As we are cycling trough the ricefields and villages in the area around Nihn Binh we discover rural life of northern Vietnam. This area is  off the beaten track and curious eyes are popping from behind doors and window; wondering what may have drawn us to their village.

An old woman gazes at us as if we are aliens.


Banners around the area are showing communist party slogans: “ there is no violence and drugs in the new countryside village”

“building the new countryside village  is the responsibility of each and every one”….

the village of han thang is clean and tidy, no litter, everything nicely organised…

From a distance we can hear music playing. Approaching the community house we’re halted by the villagers. We are invited to join them to celebrate their nomination as “New Countryside Village”. It is a much desired crown on a long journey to become a better community.

We are literally dragged into the community house as unexpected guests of honour, and we gratefully share their pride, congratulate them and indulge the ceremonial toasting?  doing a bottoms -up with locally brewed rice wine followed by traditional handshaking.


The village elders want to share an individual toast with us which leads to an abundant volume of alcohol in a brief time..

Only a few miles further we’re stopping to take pictures of some waterbuffalo’s and minutes later we are invited into a kind woman’s house to join her for tea.


She tells us about her kids and the construction works on their house and a sense of old friendship grows within the brief time we are spending with her. She grabs Kristin’s hand and holds on to it as if it was supposed to bring her luck.


The warm welcome is a perfect reflection of the Vietnamese kindness and hospitality, no ostentatious trappings but an appreciation of friendship.


And this is exactly what we’re after,

Random encounters can be very gratifying.

Capturing the moment.

Capturing the moment

There is a desire in me to explore with the camera in  hand,

Random encounters with people,

breathtaking landscapes..

Stumbling across events at the precise moment i’m passing by…

It’s a mixture between passion and obsession,

to try and capture a fleeting moment that encapsulates the soul of that place.

As a traveler there is no time to set the scene

to wait for the best light or the best weather,

to cast the perfect models,

Things just happen, and i’m grateful for the privilege to be part of day to day life, 

just for a brief moment

cherishing it,

sharing it..

Trough the eyes of a storyteller..

Capturing the moment, 

That’s what drives me 

Enjoy !


A new adventure is awaiting, this time we’ll be blogging in English for all our overseas friends enjoy the trip, and the images. First stop is tomorrow is Hanoi.

All tips are welcome!


360° Droneview from Castle “De Bocht” Willebroek

Bliss mobil expedition trucks in action. More productinfo on and travelinfo on

Steun Cunina in Nepal

Beste Vrienden,

Cunina gaat een Cuninadorp in Kathmandu bouwen!

DaKani veilt  3  werken ten voordele van dit project.
De 3 beelden werden genomen in November tijdens ons bezoek aan Cunina in Kathmandu, Khandbari en Sekha.

De afdruk is op Luxe Canvas met breed kader en heeft een afmeting van 120 x 80 cm.

Bieden kan via onderstaande links, overschrijvingen van de hoogste bieders rechtstreeks naar Cunina rekening.


Bieden op Oogst                           Bieden op Curious                             Bieden op Monnik



Duizenden huizen zijn verwoest in Kathmandu, families blijven dakloos én straatarm achter. Hen gaan we helpen om een nieuwe toekomst en een nieuw leven op te bouwen.
Cunina wil € 1.000 000 inzamelen om een Cuninadorp te bouwen in of rond Kathmandu.

Dat is een gigantisch bedrag, maar dankzij jullie hulp is dat mogelijk. Daar zijn we van overtuigd!

Hoe meer geld we inzamelen, hoe meer huisjes we kunnen bouwen en hoe meer families een nieuw dak boven hun hoofd krijgen.

Help ons mee het Cuninadorp te bouwen en biedt mee op deze werken, de hoogste bieding stort zijn bijdrage op BE29 2300 3660 2564 met mededeling “Beelden voor Nepal”. vrije giften zijn uiteraard ook welkom. Bieding sluit werd gesloten op 2 mei en leverde 1000 euro op..  Maar je kan uiteraard nog storten voor dit project…

Je gift is fiscaal aftrekbaar vanaf € 40. –

Het geld komt rechtstreeks bij de plaatselijke Cuninamedewerkers terecht.

We besteden de financiële hulp zonder tussenpersonen. We houden aan onze directe en persoonlijke aanpak.

meer info over hun projecten en de werking op

De Luchtfabriek

New event location at the mining site of Heusden Zolder

Facq mototour 2015

2015-01-09 17.34.19


Images of the Facq motorbike tour 2015 – Enjoy!

Vinyl rules!

