai” met polsuurwerk, en GSM legt ons de routine uit..
en we steunen daar mee het community project..
Ik haal 25 dollar en 80 cent uit mijn zakken, en toon hem de lege portefeuille..
OK .. Deal !
De verwelkomingsprocedure is al gestart en de mannen en vrouwen verwelkomen ons zingend in het dorp..
tweede couplet.. wedstrijdje hoogspringen…
nu op een Volleybalwedstijd zouden die gasten niet misstaan.. , met een detente van minimaal 1.50 kunnen ze gewoon met hun borstkast afblokken… op voorwaarde dat je ze de spelregels krijgt uitgelegd natuurlijk..

derde couplet.. een bezoekje aan het huis… nu ja.. huis.. een hutje gebouwd in stokken en klei.. onderverdeeld in 4 compartimenten.. een hok voor de kinderen, een hok voor papa en mama Maasaai, een hok voor de jonge geiten en kalveren, en een hok om te koken.. allemaal samen op een diameter van 6 meter..

Leven als de Maasai is als leven op een boerderij.. Maar dan als de dieren..
Op de kinderen zitten net zoveel vliegen als op de stronthopen in de kraal..
En de emancipatie van de vrouw.. die laat hier nog even op zich wachten..
Haar status is net gelijkgesteld met die van een slaaf.. , zo net onder de geiten..

In het schooltje vinden we een stel banken gesponsord door een Japanse mecenas..
en voor de rest is leven ze van hun dieren en pompwater.. .. en de toeristen natuurlijk…

Leuk om even gezien te hebben hoe onze voorvaderen zo’n 3000 jaar geleden moeten geleefd hebben..
maar dat is het dan ook..
tot zover mijn mytische beeld van de Maasaai..

Het leven in de NgoroNgoro Krater is alvast wél zijn gangetje blijven gaan de afgelopen paar miljoen jaar…
alleen moeten de leeuwen met enige heimwee luisteren naar de verhalen over hun voorvaderen, toen die nog rustig een hapje Zebra konden eten met hun gezinnetje..
zonder omsingeld te zijn door 100 safariwagens, en 500 fotografen.. tot zover hun privacy..

Maar het blijft een uniek schouwspel, en het is een eer om even deel te mogen uitmaken van het decor, en opnieuw te ervaren hoe de natuur écht werkt..
Darwin is hier nooit veraf.. en elk moment, elke confrontatie doet je beseffen dat wij al lang zullen uitgestorven zijn als dit leventje hier rustig verder zijn gang gaat… of helemaal opnieuw begint als iemand op de “reset” knop drukt..
Je voelt je behoorlijk klein tussen al deze natuurpracht, en telkens weer dwingt het geheel respect af..
Wij zijn te gast in het decor van de natuur, en niet omgekeerd.. dat beseffen we nog beter als één van de volgende dagen in de Serengetti een Olifant het zwembad aanziet voor een waterput..

De beelden van de NgoroNgoro krater zijn overtuigend genoeg denken we.. alvast.. 😉

Twee dagen later verhuizen we naar de Serengetti, de het grootste natuurgebied in Oost Afrika, dat zich uitstrekt tot in Kenia.
We logeren in het westelijke deel, in een bescheiden optrekje genaamd Grumeti River Camp..
Een tentenkamp aan de oevers van de Grumeti rivier… met een heel stel luidruchtige buren..
en dan heb ik het deze keer niet over Nederlanders op de camping, maar wel over een troep Hippo’s die voor onze tentdeur liggen..
nu eigenlijk lagen die hippo’s er al langer, en hebben ze de tentdeuren er gewoon voorgezet.. het is maar hoe je het bekijkt..

Nu als ik zeg tentdeuren, dan denk je al meteen aan zo’n iglo ding.. waar je zo on-comfortabel mogelijk probeert in te liggen op een luchtmatras die tegen middernacht toch plat is..
en een ritssluiting die constant vastzit.. , en rondom je een heel stel gele nummerplaten..

Wel deze uitvoering is een ietsiepietsie verbeterde versie..
Ruim dubbel bed, douche, toilet, lavabo, muskieknet, muziekkiekentet, muzinieken;; nu ja.. je weet wel zo’n doek om over je bed te hangen uit de Ikea..
, vast dak met een tentzeil onder gespannen..
Kamperen kan blijkbaar ook leuk zijn zonder alle ergernissen die daarmee traditioneel gepaard gaan..

Ook deze bestemming maakt deel uit van een keten onder de naam &Beyond.. vroeger ccafrika.com een project waarbij toerisme effectief bijdraagt tot het welzijn van de gemeentschappen waarin ze zich vestigen..
kijk maar even op hun website, ze hebben heelwat leuke plekjes in Afrika, en inmiddels ook in India, Costa Rica…

De Serengetti is een gigantisch natuurgebied waar normaal miljoenen dieren hun thuis hebben..
maar ze zijn nét vertrokken.. en zitten zo’n 100 kilometer verderop..

Elk jaar herhaalt zich dezelfde routine.. die men de “migration” noemt.. dan trekken ruim 4.000.000 zebra’s, gnoes en waterbuffels van de Serengetti naar de Masaai Mara, om aan de droogte te ontsnappen en te kalveren in de groene vlaktes van de Masaai Mara.. Tijdens de fertiliteitsperiode worden er zo’n 8000 gnoe’s per dag geboren !!

In de Serengetti blijven nu enkel nog de oude of gekwetste dieren over die de grote trek niet kunnen meedoen.. en achterblijven als lunchpak-hét voor de hyena’s en leeuwen.
we zien nog nét het laatste staartje van de migratie.. Maar missen het grote schouwspel dat je ongetwijfeld al ergens op National Geographic hebt gezien..

Wat ik vergeten te zeggen was, is dat we tussen Crater Lodge en Grumeti niet minder dan 8 uur onderweg zijn geweest.. en we hebben al 3 dagen geen vierkante centimeter asfalt meer gezien..
Dit terwijl in ons programma was vermeld.. Early Breakfast @ Crater Lodge & Lunch @ Grumeti River Camp..
We worden verondersteld om 2 dagen later via dezelfde route terug te reizen.. maar dit keer nog zo’n 2 uur verder..

De sales van de locale travel agent ligt blijkbaar vaker in de clinch met de gidsen en chauffeurs omdat ze de werkelijke reistijden verzwijgen aan de klanten, en zij telkens weer met ontevreden klanten zitten;.
We zien het ook helemaal niet zitten om helemaal weer dezelfde weg terug te rijden in de Landcruiser waarvan de vering het zo’n 15 jaar geleden heeft begeven.. en we zetten een “beetje” druk op onze lokale contactpersoon..
en proberen ook nog het programma aan te passen, om een overnachting te regelen naar in het gebied van de migratie.. Maar dat lukt jammer genoeg niet meer…
Een paar uur later hebben we dan toch een transfert geregeld naar onze volgende bestemming, met één van de kleine vliegtuigjes die pendelen tussen de diverse landing-strips in de natuurgebieden.. voor zo’n 200 euro besparen we ons heelwat ergernissen..

Een reden alvast om terug te komen en echt te mikken op de migratie…
Het probleem met de migratie is dat ze afhankelijk is van de natuur en de regen, en zeer moeilijk voorspelbaar is..
maar dat maakt het ook zo boeiend..
Er is een truuk die echter altijd schijnt te werken..
je boekt de Safari’s en je verblijven in de tegenover gestelde richting dan de migratie.. in dit geval van begin augustus tot midden augustus te starten vanaf Kenia.. en zo naar Tanzania..
en je reist met SafariLink of één van die kleine vliegtuigmaatschappijen die landen op de airstrips in de natuurgebieden..
Dan ben je alvast zeker om de migratie érgens op je traject tegen te komen..
& Beyond heeft ook mobiele tentenkampen die meereizen met de migratie dat heet “Serengetti under Canas”
en dat is de ideale manier om zeker te zijn van een onvergetelijk schouwspel met meer dan 4.000.000 figuranten.