I’m still wondering how a collection of over 1000 vinyl records ended up in my living room after a trip to Nepal…

As a teenager i always was sniffing trough my fathers vinyl collection.. and there were quite some of them since he used to be a DJ at weddings and parties.
Occasionally he let me finish up the gig when there was only 5 drunk women remaining on the dance floor… and gradually i was allowed to spin het vinyl for sober attendants..
Disco Inferno and Paradise by the dashboard light were hot in those days and his focus was mainly on mainstream music.
I was spending most of my savings on records and while trying to earn some money as a baby-sitter i got introduced to Frank Zappa by one of my favorite employers..
He had 2 separate collections.. one for listening and the others sealed als collectors items, special editions..
I gradually started to build my own little collection with over 400 records of which over 30 % were Zappa Albums..
And when the digital music was introduced into our lives.. i did one of the most regrettable things in my life..
I sold my records on a flea market.. and one guy walked away with ALL my Zappa albums.
These and many other vinyl memories were shared with my host Manner, around his fireplace in the B&B in Pokhara last november.
Manner was a Woodstock fan that had got stranded in Nepal after driving trucks from Germany to Asia over 25 years ago.
He told me about his hidden treasure of over 1000 records, that was sitting untouched in his brothers attic since 25 years..
and his regret that he would most probably never see them again.
The collection reaches from 1959 till late 80 ‘ties with almost complete discographies of the Beatles, Neil Young, Pink Floyd, The Who, Ten Years After, Loudon Wainwright III, Springsteen, The Stones, Van Morisson, Joni Mitchell, Pat Meheny, Led Zeppelin, The Kinks, Bob Dylan, The Doors and other time companions.. no Frank Zappa unfortunately…
The day we left I told him I would be interested in buying the complete collection and most importantly giving it a new cosy home and a real lamp amplifier..
And so it happend that Manner’s brothers was summoned to bring the collection in an overloaded Golf Break to my good friend Pambos’ place in Hamburg where it was transferred into a rental car that mysteriously found it’s way to Blowfield City Limits… stamped as “Birthday gift from a friendboss”..
I have to admit that Kristin was not really enthusiastic when a load of banana boxes was dropped in our living room, joining my humble record collection..
but once we re-discovered the music from our childhood, the bookcase was making room for the precious records where they now sit “happily ever after”..
And from the sight of it they have been treated with love.. since they are all in really MINT condition.. – Thank you Manner! –
and will remain so for the next 25 years..
It’s a dirty job,… in my grandfathers armchair with a single malt whiskey in my hand, by the fireplace…. but someone has to do it!..
and at a rate of 8 hrs a day it will only take 280 days to listen to all of them..
i’m curious how many bottles of single malt that will be?
In the digital age we tend to forget the warmth of the good old fashion vinyl record..
and you have to get up from time to time to flip the record over.. so it’s a good workout!
Vinyl Rules!



If you are in the neighborhood of Nepal..

Just drop by at Manner’s place..

Afscheid van een tijdperk.

Op een regenachtige avond aan de bar van een donkere kroeg in Antwerpen werd druk gefantaseerd over een originele manier om de nieuwe Opel Frontera in de kijker te plaatsen.

Op de achterkant van een bierkaartje verscheen een schets voor een mobiele 4 x 4 piste die de grenzen van de Frontera zou verkennen.

3 dagen later lag er een conceptschets, technisch ontwerp en een budget op tafel en nog een week later waren de laswerken gestart.

Wanneer je 20 jaar geleden een gek idee had was er altijd wel ergens een andere gek te vinden die voldoende budget en ballen had om er voor te gaan.

Het was meteen het begin van een nieuw hoofdstuk.. en voor we (lees “mijn madam” :-)) er goed erg in hadden stonden tuin en garage vol quads, en tot ergernis van de buren de straat vol terreinwagens.

De living werd kantoor, het salon de vergaderzaal, en op de bel prijkte de naam “Event Masters”

De aanschaf van een fax was goed voor een maandloon, en het kopieerapparaat voor een jaarloon..

Onder het credo hoe meer modder hoe meer vreugde, verhuisde de home-office al snel naar een eigen plekje achter het BBS sportcentrum en stonden de 600 m2 vol met toys for boys..

“Als er maar een motor op staat” klonk het toen…

Na 5 jaar pendelen tussen de brandweerwagens en de speeltuin voor volwassenen.. prijken 5 medewerkers op de loonlijst…

hoog tijd om de carriere als professioneel brandweerman vaarwel te zeggen, en voluit voor de evenementensector te kiezen.