Hetzelfde herhaalt zich trouwens in februari – maart wanneer de dieren in de andere richting terug naar de Serengetti trekken.

Alleszins moet je bij elke game-drive blij zijn met wat je te zien krijgt..
en soms is dat heel weinig.. je zit in een natuurlijk decor, en de bewoners leiden hun eigen leven, waarbij wij het voorrecht hebben om discreet te mogen toekijken..
de ene dag zie je helemaal niets, de andere dag val je van de ene verbazing in de andere..
en je leert al snel dat het niet enkel over de BIG FIVE gaat, maar je net zo goed kan genieten van de kleine dingetjes (nietwaar ;-))
vlindertjes, planten, slangetjes, muggen, muggen, muggen, tsetse vliegen…

In de Serengetti lag het mooiste eigelijk gewoon voor onze deur..
ik heb bij zonsondergang op 2 dagen meer dan 300 foto’s genomen van nijlpaarden.. en je kan er uuuuren blijven naar lijken..
De beelden kan je zien op facebook, maar het geluid blijft je voor eeuwig bij..

Met onze inderhaast geregelde vlucht trekken we 2 dagen later naar Lake Manyara, onze laatste tussenstop vooraleer we naar Zanzibar vliegen.
Lake Manyara is een relatief klein natuurgebied, op 3 uur rijden ben je er door… 😉 en alles is gecentraliseerd rond een meer..
waar normaal gezien 1.000.000 flamingo’s wonen.. Maar nu effe niet … ze zijn vertrokken, en we blijven achter met een 1000 tal soortgenoten..
Maar onze gids weet altijd wel wat nieuws te vertellen, zelfs over dieren die je al voor de 100e keer ziet..

Wist je bijvoorbeeld dat een jonge Zebra de eerste weken de uitwerpselen van de moeder opeet.. omdat deze een belangrijke hoeveelheid bacteriën bevatten, die nodig zijn om de weerstand van de jonge dieren helpen op te bouwen..
en dat een Black Mamba.. één van de gevaarlijkste slangen van Afrika.. de 4 x 4 wagens aanvalt, als ze in hun territoriium komen.. best niet met een cabrio op stap gaan dus 😉

Afrika blijft onder je huid zitten als je er één keer geweest bent wil je meestal terug..
wel wij zijn er nu al effe, en denken al aan onze volgende trip.. De ervaring is steeds weer zeer intens..

De ceremonie

De ceremonie van pastoor Dries…
Verwelkomingslied
U zijt wellekomen
Danny en kristien
Omdat wij u beiden
Gaarne zien
Laten wij gaan zitten
Hier op onze stoel
En leunt maar achterover
Voor t goede doel.
vraag alleen aan Danny
Leunt toch niet te hard
Kans is al te groot dat
Gij er dan door zakt
22 jaren
zijn zij nu bijeen
Hij haar aan zijn zij
En zij hem aan haar been.
Zij stond daarentegen
Tijdig op de rem
Ander stond hij zekerst
in zijn onderhem.
Maar ze mag niet klagen
Op dit heilig uur
Hij heeft haar laten leven
Aan tweehonderd per uur.
.

Lezing uit het oud testament
In het jaar 80 voor Christin die dagen trok de profeet Momeddanny langs het meer van GalileHa-Sewinkel.
Aldaar weende een man diep. Mijn visserssloep valt uit malkanderen , ik kan niet meer uit de voeten. Waarop zijn blik op de sloefen van Mohammedanny viel. Gij, Profeet , die op zo’n grote voet leeft, gij moet mij toch kunnen helpen ?
Daarop antwoordde de profeet : Goeiemorgen ! vaneigens ! en hij begon de rotte planken wederom bij malkander te spijkeren. Het vermolmde hout weigerde echter dienst en het bouwsel viel wederom uit malkander. Daarom ontstak de profeet mohameddany in toorn : ‘godverdoeme, klotenboot, brol, ’t altijd ’t zelfde, te min voor mijn stoof zijt ge !
Het brokken hout vloog door de lucht alsof het computerschermen waren. Het volk stroomde toe en keek zwijgend naar de vernielende storm en luisterde met open mond naar de niet aflatende stroom verwensingen.
Toen Mohameddany uitgeraasd was, stapte uit de massa een blonde, jonge vrouw naar voor. ‘Gaat het ?’ vroeg ze met rustige stem. Daarop ontstak Mohammedanny wederom voor drie kwartier in een furie, deze maal gericht op de jonge maagd. Zij liet haar boerka voor het aangezicht zakken, teneinde zich tegen de speekseldruppels te beschermen. Toen de storm was gaan liggen, haalde ze haar gordijn weer op en zei, ten tweeden male : ‘Gaat het ?’ Waarop de profeet zich omdraaide, een boeket bloemen uit zijn mouw trok en de historische woorden sprak : ‘ik ben zo, ’t is te nemen of te laten’.
Waarop hij wederom aan het werk ging. Van heinde en verre liet hij hout aanrukken, nagels smeden en zeilen naaien.
Veertig dagen later was het galjoen gereed. Fier keek hij de visser aan. ‘Knap maar wel wat groot’, sprak die.
Weet gij wel wie hier voor u staat ? antwoordde de profeet ? Bij Mohameddanny is alles groter, straffer , rapper dan bij gelijk welke godsdienst ! Schuift aan, bij mijn dis en ge zult mij leren kennen.
En zo geschiedde. De simpele visser zette zich aan de tafel en de profeet brak het brood. En nog een brood, en nog één. Toen de wijnglazen aanrukten, stond er per abuus een visbokaal tussen. Geen sterveling die het verschil zag, zo groot waren de glazen. De borden werden ter tafel gezet. Amai , zei de visser, daar kunt ge maar beter ne serieuze pladijs inschuiven, anders ziet ge hem niet liggen. De borden waren eigenlijk fruitschalen doch mohameddanny sprak : jatten of telloren, groot denken zit tussen uw oren ! Daarop werden de sintjacobsschelpen, als gefileerde biljaarballen zo groot , in de schotels gerold.
Toen alles in een mum van tijd verorberd was, keerden de mannen terug naar de scheepswerf.
Wat denkt ge , sprak de profeet. Sorry maat, maar daar heb ik geen personeel voor, replikeerde de visser. De profeet trok zijn wenkbrauwen in een plooi. Mijaarde godvertedju, zo sprak hij, en rolde zijne mouwen op. Enkele ogenblikken later was het galjoen, de nagels en de zeilen verleden tijd.
De maagd Christina zag de schone planken en lappen zeil naast makander liggen en sprak : daar zoudt ge wel een serieus pakske surfplanken van kunnen maken.
En zo geschiedde. Hare wijze woorden inspireerden hem. Hare diepe ogen kalmeerden hem. Bij velen bracht de profeet nog vreugde aan, was het niet bij ’t komen, dan was het wel bij ’t gaan.

De voorbeden (door johnny en bert)
Laten we bidden :
Voor de parochianen die met hun jetski vastzitten in de modder in de mongroven
Laat ons bidden
Voor de parochianen rijden als rodeocowboys en die dan die hun boetes op de naam van hun moeder schrijven
Laat ons bidden
Voor de parochianen die op de grond blijven terwijl hun echtgenoot weer zweeft
Laat ons bidden
Voor de parochianen die bij vriesweer de pollepel van hun moeder gebruiken om een ijssurfplank te bouwen
Laat ons ons bidden
Voor de verpleegsters die geen boekhoudster willen worden maar het dan toch al 12 jaar aan hunnen rekker hebben
Laat ons bidden
Voor de kwetsbaren van hart, die soms vergeten dat niet alleen hun hart maar ook hun GSM, computer , hun nieuwe Gsm , hun jetski, hun andere nieuwe GSM, hun barbequetent, hun volgende nieuwe GSM, hun 4X4, hun PDA, die duurder was dan die volgende nieuwe GSM, hun surfplank, hun volgende PDA ..enfin ; dat alles kapot kan
Laat ons bidden.
Voor Danny die vaak zoekende is, in dit leven, dat hij steeds Krisitien bij zich mag hebben om te vinden wat hij zoekt
Laat ons bidden
Voor Kristien, die zo gaarne ne chirurg of nen kinesist aan den haak had geslagen, dat ze ooit rust mag vinden aan de zijde van Danny.
Laat ons bidden