Ondertussen was in het atelier stagiair “Johnny” druk bezig respect af te dwingen door op zijn knieën met een borstel de koeienvlaaien van de tent te poetsen, wat hem later een upgrade van borstel naar laptop opleverde..

Geïnspireerd door Fort Boyard, werd het draaiboek geschreven voor het eerste teambuilding concept in ondergrondse gangen van de Citadel van Namen..

“Citadel Trophy” mag ondertussen meer dan 200 producties op zijn naam schrijven en heeft tal van deelnemers de stuipen op het lijf gejaagd..

Het concept kaapte meteen een gouden Bea en de publieksprijs weg op de eerste Bea-Awards.

Reden genoeg om meer verhaallijnen uit te schrijven en een vervolg te geven aan kant en klare teambuilding formules.

De sector keek minachtend toe hoe de eerste “Nekkerman” catalogus van de eventsector verscheen en het “Masterplan” was met 150 pagina’s een ongeziene verzameling van team-concepten, speeltjes en grote – jongensdromen.

Ondertussen werden Fort Napoleon, Asian Arts, Bond in Brussels, De Familie Berrewet, The Heritage, Lego, De Vikings, De Race… veelvuldig gekopieerd en  lonkt een constante drang naar vernieuwing en onderscheidend vermogen.

De lat gaat omhoog en technologie wordt één van de belangrijkste drijfveren voor groei..

Wanneer in 1999 het eerste internet – teambuilding concept met WAP – telefoons het daglicht ziet is de trend gezet voor een nieuw hoofdstuk.

Ergens tussenin loopt een stagiair uit Limburg met lichte tegenzin op zijn verjaardag rond op een beurs, getooid in een gevangenispak met een bowlingbal aan zijn been…

…die had zich zijn carrière als event-manager wellicht anders voorgesteld.

Maar geduld en doorzettingsvermogen zijn een deugd, want vandaag prijkt de titel “Managing Director” op zijn kaartje.

Stilaan groeit de ambitie om mee te spelen met de grote jongens en de modder en motoren achter ons te laten..

Het memorabele congres van de Hoge Raad voor Diamant in koninklijk gezelschap en meesterlijk geanimeerd voor de ganse wereldpers door Bob Geldhof zet ons meteen op de kaart.  Een schijnbaar eindeloos gevecht tegen vooroordelen en overbevolkte pitches resulteert uiteindelijk in de erkenning die we verdienen. De grote producties en congressen volgen elkaar in sneltempo op, en de laboratoriumafdeling draait op volle toeren.

Het imago van de modderjongens en avonturiers valt stilaan van onze schouders en wordt bevestigd door een stabiele ranking in de top 3 van de meest geapprecieerde agentschappen in het land.

Naast Event Masters is ook de sector volwassen geworden en uit de schaduw van de grote communicatieagentschappen getreden.

Live communicatie maakt deel uit van de marketing mix, en we evolueren van feestjesbouwers naar live – communicatiespecialisten.

De voldoening die men put uit een creatief idee werkelijkheid dat werkelijkheid wordt is  een drijfveer die niemand in de sector onberoerd laat, en vaak het verbeeldingsvermogen van buitenstaanders tart…

En…  goeie week gehad?

Bwa, rustig zoals gewoonlijk…  Een Jetski-arena gebouwd op een parking, met speedboten naar Engeland gevaren om te gaan lunchen,

met een benji elastiek van een balkon in het Radisson gesprongen, 2 olifanten door het park gewandeld voor een Afrikaans feestje en een convooi van  350 miljoen euro aan Diamanten begeleid nadat ik een babbeltje heb geslagen met Prinses Mathilde …

Volgende week, .. dan is het pas écht druk..

Je hebt amper de tijd om terug te blikken, en wanneer je aan het einde van een jaar toch de tijd hebt gevonden om na te genieten van  de ervaringen die je hebt verzameld, kan je het zelf moeilijk vatten.. laat staan na 20 jaar..

Maar naast de ervaringen, alle belangrijke meetings en dringende deadlines blijft na al die jaren maar één ding overeind…

…het respect, en de vriendschap die je hebt verzameld van de mensen waarmee je hebt gewerkt.

Medewerkers die vrienden voor het leven zijn geworden, klanten die nog met evenveel enthousiasme vertellen over de eerste keer dat ze een vogelspin op hun schouder kregen…

In 20 jaar hebben we ons met meer dan 4000 producties verankerd in het geheugen van talloze mensen, met angst, verwondering, ongeloof en schaterlach..

Een sector vol emoties, die me in 20 jaar heeft vervuld met genoeg ervaringen om 10 levens te vullen.