 

God, de almachtige Vader,
Wij danken u dat gij , omdat gij in uw eindeloze goedheid de feilbaarheid van de mensen zichtbaar hebt gemaakt in Danël.
Wij danken u, op onze blote kniëen, dat gij Kristien hebt geschapen om weer recht te maken wat uw zoon Daniël heeft krom gebogen.
Laten we dan nu luisteren naar het evangelie
Daniël , gehuld in wit gewaad, strekte de benen. Het kleed rijkte hem nog amper tot de knie. Reeds zestien jaren was de knaap, maar nog steeds diende hij devoot de farizeeërs die op Sabbat de eredienst opdroegen. Toen de opperfarizeeër rond de offertafel ging om het hooglied aan te heffen, strunkeldegede deze over den voeten Daniëls. Zijn woorden klonken fel door de tempel : “Gij met uw olivantenpoten !”. Daarop verrees daniel en antwoordegede : “doet uwen afwas dan maar zelf !”, waarop hij zijn wit flanelleken aftrok en briesend den tempel verliet. Terzijde; het moet gezegd ; 16 jaar, en nen 45 van voet, … hij liep het strand op, ontvoude het witte kleed, zette zijn overzetboten van voeten hiel tegen hiel en surfte naar de overkant, naar zijn ouderlijk huis.
Moeder, fulmineerde hij, moeder, ik voel een vuur in mij branden, een gloed verteert mij, het gloeiende magma borrelt in mij, de gele tongen likken aan mijn ingewanden, rookpluimen stijgen op vanuit mijn binnenste, ik word verzwolgen in een poel van vlammen, helpt mij, zegt mij wat ik doen moet !!
Naar den brandweer gaan he ventje, antwoordde de wijze vrouw.
En zo geschiedde.
In die dagen trokken ook de hormonen over de flanken van de Everberg. Aldaar plukte een maagd, schoon en rein menige vrucht. Haar haren blond , haar tanden lelieblank,… De medemens helpen, dienen, stil en devoot, de stem uit de hemel fluisterde haar in : word verpleegster, schoon kind ! Verpleegster, of tandartsassistente, iets in ’t wit, als ge surtout maar geen boekhoudster wordt van den ene of den andere geflipte brandweerman met grootheidswaanzin, laat staan nen pollis die zich te schoon vindt om op ne velo te stappen en zich alleen wenst te verplaatsen met ne moteur onder zijn gat ! Gij, schoon braaf kind, gij zijt voorbestemd om een leven van devotie en schoonheid te leiden in een veilig nest ! Trapt niet in de val van de bruisende verleiding ! Voor ge het weet zit ge met uw charmeur in een kevlar pak op de moto in ’t stof van Zuid Afrika en valt ge van ’t één probleem in ’t ander genant moment !
Deze wijze raad volgend, keerde zij terug op haar stappen om zich in stilte voor te bereiden op haar profane leven. Zij verschool zich in Wemmel op een instituut dat haar zou voorbereiden op haar taak en haar behoeden voor de verkeerde mensen om zich heen.
Toen zij op zekeren dag bij een nabijgelegen kruidenierke genaamd de Makro, een handje toestak, verscheen aan haar een donkerogige jonkman .
Amai, wat hebt gij grote handen, sprak ze.
Dat is omdat ik van aanpakken weet, zei hij.
En wat hebt gij grote schoenen, zie ze.
Dat is omdat ik later op grote voet wil leven, antwoordde hij.
En wat hebt gij brede schouders, zei ze weer.
Dat is om zware lasten te kunnen dragen.
En wat hebt gij ne grote mond, fluisterde ze
Dan hebt ge de rest nog niet gezien, fezelde hij terug
Maar wat hebt gij kleine oogskes , giechelde ze
En gij zuchtte hij, gij hebt sproeten, we mankeren allemaal wel iets, zeker ? Hoe zit het, zijn we klaar met de anatomieles, valt er hier nog iets te kussen ?
Kort daarna mocht zij ter woonstee binnentreden bij zijn ouders.
Ewel, zo sprak zijn moeder, waar is die van den brouwer ?
Die had teveel gesten, zei hij. Maar de dees, dat is voor lang !
En ze leefden als de oude Belgen : hij deed aan jacht en visvangst, en zij… deed de rest.