Een aantal jaren terug tijdens een budgetbespreking met een aankoper leek het alsof ik naast mijn stoel stond, neer te kijken op mezelf…

Hoe ik ijverig discussies voerde over de kleur van de servetten en grootte van de bus en de prijs van een projector..

Stevens.. waar zijt ge mee bezig?

Een keerpunt waarop creativiteit gestript werd tot de budgettaire essentie, binnen de legale perken, onderworpen aan de mening van de vakbond en tot het minimum herleid door procurement… tot er niets meer rest dan een walking dinner en een artiest…

Dat was het keerpunt waarop ik besloot dat het tijd was om een andere weg in te slagen,  op zoek naar meerwaarde en relevantie.. gevoed door de passie voor technologie..

Het was een keerpunt waarop de houders van een borstel met koeienvlaai en een bowlingbal gegroeid waren tot de ankerpunten van een sterk bedrijf…  en van collega’s naar partners in passion… en vrienden voor het leven…

Vandaag neem ik afscheid van een tijdperk, en draag de scepter met trots over aan Johnny en Bert,

De Montblanc pen tekent voor de tweede keer een overdracht van aandelen, … de laatsten op mijn naam..

Event Masters staat sterker dan ooit, en is in goede handen…

ik kan met een goed gevoel afscheid nemen van een tijdperk,

en het blad omslaan naar een nieuw hoofdstuk.


Bedankt aan iedereen die het mee heeft mogelijk gemaakt,

Bedankt dat ik deel mocht uitmaken van een tijdperk waarin een sector volwassen werd..

Bedankt voor al de vriendschap, de lach en de traan…


… en in het bijzonder aan Kristin, de sterke vrouw achter mij,

die haar verpleegstersschort zonder verpinken inruilde voor een rekenmachine,

en ervoor zorgde dat ik af en toe met mijn voeten op de grond kwam…

hoopte ze..


Danny DaKani


Reacties zijn welkom 🙂

Nepal Photolibrary


Wat doen we in Nepal?

Toen we via Myriam en Dirk een vijftal jaar terug hen verhaal hoorden over hun petekindje in Nepal hadden we nooit durven vermoeden dat we het voorrecht zouden hebben om aan den lijve te ondervinden hoe aangrijpend de realiteit wel is.