Hernieuwing van de beloften
Treed dan nu naar voren, Kristien en Danny
Op kerstavond 24 december 1987, hebt gij elkaar het ja woord gegeven.
Mijns inziens zit daar ondertussen al serieus wat eelt op. Vandaar dat wij dit vandaag nog eens zullen overdoen.

Kristien, neemt en leest, hier is uw belofte , zoals gij ze zelf … zoudt geschreven hebben.

Lieve Danny,
Ik beloof u
Dat ik nog lang voor ons klein mannen zal zorgen, zodat gij nog met veel schoon verhalen kunt thuiskomen,
Ik beloof u, dat ik zal vinden wat gij zoekt,
Ik beloof u dat ik nog veel zijgevels zal schilderen, zodat gij u met belangrijke dingen als motorrijden, 4X4 rijden, quad-rijden, buggy-rijden, motorboot rijden enzovoort kunt bezig houden,
Ik beloof u, dat ik altijd even graag zal luisteren naar de kleine en grote beslommeringen van onze medewerkers en de partners, zodat ze zich bij ons een beetje thuis zullen voelen,
Ik beloof u dat ik zal blijven proberen de golven van uw storm te temperen, zodat ons huwelijksbootje schoon op koers blijft
Ik beloof dat ik u zal volgen, van Afrika tot in Amerika, van de Himalaya tot in de woestijn,
Ik beloof u dat , ondanks uw zotte kop, uw gekke invallen, uw onvoorspelbare grillen, ik blijf geloven dat wij bij elkaar passen als twee stukken uit ne puzzel van twee stukken.
Ik beloof u dat ik tegen iedereen zal blijven vertellen dat de voorbije 22 jaar veruit de schoonste van mijn leven waren ,
En ik beloof u, Danny, dat ik ook de rest van mijn leven graag, heel graag zelfs, met u zal beleven.

Lieve Kristien,
Gij hebt mij veel beloftes gedaan. Ik weet dat ge ze zult waar maken. Ik wil u ook een aantal dingen beloven.
Maar eerst moet ik u bedanken.
Bedankt voor die twee lieve kinderen. Bedankt voor alle keren dat ge er waart, terwijl dat niemand u zag, behalve ik. Bedankt voor den thuis die ik met u heb gevonden. Bedankt voor (VUL MAAR ZELF IN !!!!!!!)
Ik beloof u dat ik door zal gaan met uw grenzen te verleggen,
Ik beloof u dat ik door zal gaan met u dingen te laten doen die ge liever niet zoudt doen,
Ik beloof u dat ik tegen iedereen zal blijven zeggen dat gij ’t schoonste zijt dat mij kon overkomen
Ik beloof u dat ik u elke dag dankbaar zal zijn omdat ik goed weet dat ik dit alles nooit zonder u had gekund,
Ik beloof u dat ik zal blijven wie ik ben, dus maakt u geen illusies !
Ik beloof u dat ik met u zal doorreizen, om ook elke keer weer samen thuis te komen.