Al snel beslisten we om ook een kindje bij te nemen, maar zonder het ongemakken van de pampers en de pubertijd… want dat hadden we al gehad
De passie waarmee Sophie vertelde over haar 12.000 kindjes was meer dan dan overtuigend om onze eieren in het Cunina mandje te leggen..
en het bleken geen windeieren te zijn.
Je hoort dan wel de verhalen van het schitterende werk dat Cunina verricht in Nepal,
maar als je het terrein van de Cunina Boarding School in Nepal opwandelt, dan moet je wel even slikken..
Een pareltje opgetrokken midden in het prachtige heuvellandschap van Sekha, kraakhelder, spierwit gedecoreerd met Cunina-oranje motieven..
en niet één klasje zoals 5 jaar terug, maar een waar middenplein geflankeerd door een rij van 8 klassen aan de ene zijde en een fonkelnieuw gebouw aan de overzijde.
Tja, tot voordien was er geen middenplein.. om de eenvoudige reden dat er nog geen midden was
Maar nu dus wel.. zowat de oppervlakte van en voetbalveld en ruimte voor nog meer grootse plannen.. zoveel is duidelijk..
Sophie mag dan wel zo’n 65 zijn, ze heeft meer energie dan de gemiddelde tiener en plannen voor de volgende 100 jaar..
En de toekomst van Cunina is verzekerd, met Kathleen die in de voetsporen van haar energieke mama treedt..
En het is een behoorlijk paar schoenen om te vullen.. met Wouter Torfs aan haar zijde kan het niet anders dan passen.
De “kleinschaligheid” van Cunina en de persoonlijke aanpak van de ganse “familie” sprak ons al van bij het eerst contact aan.
De organisatie is zo transparant dat je met zekerheid weet dat elke euro op de juiste plaats terecht komt.. en dat is niet op de t-shirts van een eerstklasseteam of op de bankrekening van een mediacentrale.
Elke euro is tastbaar in echte stenen, houten banken, katoenen uniformen, papieren boeken en echte kindjes in vlees en bloed, gesteund door werkelijke passie van eenieder die we hier ontmoeten.
Aan de kopzijde van het middenplein prijkt het podium dat men vandaag ijverig aan het tooien is in kleurrijke wimpels.. want morgen is het feest..
groot feest.. want de nieuwe vleugel die van het middenplein een middenplein maakt zal worden ingehuldigd.. ruimte voor zo’n 200 extra Cunina gelukzakjes..
Maar eerst even over vandaag.. na een nachtje in het tentenkamp, een geïmproviseerde openluchtcinema met “Kathmandu” op het programma (een echte aanrader trouwens als je voeling wil krijgen met de perikelen die je als NGO op je bord krijgt geserveerd) ,… tijd voor een stevig ontbijt.. gevolgd door een wandelingetje op Nepalees plat..
En we zijn hier niet alleen.. en onder “we” verstaan we deze keer niet ik en Kristin, maar mijn dochtertje Kelly..
Nu ja.. 1.82 en schoenmaat 42, en pas afgestudeerd aan de richting Sociaal Maatschappelijk werk..
Tijd dus, om mijn belofte in te lossen om een unieke pappa dochter ervaring te beleven..
“we” is ook Sophie VanGeel, Wouter Torfs, en een vijftal bedrijfsleiders uit diverse sectoren met één gemeenschappelijke missie: maatschappelijk verantwoord ondernemen.
En zo komen ook Bert en Johnny van Eventmasters hier terecht bij hun zoektocht naar een partner die nauw aansluit bij het DNA van mijn vroegere eventbureau
De keuze was snel beslecht na een uurtje meeting met Sophie.. Nu ja… meerdere uurtjes
In hun zoektocht naar een persoonlijk project voor EM viel de op de opleiding tot verpleegster in Khandbari Nepal.. een ander initiatief van Cunina waarbij 40 meisjes en jongens na een opleiding van 15 maanden de bergen intrekken gewapend met de nodige kennis, een ezeltje en medische materiaal om de verst afgelegen dorpen te voorzien van een minimum aan hulpverlening.
En daarom is het morgen 2 keer feest.. want de eerste lichting krijgt zijn diploma uitgereikt en is klaar voor de strijd…
En geloof me.. het is een strijd.. want in de afgelegen dorpen, vaak op dagenlang stappen door de bergen is absoluut niets van medische hulpverlening.
Zelfs in een stad als Khandbari met meer dan 20.000 inwoners is een ziekenhuis… maar géén dokter… inderdaad.. u leest het goed.. GEEN dokter..
Maar dat is voor morgen.. vandaag gingen we wandelen.. en wat een ervaring.. wat een pracht van natuur, wat een prachtige mensen, wat een dankbaarheid, kilometers verder en uren later worden we nog steeds met een gastvrijheid ontvangen die elke verbeelding tart..
De dankbaarheid van iedereen in de regio is oprecht.. want vrijwel elk gezin heeft één van hun kindjes in de Cunina Boarding School…
vaak op meer dan 3 uur stappen daar vandaan.
3 uur stappen, 6 uur les 3 uur terugstappen.. dat is het ritme van de dag.. en de allerkleinsten worden gebracht door de mamma’s die geduldig voor de poort wachten tot de lessen zijn afgelopen.. Onderwijs is vrijheid, een betere toekomst dan ze zelf hebben gehad, kansen die niet onbenut blijven maar met beide handen worden gegrepen… 350 keer, want dat was (tot morgen) de maximale bezetting.. 350 kansen op andere kansen.. bepaald door de dorpsraden die uit elk gezin maximaal één kindje mogen selecteren.. en dat zijn er te weinig.. veel te weinig…
De lokale Sherpa’s toveren ook nu weer een schitterende lunch op onze borden.. en een dessert waar we ons nooit hadden aan verwacht.. het mooiste ooit..
Ons petekindje Serki Buti Sherpa, nu 8 jaar oud en 6 uur stappen hogerop in Num was die ochtend om 3 uur vertrokken met haar mamma om ons te ontmoeten..
Een intens moment waarbij de luttele 30 euro per maand die we steunen, plots meer betekent dan een dossiernummer, een tekening, een rapport en een fotootje
Het is een écht kind, dat je kan voelen, met een gezicht, en een stem, een lach en een dankbaarheid die zo puur zijn dat het je niet onberoerd kan laten..
Alles dat elk van de 2500 peetouders doen krijgt betekenis, krijgt zin, krijgt toekomst..
Een beeld zegt meer dan 1000 woorden, geniet mee, en bedenk dat elke maand de dorpsraad moet beslissen wie naar de Cunina school mag gaan.. maar meteen ook wie NIET mag gaan.. en als je de het album en de teksten liked.. zal Cunina jou nog meer liken als je morgen een mailtje stuurt om naar om te zeggen dat de dorpsraad er ééntje meer mag kiezen volgende maand..
En je mag het verhaal ook delen, hoe meer hoe liever…

View Nepal album here