Het complot

Hoe beland je in godsnaam van een reis met de motorhome in Italie.. in de Tanzaniaanse bush ?! Iets verkeerds gegeten? Aan de verkeerde knop in de douche gedraaid? Een droom? Een toverspreuk…

Het is allemaal een beetje wazig.. maar het begint stilaan terug te komen.. het laatste wat Kristin zich nog duidelijk kan herinneren was dat we een ijsje gingen eten op Punto San Vigilio.. Naar verluidt een leuk plekje aan het Gardameer.

Nietsvermoedend stapt ze uit de wagen van Jo die nog een smoes had uitgevonden over hondenvoer, en ons terug zou komen oppikken.. maar de kort daarna fronsten haar wenkbrauwen wel een beetje toen er een reistas uit de koffer werd tevoorschijn gehaald…

Meteen het startschot van een zorgvuldig voorbereid complot…

“Surprise !!”..
Wat ?? blijven we hier overnachten of wa ?? …
Yep.. een kleine verassing sjoeke ..
Neen, écht ??!! Super !!
Toen na een welkomstdrink op het terras de deur van de binnentuin van de suite openzwaait werd het haar éven te veel..
Maar alée wat hebt gij gedaan ?!! Waarom toch ?!!
Zomaar.. een verassingske 😉
Gij zijt niet normaal..
Ja…, dat kan ik niet ontkennen natuurlijk 😉

Na een eerste roes van verwondering en emoties, en een glaasje champagne….
En wat ligt daar op het bed ?!!
Kweetnie.. da zijn precies kleren of zo..

Maar aléee.. van wie?
Da’s precies uw maat.. past ze is hé..

Een wit ensemble, witte lingerie witte schoenen, een witte handtas.. ??!! wat zijt gij van plan ??!
Ikke ??.. Niks sjoeke.. ge moet toch een beetje deftig zijn om te gaan eten vanavond hé ..

Ik sla een paar scenes over, en ga meteen naar later op die avond…

Een gezellige maaltijd bij volle maan.. toevallig 😉
op een terrasje met zicht op het Gardameer…
en verder geen enkel ander tafeltje in de buurt bezet..

En na het eten een kleine wandeling bij volle maan, in de olijfgaard..

en zat er toevallig ook nog een ring in mijn vestzak zeker !..
Een kramp in mijn rechterbeen dwingt me op mijn knie…
en na de eerste woorden “schatje zou je opnieuw met mij…. “

… verdween ze helemaal in de wolken.. en heb ik ze niet meer terug gezien..
Na een rustige nacht en een ontspannend ontbijt dweilen we onze kamer droog, en vertrekken we voor een boottochtje met een antieke Riva… na anderhalf uur sightseeing komen we terug aan bij het haventje van San Vigilio.. waarbij de volgende emotionele atoombom landt..

Op de steiger wacht ons een heel ontvangstcomité.. de kids, de ouders, familie, collega’s, vrienden.. en .. Priester Don “Dries” Camillo die op deskundige wijze en met de nodige anekdotes onze huwelijksgelofte vernieuwd..

.. als het een beetje meezit zal onze pastoor van dienst de teksten wel even posten als commentaar.. want de details ontsnappen mij helemaal..
Ik ontken alleszins elke gelijkenis met personages gebruikt in de parabels, die puur als voorbeeld en als louter toevallig dienen beschouwd…

Tijdens een lichte Italiaanse maaltijd op San Verolo, krijgen we bezoek van de neef van Don Dries, die in een licht Kempisch accent een verhaal verteld over een missie in een ver land, en zakken geld die naar ginds moeten worden getransporteerd.. Tijd voor de laatste emobom… wanneer ze verneemt dat we 3 uur later vertrekken naar Tanzania, op de huwelijksreis die ze nooit heeft gehad 😉

Bedankt aan iedereen die heeft meegeholpen,
emotioneel heeft gesteund,
er bij was,
of “gewoon” gezwegen heeft 😉
Het was (is) onvergetelijk..

Snif Snif..